🎀 Και οι γιορτές τελείωσαν... Δώρα ανταλλάξαμε Ευχές μοιράσαμε Και σταυρούς με θέρμη πιάσαμε Κι άλλους... στις παγωμένες θάλασσες ξεχάσαμε... Τη ρουτίνα σπάσαμε Αααα, μια χαρά περάσαμε! Στις κούτες τα στολίδια Χαλιά τινάξαμε Κι όλα ορθά τα πράξαμε! 🎀 Τελειώσαν οι γιορτές... Έκλεισαν τα λαμπιόνια τη λαμπερή παρένθεση... Και τώρα; Θα ξανανοίξουν οι ρωγμές; Θα ξαναβρούμε τις θαμπές σκεπτομορφές; 🎀 Τελειώσαν οι γιορτές... Και τι ζωήν θα κάμωμεν χωρίς αυτές; Ήσαν κι αυτές μια κ

Από την άκρη της γης έχει κυλήσει η ομορφιά στο γαλαξία, από τα πράσινα δέντρα, από τις λίμνες και τα ποτάμια... Με τα χέρια του ήλιου αυτοπροσώπως μοιράστηκε σπιθαμή προς σπιθαμή έτσι ώστε να μην μείνει κανείς παραπονεμένος, ούτε ένα άστρο, μήτε ένας πλανήτης. Συνέρρευσαν όλοι γύρω της σαν τις μέλισσες πάνω στα λουλούδια για να μαζέψουν την πολύτιμη γύρη. Ήρθαν οι πλανήτες πρώτοι και τους δόθηκε το μεγαλύτερο μερίδιο της ομορφιάς, μετά ήρθαν οι δορυφόροι των πλανητών και

Λέω όχι στη λύπη. Λέω ναι στη ζωή Άνθρωποι που ήρθαν και πέρασαν… αγαπημένοι ή όχι είπαν λόγια αληθινά ή ψεύτικα· τι σημασία έχει; Λόγια που χαράχτηκαν στη μνήμη. Χαμόγελα που ξοδεύτηκαν, χάδια που προσφέρθηκαν, ματιές που ανταλλάχτηκαν, στιγμές που έμειναν στη μνήμη.   Γιατί, τι άλλο είναι η ζωή παρά ένα συνονθύλευμα στιγμές και αναμνήσεις που έρχονται και παρέρχονται; Κι όλα βουλιάζουν τελικά στη σιωπηλή άβυσσο της αγρύπνιας, της ανασφάλειας.   Κανείς δεν κατάλαβε πως δεν α

Πώς μοιάζει ο έρωτας; Τι χρώμα έχει η αγάπη; Πώς παντρεύονται το σκοτάδι με το φως; Τι νιώθει το σώμα όταν ερωτεύεται; Πώς αντιμετωπίζεται η ψυχή που απορρίπτεται; Συναισθήματα. Χιλιάδες συναισθήματα. Μέσα στο σώμα ταξιδεύουν. Ψάχνουν ανθρώπους να τα αγαπήσουν και να τα αγκαλιάσουν. Τα συναισθήματα που είχα για σένα; Δεν βρήκαν έφορο έδαφος για να ανθίσουν. Άγρια και επιβλητική γη το σώμα σου. Πέτρα η καρδιά σου. Φωτιά της έβαλα με δεν λύγισε. Άνθρωπος ατσάλι. Ανέκφραστος. Δύ

Μπορείς να διαβάζεις τα μάτια, αν καταλάβεις τη ψυχή.... Άϋλη κι απρόσωπη η ψυχή, βαθειά στα στήθια ριζωμένη, σε άγγιγμα απρόσιτη, πότε χαρούμενη και πότε λυπημένη. Χρειάζεται ενσυναίσθηση, βαθειά να διεισδύσεις, μέσα από περάσματα, πρέπει να προσπαθήσεις. Μέσ’ το λαβύρινθο άμα μπείς, και την ψυχή μερέψεις, άπλωσε και το χέρι σου, γλυκά να κανακέψεις. Μέσα απ’τις χαράδρες της, στις σκοτεινές πλευρές της, θα κλέψεις τα σκοτάδια της, τις λύπες,τις χαρές τ

Λίγη λύτρωση, τι να τις κάνω τις αναμνήσεις, γιατί να πλέκονται στη σκέψη και να τις ντύνω με όμορφα ρούχα καινούργια και να περπατούν μπροστά από τα μάτια μου! Το σήμερα ζω, το σήμερα ζήσε, αφήνω λίγο τα παράθυρα της ψυχής και της μνήμης ανοικτά για να μπαίνει η δροσιά τους, όμως η κάθε μέρα που ανοίγει την πόρτα της ένας νέος ήλιος θα μπει με άλλα μάτια ζωής, ίσως με χαμόγελο πιο καθαρό φως ευλογίας. Το σήμερα ζήσε, το σήμερα ζω, ο χρόνος είναι ο πιο κερδισμένος, δεν νιώθε

Παρουσίαση του παραμυθιού "Λυρίδα, η Μούσα του Τραγουδιού" (εκδ. Συμπαντικές διαδρομές, 2024) της Μαρίας Κουρνέτα: Ένα παραμύθι που απευθύνεται τόσο στους μικρούς όσο και στους μεγάλους αναγνώστες, αφού η ιστορία δεν είναι απαραίτητα παιδική. Μάλιστα, οι ήρωες δεν είναι παιδιά, αλλά ενήλικες: νεράιδες κι ένας ποιητής. Ένα παραμύθι με ασπρόμαυρη, ψηφιακή εικονογράφηση που περιγράφει το Μυστικό Δάσος και την ξεχωριστή ζωή σε αυτό, αναδεικνύοντας το μεγαλείο της φύσης, την ομορφ

Αχ! Να γινότανε του έρωτα το δάκρυ Αχ! Να γινότανε χρυσή βροχή, Να πλημμυρίσει την καρδιά μ’ αγάπη την καρδιά μ’ αγάπη αληθινή.   Αχ! Και να κερνούσα όλο τον κόσμο, Όλο τον κόσμο ένα γλυκό πιοτό, Να ξεχαστούνε ο πόνος και οι πίκρες, Ο πόνος και οι πίκρες του σ’ ένα λεπτό.   Και να ερχότανε στα μάτια σου μια λάμψη, που να φωτίσει του μυαλού την πιο κρυφή πηγή, να έριχνα ένα φίλτρο μέσα στο ποτό του κόσμου να νιώσει τη δύναμη του έρωτα και πόσο αξίζει αυτό.   Του έρωτα το δάκρυ

Τελείωσε η ποίηση απόψε . Κεντήσαμε εραστές με φωνήεντα ονείρων. Στις γραμμές των χειλιών της παζαρέψαμε τον έρωτα. Τη νύχτα, που η βροχή, κρεμούσε φωνές, στα κελιά των χειλιών. Σωτηρούλλα Χατζηκωνσταντή Τζιαμπουρή🥀

Τα όνειρα δεν κρύβονται δεν μπαίνουν στο συρτάρι τα κουβαλούν στους ώμους οι δυνατοί με χάρη Κι όσο εσύ θα κρύβεσαι αυτά θα τραγουδάνε Θα ψάχνουν τρόπο να φανούν και θα σε χαιρετάνε Τα όνειρα αγάπη μου φτιάχνονται απο δύο Είναι οι λέξεις που πατούν σε ανοιχτό βιβλίο. Αυτά δεν αγοράζονται ούτε και πωλούνται χαρίζονται απλόχερα σ αυτούς που αγαπιούνται. Αντριάννα Περικλέους Ονουφρίου 🌹

Κάτω από τη σκιά σκέψης ψαχουλέυω με γούστο Αφουγκράζομαι να πιάσω την ηχώ της ερήμου Τώρα που τον αντίλαλο δημιουργίας εκεί βρίσκω Ονειροπαρμένος μες στου οίστρου το ναίσκο Νοιάζομαι τις ζυμώσεις στης ποίησης το μούστο Θέλω να νιώσω την ατόφια μοναξιά μες την ψυχή μου .. Κρυφοκοιμούνται βαθιά μέσα μου ψύθιροι και στεναγμοί Του άγρυπνου λήθαργου η λάβα, και σκέψεις πληθώρα Θαλερές μπουμπούκιασμένες άφατες σιωπές Τεχνοσμηλεμένες στροφές με ιδέες τρωτές Τρεμοδονούνται ένα σωρ

Στην έρημο αντήχησε η φωνή του. Όχι ως κραυγή θορύβου, αλλά ως ψίθυρος αιώνιας αλήθειας. Ο Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος, λιτός και φωτεινός μέσα στη σιωπή της άσκησης, στάθηκε όρθιος ανάμεσα στον ουρανό και τη γη για να προαναγγείλει το θαύμα. Ήταν ο άνθρωπος που έζησε για να δείξει Έναν άλλον.... εκείνος που έσβησε τον εαυτό του για να φανερωθεί το Φως. Τα χείλη του μιλούσαν για μετάνοια και η ζωή του την επιβεβαίωνε. Ντυμένος με τραχύ ένδυμα και τρεφόμενος με ό,τι του χάριζε η

Χθες,  χρυσοκεντούσα, με αγάπη, με μεράκι στο κιτάπι της καρδιάς γιά όσα πολύ αγάπησε και η ψυχή μου λάτρεψε. Σαν τις χάντρες  απ ' τα  μάτια μου πρόσεχα, από κακό και απ 'άδικο, προστάτευα ... Το χθες μου περβόλι έκανα με χίλια μοσχολούλουδα... αμάραντους, λεμονανθούς... τριαντάφυλλα, βασιλικά.  αρισμαρί και γιασεμιά του έρωτα τα ρόδα ... με ευωδιά μεθυστική το θαύμαζα ... ξαναγεννιόταν η ψυχή. Αχ ποια μάτια μου το ζήλεψαν; κι ύπουλα μου το κλέψαν; Με αντικλείδια μπήκανε κ

Περιδίνηση  Πύρινο βλέμμα, ανάσα καυτή και ιδρώτας.. ομορφιά μου. Λάβα καυτή, πυρπολείς κάθε τι  στην καρδιά μου. Κι όπως λιώνεις αργά, με σταλαγματιές  πόθου ερωτικού κι ηδονής γεμίζεις κάθε κύτταρο της αγκαλιάς μου. Γινόμαστε ένα  κι η φωνή σου βραχνή, το κορμί σου φωτιά, κυριεύουν το νου το κορμί τα μυαλά μου... Νικόλας Ζαχαρόπουλος 🌹

Από παιδί κατάπινα λάθη, με το κουτάλι της υπακοής. «Φάε για να μεγαλώσεις», μου έλεγαν, κι ας έσκαγα από τα «πρέπει». ​Με νανούριζαν με τον φόβο του χειμώνα, μου έδειχναν το μερμιγκάκι υπόδειγμα υπομονής. Μα εκείνο, στην υπόγεια φυλακή του, τι έκανε τα απεγνωσμένα του όνειρα; ​Ο τζίτζικας, με την ταμπέλα του οκνηρού,του βαρετού είχε μια κιθάρα για πυξίδα. Δεν ρώτησε ποτέ πόσο χρόνο έχει το κλαδί, μονάχα τραγούδησε τη μελωδία της καρδιάς του. ​Τώρα, που το λευκό του χιονιού έ

16 ΧΡΟΝΙΑ     Είσαι ό,τι πιο αναπάντεχο μου έχει συμβεί!   Κάποιος που δεν περίμενα ποτέ να έρθει.   Και, όμως, ήρθες! Τι κι αν μας χωρίζουν δεκάξι ολόκληρα χρόνια;   Αδερφέ μου, είσαι εδώ τώρα, ζωηρός, γεμάτος ζωή…   Θα είμαι δίπλα σου, να σου μάθω όλα όσα ξέρω.   Να δημιουργήσουμε μαζί…   Δεκάξι χρόνια σε περίμενα   Και επιτέλους, ήρθες!   Να μην φοβάσαι!   Θα είμαι εδώ!   Να παίζουμε και να γελάμε μαζί.   Να σου διαβάζω ιστορίες…   Και άλλα πολλά...   Με αγάπη, η αδερφή σο

Έμαθα τον θάνατο από τα πέλαγα που μπαίνουν στα λιμάνια σαν ξένοι και σε αγοράζουν όσο - όσο. Έμαθα τον πόνο απ’ τα βλέφαρα που κλείνουν άπαξ και δεν διαπραγματεύονται. Απ’ τα χέρια τα δεμένα μέσα στην κάσα σαν επιβεβλημένη προσευχή• Απ’ το στόμα που στραβά το κόλλησε ο νεκροθάφτης για να μη φωνάξει "λίγο ακόμα"• Από τις πέτρες της ταφής που σπάζουν το τεφτέρι με κρότο αδιαφορίας. Έμαθα να γράφω, μάνα, απ’ τη μήτρα σου! Απ’ τα σπλάχνα σου που άντεξαν Θεό και άνθρωπο. Απ’ τον

Αξίζουμε μια δεύτερη ευκαιρία, σαν το φθινόπωρο που ξαναγεννιέται, σαν το λουλούδι που ξανανθίζει, σαν το κύμα που πάντα επιστρέφει. Αξίζει να διορθώσουμε το παρελθόν, όχι να γυρίσουμε πίσω, να αγαπήσουμε πιο δυνατά, να συγχωρήσουμε, να αφήσουμε στη λήθη όλα τα βάρη, να ξαναζήσουμε. Αξίζουμε τα όρια να σπάσουμε, τα δεσμά να λύσουμε, τη ζωή μας να ορίσουμε χωρίς φόβο και κρίσεις. Ελεύθεροι να πετάξουμε, με την καρδιά γεμάτη φως. Αξίζουμε μια δεύτερη ευκαιρία, τον εαυτό μας να

. Τη ζωή μου σφράγισες. Λάμπεις σαν ήλιος και τίποτα δεν αντιστέκεται. . Όλα σβήνουν σαν θαμπά φεγγάρια πριν προλάβουν να γεννηθούν. . Δεν άκουσαν τραγούδι, ούτε αηδόνι στο σκοτάδι, ούτε ανάσα μνήμης. . Και μένω μόνο με το φως σου. Ό,τι δεν άντεξε, χάθηκε. . Γεύση αγάπης, ανεμώνες αναμνήσεων γράφουν τ’ όνομά σου. . Ένα δάσος το λημέρι μας. Δέντρα,

Σκέψεις πρωινές, βολές απ' το μέσα της ψυχής, για κάθε κακοπληρωμενο της ζωής... Το Εγώ, Εμείς...  Πάρε απ' το χέρι το Εγώ και δείξτου την αλήθεια , να δεις πως τρέφει η ανέχεια, δεν ζεις σε παραμύθια!  Ειναι αυτή που σέρνει στις γωνιές ψυχές αδικημένες,  αυτή που τους στερεί στο σήμερα μπουκιές δικαιωμένες... Ρίξε τα μάτια της ψυχής, μες την γωνιά του δρόμου  και κάνε το Εγώ, Μαζί , την ερημιά του Μόνου. Δώστου το χέρι σου, μπορείς, και βάλτον στο τραπέζι,  να δεις πως η ψυχ

Αν ήμουν πουλί θα ήμουν αετός θα πέταγα ψηλά... Άλογο που θα έτρεχε, με χτένι αγάπης στην πλούσια χαίτη που χτενίζει ο άνεμος στην διαδρομή! Φως στην αγκαλιά του ουρανού, χαμόγελο και αναπνοή για όσους αγαπώ πολύ! Κόρη του φεγγαριού και αδερφή των αστεριών, θα φώτιζα ολημερίς και ολονυχτίς την πλάση, κάθε Ψυχή που αγκομαχά. Θα δανειζόμουν χρώμα χρυσαφί από μια βέργα του ήλιου στη ζωή. Με στάλες κόκκινου πορτοκαλί θα έντυνα με πάθος τόλμη την ψυχή. Γιορτάζω σήμερα και κάθε μέ

Στα μονοπάτια του χρόνου επιβάτες νέοι κι ωραίοι κι αγνοί τότε... και με φτερά τσακισμένα στις γερμένες τις πλάτες τώρα.. και κάθε ώρα, μετράμε τα σημάδια του χρόνου και πάμε.. Χαμένοι στο λαβύρινθο των καιρών και του πόνου κρυφού συντρόφου και μόνου Θιασώτες μιας ασήμαντης και θλιβερά αδιάφορης ζωής, κοινοί, όπως και όλοι οι άλλοι, με όλον τον κόπο και την ζάλη της επιβίωσης, σαν ασθενείς θανατηφόρας ίωσης, στην κλεψύδρα μέσα μετράμε τον χρόνο, που φεύγει, τον χρόνο, που μέν

Η φήμη ιδιοτελεί την χαρακτηρίζει σαν ένα φυσιολογικό ανθρώπινο συναίσθημα. Είναι ένας σκληρός φίλος ένα μίζερο συναίσθημα Περιορίζει την αφθονία των συναισθημάτων. Είναι μυωπική αδυνατεί να εντοπίσει τις σωστές διαστάσεις τις εναλλακτικές λύσεις Ουρλιάζει μέσα στο κεφάλι Πιέζει το στήθος, σφίγγει το στομάχι με χέρια παγωμένα Μια μάσκα που κρύβει φόβο γι αυτό που φαίνεται αδύνατο να αποκτηθεί Πείθει ότι το μόνο που μπορεί να γίνει είναι η ζήλεια. Αποθαρρύνει την δράση που είν

🏵️Καλαντα Θεοφανείων 🏵️ Μετά τα Χριστούγεννα (γέννησηντου Χριστού ) και την Πρωτοχρονιά (ερχομού νέου χρόνου), τα Θεοφάνεια ολοκληρώνουν τον εορταστικό κύκλο με το πνευματικό φως που φωτίζει τον άνθρωπο. Στη σιγή των υδάτων κατεβαίνει το φως. Ο ουρανός σκύβει στη γη κι ένα περιστέρι ανασαίνει ελπίδα. Το νερό αγιάζεται παίρνει πάνω του τις σκιές μας και τις λειαίνει. Παιδικές φωνές διασχίζουν τις αυλές, Κρατώντας στα χέρια μικρά καράβια και διαλαλούν το χαρμόσυνο γεγονός