Όνειρα που καρτερούσαν την ώρα της επιστροφής, πρόσωπα της καθημερινότητας έσβηναν, όπως τ’ αστέρια κάθε αυγή, ταυτίστηκαν με την αδιαφορία και χάθηκαν φευγαλέοι στοχασμοί, άνθρωποι ανείπωτα μόνοι κλειστή ζωή, ασάλευτος ο κόσμος, κραυγές ερωτικές, στίχοι που έγιναν νότες χάθηκε το καπηλειό μαζί με τους αγνούς ανθρώπους μια χούφτα συννεφιά από την ψυχή μου σπέρνω καταχνιά εκεί που κάποτε περπάτησα, να με θυμάσαι σύμβολα ονείρων, η μοίρα μοιάζει κλωστή, αγαπάς, βλέπεις, ζεις, χ

Ολονυχτίς σε καρτερούσα να φανείς, μετρώντας τους χτύπους της σιωπής. Κι άξαφνα στάθηκες μπροστά μου. Με μιας γλύκανε ο καφές στην κούπα μου, κι από το παγωμένο πόμολο του παραθύρου κύλησε στη φούχτα μου ζεστή θαλπωρή. Οι πρώτες του ήλιου αχτίδες ήπιαν λαίμαργα της νύχτας τις σκιές. Σιωπηλή στάθηκες, αυγή και υπόσχεση μαζί. Μάζεψες τα λιτά μαλλιά της νύχτας και, σαν την μυγδαλιά της αυλής μου τη βιαστική, φόρεσες το ολόλευκο νυφικό σου. Αγέρωχη ατενίζεις τώρα την απέναντι, χ

Συγκάτοικοι είμαστε στου Σύμπαντος χώρου την επικράτεια Στέκομαι δίπλα σου μα στην ουσία βρίσκομαι πολύ μακριά Μεσολαβούν εγωισμοί, πάθη, μίση, η εμμονή της αυτοκαταστροφικής μανίας, ο πυρετός της ασυνεννοησίας Κοίταξε το αίμα μας πώς κοχλάζει και σκορπίζει δυσωδία σε ολόκληρη τη Γη Έλεγχε καλά την αναπνοή σου Τα τείχη γύρω απ' τον καθένα μας είναι γεμάτα ρωγμές και αφήνουν την αποφορά να τρυπώνει στα σωθικά μας Είμαστε είδη υπό εξαφάνιση και οι εξολοθρευτές μας είμαστε εμείς

Τι μπορώ να κάνω για την ευτυχία; Τι μπορώ να δώσω ώστε να νιώσω; Ότι ελπίζω σήμερα, το διώχνει το αγέρι αύριο... Ποιος τραγουδά δυνατά στην ψυχή μου; Αντέχω την παραφωνία αρκεί να έχει λέξεις που αναπνέουν μέσα από τις νότες. Κάθε φορά το άγγιγμα να αφήνει θύελλα πόθου, Το βλέμμα σου να χαϊδεύει το πρόσωπο μου... Και το ρολόι να πάψει να κινείται... Να φλέγεται ο χρόνος πάνω στα χείλη μας, σαν μια υπόσχεση που δεν πρόκειται να φοβηθεί το αύριο. Να ακουστεί μονάχα ο χτύπο

Ποθώ να ακυρώσω τους χειμώνες σου ... Αφήνω έναν μοναχά να επιζήσει, να υπενθυμίζει την έλευση της άνοιξης! Τον άφησα ντυμένο στα λευκά φορώντας κόκκινο κασκόλ, να του ζεστάνει την καρδιά, με ενα φιλί της πασχαλιάς , χάδι ανάστασης να τον εξημερώσω! Συλλάβισα δειλά δειλά , σε κάθε πόντο του κορμιού σου. Σα στέρεψα από συλλαβές , οι ανάσες έγιναν στίχοι και στροφές. Φωνήεντα και σύμφωνα συνουσιάστηκαν. Διέγραψαν μνήμες , απατηλές αναμνήσεις κατρακύλησαν , τις απέβαλλε ο ιδρώτ

Σαν ξυπνάω το πρωί στο παραθύρι τρέχω. Θέλω να δω το φως. Τον ήλιο. Να δω ότι τα μάτια μου μπορούν. Μικρό καρδιοχτύπι. Ψήνω καφέ. Μυρίζω το χαρμάνι. Ανάβω τσιγάρο και κάθομαι στον καναπέ. Το βλέμμα και ο νους γυρίζει έξω. Τι κάνουν οι άνθρωποι όταν ξυπνούν; Πώς να μυρίζει άραγε το δικό τους πρωινό; Τι χρώμα έχει η δική τους μέρα; Περνά η ώρα. Πρέπει να σηκωθώ. Να στήσω την δική μου μέρα. Να κάνω τις δουλειές μου. Να φροντίσω το σπίτι μου,την οικογένεια μου,να πάω στην δουλειά

Η μοίρα μου κι’απόψε ζαλισμένη, καμώθηκε πως τάχα μου γελά. Μες του μυαλού μου τα σοκάκια τριγυρνά. Παραπατά,χαμογελά ευτυχισμένη, κερνάει κόκκινο κρασί και με μεθά. Αποκαμωμένη σταματά μες’στην πλατεία. Και στα παγκάκια της ζωής, μια γερασμένη αλητεία. Σαν κλάμα ενός μικρού παιδιου παρατημένη, κορμί βασανισμένο που λυγά. Κι’εγώ ψάχνω στα λόγια τα χαμένα Που μείνανε στα χείλη μου μισά Λόγια που τάχα χιλιοειπωμένα Χάθηκαν στης ψυχής την ερημιά. Ζωή και υπόσχεση..! Ποτέ δε

Συχνά πιάνει την ψυχή μια νοσταλγία ... Ειδικά, αυτές τις δύσκολες μέρες που διανύουμε, ξεφυτρώνει σαν πρωτοπέταχτο, ανυπόμονο χορταράκι στις πρασιές της ψυχής.  Ξέρω ότι θα συμφωνήσουν πολλοί φίλοι με τούτη την αράδα, γιατί μια νοσταλγία τους κατατρώγει διακαώς το νου και την ψυχή,  να θέλουν να ξεφύγουν από τα δεσμά του εμπάργκο που μας έχουν επιβληθεί και να μην μπορούν.  Εδώ, σήμερα, βρέχει... Βρέχει μια μελαγχολική βροχή, όπως όταν δακρύζει η ψυχή από πόνο... Είπα, λοιπό

Καθόταν χάμω γυμνή με άδεια, κενά χέρια να αποχαιρετά το ηλιοβασίλεμα. Μετρούσε τα λεπτά μέχρι να φύγει ο ήλιος με τα λιγοστά κόκκινα χρώματά του. Μετρούσε την άμμο που έπεφτε στα πόδια της πριν πνιγεί στους ψιθύρους των κυμάτων. Μετρούσε τις σκιές που έσβηναν και χάνονταν στα γαλάζια νερά. Ακίνητη κοιτούσε από ψηλά· ψίθυροι από παντού, χωρίς λέξεις. Μαδούσε την ψυχή της για ένα ηλιοβασίλεμα κεντώντας ανάσες-αστέρια. Σωτηρούλλα Τζιαμπουρή Χατζηκωσταντή 🌹 Το ποίημα ανήκει στη

🙏Ένα κερί της Μνημοσύνης για τις Ψυχές που πέρασαν στην άλλη Όχθη... ✨️Για τις άυλες ανάσες που φωτίζουν τα γήινα Σκοτάδια... 🙏Ένα κερί... που ανάβει όλες τις ψυχές που έφυγαν... ✨️Άπλετο Φως!!! Που το πέπλο αφαιρεί ανάμεσα στο ορατό και το αόρατο... 🙏Ένα κερί Αγάπης... οι Όχθες να ενωθούν και να σωθούν όλες οι Ψυχές που έμειναν... ✨️🙏✨️🙏✨️🙏✨️🙏✨️🙏✨️🙏 Γιούλη Σκορδάκη ✨

Όλοι χρωστάμε κάπου ένα σ' αγαπώ και μια συγνώμη. Μενέλαος Λουντέμης Μετάνιωσα σε μια φίλη Αγεφύρωτο το χάσμα που άφησα να μπει ανάμεσα μας δυσειδής ο τρόπος να πληγώσω τις ψυχές μας και πια με σβησμένα χαμόγελα επικοινωνούμε σε μολυβένιους ουρανούς. Έσβησα το φως και συ χάθηκες μέσα στα σκοτάδια της παραίσθησης. Θύελλες οι αναμνήσεις, αλύτρωτες οι σκέψεις, η λύπη μου ριζώνει στη μορφή σου αναζητώντας σε στις φυγές του νου! Θυμάμαι τα

Στάσου πλάι μου παιδί μου να σου δώσω την ευχή μου. Στ' όνομά σου όσα ελέγχω σπίτια, κτήματα που έχω. ΓΙΟΣ Κάτσε μάνα και στοχάσου, αδικείς τ' άλλα παιδιά σου. Ο καθείς με τα καλά του και τα ελαττώματά του. ΜΑΝΑ Όταν είχα τους ανάγκη μου γυρίσανε την πλάτη. Εσύ στάθηκες σ' εμένα, μάτια μου αγαπημένα. ΓΙΟΣ Μάνα, ξέχνα όσα γίναν όσα πέρασαν και φύγαν. Και αυτά σπλάχνα σου είναι στα καλά τους μόνο μείνε. Άκουσε –λοιπόν– κι εμένα: ο Θωμάς μας είν' στα ξένα. Η Μαρίτσα δεν αδειάζει

....(συνέχειας απόσπασμα ). Ο παππούλης που πήρε την πληροφορία, βράδυ πήγε στην γειτονιά της ενορίας του κι ειδοποίησε , "μην στείλετε τα παιδάκια αύριο και μεθαύριο στο σχολείο", πείτε ότι είναι άρρωστα, έχουν πυρετό. Μα πως θα μείνουν μόνα, ποιος θα τα έχει κατά νου, πρέπει να πάμε για μεροκάματο, είπαν σχεδόν όλοι. Μην νοιάζεστε η πρεσβυτέρα θα φτιάξει πολύ τραχανά, μας έστειλε ένας φίλος από την Λαμία, θα φέρει στα παιδιά να φάνε και θα περνά και θα τα βλέπει μέχρι να γ

Κάποτε ήμουν μπουμπούκι ροδαλό και ζωντανό, τα πέταλά μου ανθισμένα. Τώρα πια σαν μύσκελλος ζω απ' την πίκρα των λόγων σου κι απότομα, σχεδόν ανεπάντεχα ζιζάνια και πόντικες μου κατατρώγουν τις ρίζες, της ευαίσθητης καρδιάς μου. Με κύρτωσαν τα προβλήματα της τρίτης χιλιετίας, σαν τα σκυλιά με τριγυρνούν γαυγίζοντας μανιασμένα. Τι να ζητούν άραγε από έναν καμπούρη ποιητή, που δεν ξέρει να μετρά το συμφέρον του τις μέρες του πολέμου; Κύμβαλα αλαλάζουν πως όλοι οι άνθρωποι θα γί

Σε θυμάμαι να βγαίνεις το απόγευμα στην αυλή. Έψαχνες σκιά. Έψαχνες κάτι να κοροϊδεύεις. Τον ήλιο πρώτα. Ύστερα έδενες του δέντρου το κοτσύφι με σχοινί χοντρό. Για να νιώσεις τον κόμπο. Το περνούσες γύρω από τα φτερά. Μισούσες τα κλουβιά, έλεγες. Μα ο κόμπος σε περίμενε. Τα σύρματα σου θύμιζαν κόκαλα. Το τεφτέρι σου, τα φύλαγε μαζί με τα κάποτε μαύρα σου μαλλιά. Τώρα οι άσπρες ακίδες στο κεφάλι. Μια ρυτίδα στον λαιμό, σταυρός δίχως Χριστό. Στα χείλη, κόκκινο πεισματάρικο. Τα

Στο παγκάκι της πλατείας μια κοπέλα. Τρεις λέξεις χαρακτηρίζουν τη ζωή της, κρυμμένες πίσω από την ήρεμη μορφή της: ελπίδα, απογοήτευση, πόνος. Πάντα αυτές οι τρεις μαζί. Αχώριστες.   Έτσι τίποτα δε μένει ατόφιο. Ούτε ο πόνος ούτε η ελπίδα ούτε η απογοήτευση. Η ελπίδα ρίχνει χρώματα σε κάθε πόνο και τον ημερεύει. Ρίχνει βάλσαμο σε κάθε απογοήτευση και την αποδυναμώνει. Μα δεν μένει αλώβητη ούτε εκείνη καθώς θολώνει λίγο λίγο κάθε φορά.   Μα πάντα αρχίζει καινούρια σχέδια και

Καμία σταγόνα θλίψης δεν στάζει στα χείλη μου. Πίνω για το σήμερα που υπάρχω εκεί έξω... Για τις κερασιές που ανθοφορούν την άνοιξη. Για το φεγγάρι που γεμίζει την καρδιά του Αυγούστου. Για τα παιδιά που μοιράζουν χρώματα, σύνορα δεν γνώρισε ο νους τους. Πίνω για τις πληγές που έκλεισαν, ραμμένες απ' τις κλωστές του Μάη. Μεθάω με τις ρώγες της χαράς, που κρέμονται από τα τσαμπιά που μας ενώνουν. Την ποίηση την γεύομαι στα χείλη μου, σαν θάλασσα που μέθυσε τον νου μου. Χρήστος

Η φωτογραφία της Σωτηρούλλας Τζιαμπουρή Χατζηκωσταντή Στης φουρτούνας την αγριάδα, σε βρίσκω και χάνομαι. Σαν άγριο κύμα έρχεσαι και αφήνεις αλάτι της αλμύρας στα χείλη της σκέψης μου! Κάποτε λάμπεις, σαν φάρος στα σκοτάδια μου· και άλλοτε γίνεσαι άνεμος που με παρασέρνει ν’ αφεθώ ! Είμαι μια θάλασσα σε όλες τις μορφές της. Παλεύω με τα άγρια βάθη μου · Σε ποθώ μέχρι τα έγκατα, διψασμένη να σε συναντήσω. Πλησιάζεις και γίνεσαι η καταιγίδα που περίμενα! Και στο επόμενο λεπτό α

Σεργιάνι βγαίνουν τα χαμόγελα, τάζουν όνειρα, κορνιζάρουν συνειδήσεις, συσπάσεις προσώπου, ύπουλες,αδιάφορες,υποτιμητικές. Καρδιές χάρτινες. Τα φθονώ. Μακριά μου. Γυρίζω σελίδα. Χαμόγελα μάτια γελαστά, συμπαραστάτες,συναθλητές, γλυκαίνουν τον πόνο, γιγαντώνουν τη χαρά. Δύσκολο να τα ξεχωρίσεις, πιο δύσκολο να τα εξοντώσεις. Κατερίνα Καρασούλα 🌹

Σου έχτισα χρυσή φωλιά μες της καρδιάς τα φύλλα  αηδονάκι χαιδεμένο μου σεβντάς μου εσύ κι έγνοια μου. Τα βράδυα με αστροφεγγιά  σου φορώ τ ' ασημοφτέρουγα, πεντάμορφο να υποδεχτείς τ ' ολόγιομο  φεγγάρι.   Στα κλώνια πάνω ακροπατείς γλυκόλαλλα να κελαηδείς με νότες να υφαίνεις την αγάπη που του έχεις... Αχ,  απόψε δεν εφάνηκε... άδικα περιμένεις, μικρούλι μου κουράστηκες και λυπημένο γέρνεις... Αχ τρέμω πολύ κι  ανησυχώ μη λάχει, και δακρύσεις  μες τη βαθειά  τη λύπη σου, μ

Ο τοίχος ζωγραφισμένος από ελεύθερο καλλιτέχνη με  πυκνό  δάσος διέγειρε την φαντασία Ταξίδευε την σκέψη  σε ζούγκλες σε πυκνόφυτα νησιά τροπικά με περιηγήσεις αισθήσεων και πεζοπορίες  ονείρων. Όταν στιγμές η πραγματικότητα ύψωνε τοίχο στην φαντασία η χαρά μετατοπίζονταν για το επόμενο    πρωί να   ανοίξει το παράθυρο να ξεκινήσει το ταξίδι. Ένα πρωί  όραση και σκέψη αγκαλιασμένες εκδήλωσαν αυτοκτονικές τάσεις Ο τοίχος η χαρά και η μαγεία εξαφανίστηκαν Ο άνθρωπος δημιουργεί

Η Στέλλα και ο Λεωνίδας ήταν φίλοι από τότε που είχαν αποφασίσει, στην πρώτη γυμνασίου δηλαδή, ότι κανείς τους δεν άξιζε να διαβάζει μαθηματικά μόνος του. Έκτοτε, συνέχισαν να μην κάνουν τίποτα μόνοι τους· από τα μεγάλα, υπαρξιακά ζητήματα μέχρι το να παραγγείλουν σουβλάκια. Έμοιαζαν να είναι συντονισμένοι με απόλυτη ταύτιση στις ιδέες και με ακρίβεια στις πράξεις τους. Το πρωί εκείνης της Κυριακής, η Στέλλα χτύπησε το κουδούνι του Λεωνίδα για να του φέρει κάτι πολύ σημαντικό

Ένα όνειρο γεννήθηκε, μέσα στα φυλλοκάρδια, δεν έζησε και πέθανε, με μελανά σημάδια. Το τέντωσα,το μπάλωσα, κι έσκυψα το κεφάλι, σκέψη συγκλονιστική, είναι η πιο μεγάλη. Το κέντησα,το πλούμισα, χάντρες τόχω στολίσει, και στο λαιμό το πέρασα, τάχα να μην σβήσει. Και το κεντώ διπλοβελονιά, ίσως και το κρατήσω, μα σχίζεται στο ράψιμο, φωτιά πώς να την σβήσω. Πήρα βελόνι και κλωστή, τάχα για να το ράψω, στα χέρια μου το κράτησα, αδύνατο να θάψω. Το ράβω με χρυσοκλωστή, κουμπιά γι

Τεντώνω ατέλειες μήπως και ιχνηλατήσω όρια Πιάνω ήλιους με αλυσίδες και φεγγάρια με τα σκοινιά από την ξηλωμένη καρδιά μου, σε χρόνους αβέβαιους Και όταν έρχεται το χάραμα καραδοκώ για το φως Και όταν πλησιάζει το γέρμα, στο ημίφως σβήνω μνήμες Και ζηλεύω όσους δε σκέφτονται στα κάδρα του χρόνου Αυτούς τους χορτασμένους ηδονές, τον κόσμο που δεν είδα Και όταν όλα φαίνονται τέλεια και δε σκέφτομαι, και δε θυμάμαι και δεν ουρλιάζω, τότε ευθύς προβάλλει μπροστά μου η τέλεια ατέλ