Άννα τ' όνομα της το μικρό🌹 Α' μέρος 🌹

Ραφήνα , σήμερα είχα καλεσμένη την κα Άννα να πιούμε ένα κρασάκι να φάμε ένα ψαράκι και να μιλήσουμε για διάφορα.

Η κα Άννα δέχθηκε, είχε δει κάποιο φωτογραφικό μου έργο,( που δεν πιστεύω ότι ποτέ θα δημοσιευθεί ) ανοίχτηκε και μου είπε λίγο την ιστορία της, κάτι ήξερα, κάτι είχα ακούσει σε κάποιες άλλες συναντήσεις κι ήθελα να βρεθούμε λίγο κάπου σε ένα ταβερνάκι στην θάλασσα να ....την ξεψαχνίσω,

αλλά ποτέ δεν φαντάστηκα μια τέτοια ιστορία ζωής.

Η κα Άννα 76 χρόνων σήμερα γεννήθηκε στην φυλακή, ο πατέρας της έφυγε στο παραπέτασμα μερικά χρόνια προ της δικτατορίας των συνταγματαρχών κι η μητέρα της συνελήφθη και φυλακίστηκε για αυτόν τον λόγο.

Ούτε η μητέρα της γνώριζε ότι ήταν έγκυος, αλλά ούτε κι ο πατέρας της με τον οποίο δεν υπήρχε καμία επικοινωνία.

Η Αννούλα μεγάλωνε στην φυλακή, βαφτίστηκε στην φυλακή, κι είχε την ίδια μοίρα με τους φυλακισμένους, ούτε σαν μωρό απολάμβανε κάποια ιδιαίτερη μεταχείριση φαγητού, καθαριότητος, ένδυσης κλπ,στο πάτωμα κοιμόταν σε κουρελού, κι ότι μπορούσε να θηλάσει από μια μάνα λιπόσαρκη και καταταλαιπωρημένη.

Τα παπουτσάκια της ήταν κομμάτια από πανιά δεμένα στο ισχνότατο ποδαράκι, μέχρι που κάποια στιγμή κάποιος δεσμοφύλακας λυπήθηκε το παιδάκι κι έφερε ένα ζευγάρι παπούτσια δύο τρία νούμερα μεγαλύτερο, από αυτά που είχε το παιδί του δηλαδή, ήταν κουμουνιστικοπαίδι, πάει και τελείωσε.

Αλλά ας αφήσουμε αυτό το τραγικό κομμάτι, η Αννούλα βγήκε από την φυλακή περίπου πέντε με έξι χρόνων με την μητέρα της ρακένδυτη,με προίκα της το απόλυτο τίποτε.

Η μητέρα της ότι μπορούσε έκανε για να έχουν ένα ψωμί, μέχρι και οικοδομικές δουλειές έκανε αλλά που να βγει η ζωή, στην όλη αυτή κατάντια ήρθε ο παππουλης της ενορίας με την πρεσβυτέρα του, άνθρωποι φτωχοί κι αυτοί και βοηθούσαν να έχουν ένα πιάτο φαγητό, συνήθως τραχανά, φακές κλπ.

Ο παππούλης φρόντισε η Αννούλα να πάει σχολείο

ένα κοριτσάκι αδύναμο από την ασιτία, με ρουχαλάκια πολύ μεγαλύτερα από το νούμερο της που βρήκε η πρεσβυτέρα από άλλα παιδάκια.

Η Αννούλα με τα μεγάλα στρογγυλά ματάκια τα έπαιρνε τα γράμματα από την παράδοση, πρωί τρεις μέρες στο σχολείο και τρεις μέρες απόγευμα.

Όταν δεν είχε σχολείο πήγαινε μαζί με ένα άλλο φτωχό παιδάκι στις λαϊκές αγορές, κι είχαν ένα μικρό ξύλινο καροτσάκι από κασόνι που είχε ρέγγες πριν και μετάλλινα ρουλεμάν για ρόδες που ξεσήκωναν τον κόσμο απ' την φασαρία και πήγαιναν από τους χωματόδρομους συνήθως για να μαζέψουν αυτά που πέταγαν φεύγοντας οι μανάβηδες.

Καμία φορά τα λυπόταν κάνεις και τους έδινε και κανένα μήλο γερό, μια φορά , όπως θυμάται ακόμη, ένας παππούς τους έδωσε και δύο χούφτες κάστανα, (ακόμη το θυμάται).

Στο ....σπίτι λαμαρίνα η σκεπή, τουαλέτα έξω ξύλινη με κουρελού για πόρτα , στρώμα σάϊσμα στο χωμάτινο πάτωμα για να κοιμάται μάνα και κόρη ...(βάλε την φαντασία σου για τα υπόλοιπα.)....

Επειδή είναι τεράστια η ιστορία και φθάνει μέχρι δακρύων δεν θα προχωρήσω, θα περάσω μερικά χρόνια και θα δούμε την Άννα χειρουργό και αναισθησιολόγο.

Αγροτικό έξω από την Καρδίτσα, λόγω του ότι την κατέτρεχε το στίγμα του κουμουνιστικόπαιδου,

(που δεν είχε σχέση, απλά ο πατέρας της είχε φύγει στην Ουγγαρία πριν καν γεννηθεί),έκανε πολύ περισσότερο χρόνο εκεί απ' ότι έπρεπε.

Και πάλι θα περάσω μερικά χρόνια για να μην κουράσω , η Άννα έγινε μεγάλη και διάσημη αναισθησιολόγος και χειρουργός σε ένα από τα μεγαλύτερα νοσοκομεία της Αθήνας, πολλοί μεγάλοι γιατροί άλλοι ζουν σήμερα κι άλλοι όχι ,την ήθελαν απαραίτητα σε βαριές εγχειρήσεις, κι αυτή αν και δεν ήταν υποχρεωμένη δεν αρνήθηκε ποτέ την βοήθεια της και δεν δέχθηκε ποτέ... ιδιαίτερη αμοιβή, στην επιμονή κάποιων ,τους έλεγε να τα δώσουν στο ίδρυμα Νταού Πεντέλης ή σε κάποιο ορφανοτροφείο κι είναι σαν να τα πήρε η ίδια.

Το κουμουνιστικοπαίδι, για άλλους το κολοκόριτσο , έσωσε πολλές ζωές, ( μαρτυρίες διευθυντών χειρουργείων που ζουν και σήμερα έλεγαν ότι θαυματουργούσε) , ....έγινε διευθύντρια και η ιατρική σχολή του Πανεπιστημίου της ζητούσε πολύ συχνά να παρακολουθούν φοιτητές την δουλειά της στο χειρουργείο.

Η Άννα σήμερα είναι γιαγιά, μεγαλώνει δύο εγγονούλες τεσσάρων κι ενάμιση ετών από την μοναδική της κόρη που είναι παντρεμένη κι έχει φαρμακείο στο κέντρο της Αθήνας

Έχω διαβάσει στο διάβα της ζωής μου αρκετά έως πολλά βιβλία , τέτοια ιστορία δεν συνάντησα.

Άννα στο κρασάκι που ήπιαμε σήμερα θέλω να σε παρακαλέσω από εδώ να γράψουμε αυτήν την ιστορία σου καθώς και τις ιστορίες όταν είχες τραγικές εμπειρίες όπως μου αφηγήθηκες από ανθρώπους που είχαν φύγει και τους επανέφερες κι έλεγαν διάφορα , όπως πχ ο αγράμματος σχεδόν παππούς που κατά την επαναφορά του από βαριά νάρκωση μιλούσε αγγλικά άπταιστα για μια ώρα .

Νικόλας Ζαχαρόπουλος 🌹