ΣΤΕΛΛΑ ΖΩΓΡΑΦΟΥ

Λένε πως οι άνθρωποι κάνουν τους μεγάλους απολογισμούς της ζωής τους σε λιμάνια, αεροδρόμια και σταθμούς τρένων, γιατί εκεί βρίσκονται μπροστά σε μια μεταιχμιακή στιγμή, σε κατεξοχήν τόπους μετάβασης. Οι δικοί μου απολογισμοί συμβαίνουν σχεδόν κάθε μέρα και σε ανύποπτο χρόνο. Εν όψει ενός ταξιδιού, αφήνομαι στην ήρεμη προσμονή του και στη χαρά όσων πρόκειται να συναντήσω, με το βλέμμα στραμμένο προς τους ορίζοντες που ανοίγονται μπροστά μου. Η ζωή –τελικά– δεν αλλάζει μόνο στους μεγάλους...

Μύστης του άρρητου φωτός, στεκόταν ανάμεσα σε χαλάσματα παλιών προσδοκιών, εκεί όπου το μύρο της μνήμης ανέβαινε ως πίδακας από αθέατες ρωγμές. Οι εσθήτες των ημερών –άλλοτε πάλλευκο μαγνάδι που έκρυβε τις πληγές –τώρα κρέμονταν ως απομεινάρια μιας εύθραυστης πορείας. Ολόπλευρα η ψυχή δεχόταν την κρούση των μύριων ανέμων · μια μείξη από αθέατη σιωπή και αναπόδραστη θλίψη που τον άφηνε ασυντρόφευτο στο μέσον ενός κόσμου, όπου τίποτα δεν έμενε απαράμιλλο, μονάχα η αντοχή της καρδιάς του. Και...

Ασέληνα βράδια και ο κόσμος γυρίζει γύρω από μια λησμονημένη ανάμνηση. Οι δρόμοι χάνουν τα ονόματά τους, τα ρολόγια λησμονούν τους αριθμούς τους και τα παράθυρα μένουν ανοιχτά, προσμένοντας την επιστροφή όσων κάποτε έφυγαν. Κάθισα στην άκρη μιας φρούδας ελπίδας και την ένιωσα να ανθίζει. Γύρω μου περνούσαν άνθρωποι ντυμένοι με τις εποχές τους. Άλλος φορούσε έναν παλιό Απρίλη στους ώμους, άλλος στρίμωξε έναν χειμώνα διπλωμένο στην τσέπη, άλλος έφερε το βάθος ενός φθινοπώρου στα μάτια και άλλος...