ΣΤΕΛΛΑ ΖΩΓΡΑΦΟΥ

Νεράιδα μισχόκορμη, ξέχωρης ομορφιάς αλαφροπερπατούσε. Με τα λυτά της τα μαλλιά – σωστό αερικό – μυστήρια κρατούσε. Πάνω στο κύμα χάραζε τους κύκλους τού νερού φεγγαροσμιλεμένους. Και τραγουδούσε βάσανα με αναφιλητά σε κόσμους ξεχασμένους. Απ' το βυθό τής θάλασσας λαχτάρησε τη γη τ' ανθρώπινα να μάθει. Ολονυχτίς εχόρευε και ξόρκιζε –θαρρείς – θνητών αρχαία πάθη. Πριν φτάσει το ξημέρωμα, πριν να τη δει η αυγή μες στο νερό βουτάει και όλα όσα έζησε σαν ονειροσκιά τα αποχαιρετάει. Στέλλα...

Η Λιάνα, όπως κάθε μέρα έτσι και σήμερα, περπατούσε αργά στους δρόμους που ζωντάνευαν σιγά-σιγά από την κίνηση. Το πρωινό φως γλιστρούσε ανάμεσα στα κτίρια. Κάθε βήμα της είχε ρυθμό, σαν να συντονιζόταν με την κίνηση τής πόλης. Δεν φοβόταν πια τον χρόνο· πλέον τον παρατηρούσε να ξετυλίγεται μπροστά της, σε όλο του το μεγαλείο και άρχισε να εκτιμά περισσότερο την κάθε της μέρα. Τα χέρια της, ακόμα ζεστά από τον ύπνο, άγγιζαν τους παγωμένους στύλους τού οδοφωτισμού. Εκείνη η μικρή αντίθεση την...

✨✨Πέρα απ' τα όρια τής φθοράς εφάνη η Αλήθεια. Σάρκα η αγάπη έγινε κι ήρθε να κατοικήσει το Άπαν μέσα στο φθαρτό το Φως μες στο σκοτάδι. Το σπήλαιο αντιφέγγισε στη δόξα Τού Δεσπότη και η νυχτιά ξημέρωσε αρχή τού νέου κόσμου. Σήμανε ανακαίνιση σε άνθρωπο πεσόντα. Σε μια ασήμαντη Βηθλεέμ πώς χώρεσε ο Κτίστης!💫 Στέλλα Μιχαήλ Ζωγράφου ✨