"Το αντάμωμα"

Όταν σιγήσει η αγάπη και η καρδιά δεν μπορεί ν' αποδεχτεί το μοιραίο τέλος της, μια ελπίδα της απομένει.....

Το αντάμωμα

Δεν ακούω πια το πρώτο λάλημα

της φωνής σου,

αυτό που με κρατούσε σε υπερδιέγερση

στο ακουστικό της προσμονής,

κι αχάραγα ξυπνούσε τα μάτια,

τ' αφτιά,

τους ανυπόμονους χτύπους της καρδιάς,

τις ξέπνοες αισθήσεις, για ν' ακούσουν σύσσωμες

το πρώτο ποθητό "σ' αγαπώ"

στο αγνάντεμα της μέρας,

την πρώτη ζωογόνο "καλημέρα" ζωής...

Από σένα!!........

Μα τι σιγή...

Τόσο ξαφνική... τόσο εκκωφαντική... !

Κι απελπιστικά παρούσα!

Αποφράδα αυγή πήρε το κάθε της λάλημα,

σαν ξαφνικός παγετός σε άνυδρο καλοκαίρι !!

Αιφνίδιος κι αδόκητος θάνατος της Αγάπης,

του Έρωτα, της Ζωής, ακατανόητος στις απορημένες

πτυχές της καρδιάς...

Όλα σίγησαν, όπως μετά από μια μάχη

η κλαγγή των όπλων, που παραδόθηκαν αμαχητί στου χρόνου

τη σιωπή,

σε μια παράδοση προσμονών άνευ όρων...

Όλα σίγησαν,

σαν μια ρουφηξιά της αδηφάγας λήθης,

στο κατόπι της απτόητης λησμονιάς...

Δεν θροΐζουν πια τα φύλλα της καρδιάς,

όπως αλλοτε συνωστισμένα,

ποιο να πρωτοπροφτάσει να πάρει μερτικό

στο ιλαρό πρωτοκάλεσμα της Αγάπης...

του Έρωτα... της Ζωής...

Μια επίμονη κι ατάραχη γαλήνη επικρατεί, όπως σ' ένα ησυχαστήριο νεκρών...

σ' ένα ησυχαστήριο νεκρών πόθων

και φωνών...

Μόνο σ' ένα αντάμωμα ψυχών ελπίζει πια

η καρδιά,

με κρεμασμένη τη λαχτάρα της αδιαλλάκτης προσμονής της,

σ' ένα άγκιστρο στο ταβάνι του χρόνου,

στης φθοράς του επικείμενου

κι ατελέσφορου τέλους

των χτύπων της...

Σ' ένα αντάμωμα ψυχών,

εκεί που ανασταίνονται οι καρδιές

και εγείρονται ξέσκεποι οι πόθοι,

ξεπλυμένοι από τις αμαρτίες των ενοχών,

στο ποτάμι της άφεσης

και της λησμονιάς,

απαλλαγμένοι από τους βαρείς

χιτώνες της ζωής

των μη και δεν...

Εκεί προσδοκά η ψυχη,

στο πλήρωμα του χρόνου...

Όταν νικηφόρες θα βρεθούν σ' ένα αειφόρο αντάμωμα

στις απροσπέλαστες πόρτες τ' ουρανού,

γυμνές από τα φθαρτά γήινα,

σε μιαν απρόσκοπτη, μιαν αιώνια

κι άφθορη ένωση ...

Λιλή Βασιλάκη Δαφερέρα 🌹