Στη τρέλα του καρναβαλιού

Μη τον κοιτάς και απορείς

πως ένας άνθρωπος μπορεί

να κρύβει την μορφή του.

Κάποτε είχε ονειρευτεί να έχει αγάπη στην καρδιά του, να έχει νεράιδες στην αγκαλιά του.

Μα μες στο χρόνο τον τρελό και στου καρναβαλιού τη ζάλη, έτυχε να δει μια ματιά που του τάξε μόνο χαρά, μα ήταν μάγισσα τόσο τρελή,που είχε ντυθεί φανταχτερά χρώματα είχε η φορεσιά.

Ήταν η νύχτα με αστέρια κι άνθη είχαν τα γιασεμιά μια νύχτα ονειρεμένη μόνο μία.

Μέσα στη ζάλη του ποτού και του καπνού αντάρα, ζητούσε να έρθει το πρωί,

να βγει ο ήλιος στην ανατολή άνοιξη να του φέρει, να δει εκείνη τη ματιά που όλη τη νύχτα έσταζε μέλι.

Δώδεκα μήνες καρτερεί μα εκείνη δεν εφάνει και πλέκει μέσα στο μυαλό χρώμα για γαϊτανάκι.

Και βλέπει νέους και νέες στο χορό να πλέκουν να ξεμπλέκουν και βλέπει μια ματιά της μάγισσα κρατούσε το κοντάρι, να τραγουδάει να λέει πως εμένανε αυτός στεφάνι μου έχει βάλει.

Νίκη Σιγάλα