Πικροδάφνη

Ακλόνητη από αγέρες μακρινούς,

αειθαλής μέσα στους χρόνιους δεσμούς.

Φράχτες υψώνεις στις νησίδες

που περνώ, βιαστικός κάθε φορά

σε προσπερνώ.

Ανεκπλήρωτος ο έρωτας αυτός...

Κάτω από ακτίνες της ατέρμονης σιγής, ανθοφορείς δώρα του πάθους της Πυθίας καρτερείς.

Μέσα στις φλέβες σου, λευκός ο θάνατος κυλά.

Με ξεγελάς...

Χρησμός πικρός η μοναξιά που κουβαλάς, σε μια ευχή εναποθέτεις

μια σκιά.

Το δηλητήριο στα χείλη που φοράς, να γίνει αγάπη, να χορτάσει η καρδιά.

Χρήστος Παναγιωτόπουλος 🌹