Συνεπιβάτες στο ταξίδι του χρόνου, με σημάδια πόνου χαραγμένα φανερά Στα σακίδια λίγες αναμνήσεις, λίγες χαρές, κι οι θλίψεις βαριές να μας γέρνουν Η σιωπή σου εύγλωττη, κι η αντοχή μου εύθραυστη Φαντάσματα περνούν, ευκαιρίες χαμένες, σε λάθος συγκυρίες, σε λάθος καιρούς Κι όμως προχωράμε, χέρι με χέρι, με τ' αγέρι της αγάπης και της υπομονής Στις στάχτες του χρόνου φυτρώνει ένας ανθός Κι ο δρόμος γίνεται γλυκός, ποθητός Όσο κι αν πονά, το ταξίδι μας φέρνει πιο κοντά Τις αποσ

Ένα γλυκό μειδίαμα, στα χείλη τρεμουλιάζει, και της ψυχής το μέσα της, μέσα βαθειά μουλιάζει. Λέξεις ψυχής που δεν τολμούν, λέξεις φυλακισμένες, χρώμα να δώσει φωτεινό, μα είναι μπερδεμένες. Ψάχνει τρόπο για να βρεί, αυτές να κατευνάσει, αμίλητες να προσπερνούν, κι αυτή να ησυχάσει... Παίρνει πινέλο και μπογιά, λευκό σαν περιστέρι, βάφει τους τοίχους της ψυχής, γαλήνη για να φέρει. Όνειρα που μαράθηκαν, κάπου βαθειά κλεισμένα, μ’ ένα γλυκό μειδίαμα, να βγούν αναστημένα. Ωσάν

Του Σίμου Ιωσηφίδη Ο Charles Allan Gilbert (1873-1929), γνωστός ως C. Allan Gilbert, ήταν ένας εξέχων Αμερικανός εικονογράφος/ζωγράφος. Το έργο του 'All Is Vanity' εκφράζει, δίχως άλλο, την εφημερία και τη θνητότητά μας. Σημειωτέον πως αυτός ο πίνακας δημιουργήθηκε όταν ήταν 18 ετών. Charles Allan Gilbert, 'All Is Vanity' Άπαντα, εδώ, λειτουργούν διπλά. Με την πρώτη ματιά βλέπουμε μια ευγενική φυσιογνωμία, μια εκλεπτυσμένη γυναίκα "βικτωριανής" εποχής, αρκετά καλλιεργημένη, ν

Τοποθεσία: Opole, Πολωνία/ Ώρα: 18:30… Είχα φτάσει, μόλις, στο θέατρο. Περίμενα πως και πως να τον δω. Η φωνή του μάγευε πάντα, αυτός ο τροβαδούρος είχε πάντα τον τρόπο του όταν τραγουδούσε, είτε κάποιο πιο θεατρικό κωμικό τραγούδι είτε κάποιο μελοποιημένο ποίημα. Η αίθουσα μύριζε παλιό ξύλο, βελούδο και κάποιο ακριβό άρωμα. Βρήκα την θέση μου κάθισα περιμένοντας να αρχίσει... Η καρδιά μου άρχισε να χτυπάει σαν τρελή, δεν πίστευα ότι θα τον έβλεπα ποτέ από κοντά. Τα φώτα χαμ

Απόσπασμα, από το βιβλίο μου "Ανώ" αναζητώντας ουρανό .. "Οι Πυθίες" Τι προετοιμασία,τί αναβρασμός, οργασμός ακατάσχετος κατείχε μάνα και κόρη. Από βραδύς χύσανε το καλάι και το πρωί περιμένανε εναγωνίως να το δούνε, να μαντέψουνε τα μελλούμενα. Τί τέλος πάντων, είχε αποφασίσει το καλάι-προφήτης. Τα σχέδια, που όλη την νύχτα κατασκεύαζε, ήτανε πολύπλοκα, περίτεχνα, αποκυήματα του πολύωρου βρασμού. Το πρωί, αλλόκοτες, φιγούρες κάνανε παρέλαση μπροστά στα περίεργα μάτια τους.

Γράφω για να με ξεδιψώ. Γράφω για να σε ξεδιψώ.. Γράφω για να μας ξεδιψώ... Χθες μια μαγική μέρα για μένα! Νιώθω ενθουσιασμένη και πολύ συγκινημένη!! Ευσυγκίνητη μεν αλλά πάντα με ενδιαφέρει η ουσία και η λεπτομέρεια πίσω από το φαίνεσθαι! Τι κέρδισα χθες; Αυθεντική και αληθινή συγκίνηση από νέα παιδιά,φοιτητές που με τίμησαν και έζησαν μαζί μου το κάθε λεπτό! Ένιωσα πως επιβεβαιώθηκε η βλέψη μου , η αισιόδοξη θεώρηση και η εμπιστοσύνη μου προς τους νέους μας....

Μέσα στην πόλη τριγυρνώ, μες του κόσμου το χαλασμό. Αλάνι μόρτικο παιδί που έχεις πάει που έχεις χαθεί, τούτη την ώρα το ξεριζωμού να σε βρω ψάχνω εγώ παντού. Όποιον κι βλέπω το ρωτώ, μην σε είδε μην πέρασες από δω. Αλάνι μόρτικο παιδί είσαι στην πρώτη τη γραμμή γελάς, φεύγουμε από τον τόπο μας και εσύ ακόμα πολεμάς. Η πόλη όλη καίγεται καπνός είναι γεμάτη, από την πόλη φύγετε.. πίσω να μη γυρνάτε. Αλάνι ανημόρτικο παιδί εσύ κάτω δεν το βάζεις" σημαία ελληνική κρατάς ζήτω όλ

Έφτασε η νύχτα που ο Θεός πέθανε Κανείς δεν το πήρε χαμπάρι Ένας βραδύγδουπος, αμετάκλητος θάνατος, ανταριασμένος σε κουρασμένα σάβανα ενός ταλαίπωρου, άμοιρου κόσμου Συνέβη άπειρες φορές Μέσα μου, εντός σου Στον μαθημένο να ζει δίχως θάματα Στα ερειπωμένα νεφελώματα του ουρανού, με τις νεκρές τροχιές Εκτελεσμένες επί τόπου υπομονές Οι σημασίες, άνευ σημασίας Πέπλα γεμάτα παλμούς ψεύτικους Ψευδαισθήσεις άνευ νοημάτων Μια αχανής διάφανη κατάρρευση, χωρίς παραδείσους Όλα μαζί Κ

Κι ήρθες εσύ και μου φύτεψες με σφοδρότητα κατάστηθα τον έρωτα. Κι ήρθες εσύ και μηνούσες σαν μελτέμι του καλοκαιριού, αντιδονούσες στα σώψυχα με τον έρωτα να θαλασσίζει σαν αφρισμένα κύμα να τριγουνίζει τον μεγάλο αναλασμό. Κι αυτός ο έρωτας έχει τόσο δυνατά φτερά, πετάει τόσο ψηλά… Με του αγέρα το φιλί θρύβει την καρδιά. Σκιρτημός σφηνωμένος στα σπλάχνα κι ο ίμερος, περιπλανωμένο αρμενάκι μαυλίζει τη ζουρλοπερήφανη ορμήνεια του μυαλού. Σαν παιγνιδιάρης ήλιος διάχυτος

Χτυπούσε την πόρτα. Ήτανε καλοκαίρι, μα αυτός φώναζε: «Κρυώνω!». Κρατούσε το πουκάμισό του ψάχνοντας το κορμί της να ζεσταθεί. Γονάτισε, σαν έμβρυο τυλίχθηκε στο γυμνό του κορμί. Τίποτα δεν περίμενε. Σηκώθηκε και ζωγράφισε με τα δάκρυά του τη μορφή της. Μετά δε δάκρυσε άλλο, μην τυχόν και σβηστεί. Τον σκότωνε αυτή η αναμονή... Ήταν ποιητής. Πέθανε πριν την αγγίξει. ΣΩΤΗΡΟΎΛΑ ΧΑΝΤΖΗΚΩΣΤΑΝΤΉ ΤΖΙΑΜΠΟΥΡΉ 🧡

Πώς να βολέψω το κενό, που σέρνει η σιωπή σου; Και πώς να ζέψω τον καημό, που στέργει η αντοχή σου; Είναι οι ώρες απουσίας, που κλέβουν την πνοή μου... Είναι οι ώρες ανταρσίας, που φθίνει η ύπαρξή μου... Είναι οι ώρες μου χλωμές, σε κύμβαλο ζωσμένες, σ’ ανίας κρύπτη θολερές, σπονδές αφορισμένες... Ώρες ανίατες, στυγνές, ώρες σε λήθη αφημένες... Σ’ ένα θαλάμι ορφανές, σε μοναξιά φυλακισμένες... Μετρώ της ζήσης το φευγιό, τ’ αλάθητο βάδισμά της, κι ωσάν τα κρόταλα ριγώ, στ’ αδι

τα καλοκαίρια απο τον Ιούλιο/ Αύγουστο του 1974 δεν χόρεψαν ξανά καλαματιανό με το άσπρο μαντήλι στο χέρι να πετάει με χαρά και μαζί με τις φιγούρες της νιότης να χαρίζουν το ζωηρό χαμόγελο γεμάτο ήλιους και φεγγάρια! τα χρόνια από τότε βάλανε μαύρα μαντήλια στο κεφάλι , στην ψυχή , μπαινοβγαίνουν από πόρτες άγνωστες, ανοίγουν παράθυρα που κοιτάζουν σε τοίχους, φυτεύουν γιασεμιά και ξεραίνουν, άτοπα, ξένα, χώμα σκληρό, τάφοι που κλείνουν αλλά η γη δεν φυτεύεται, τα καλοκαίρια

Τα πάντα στην απόλυτη τάξη και ξεκίνησαν… Η νοσταλγία της Άνοιξης… Η συνάντηση της εποχής με τους ανθρώπους που δεν περπατάνε σκυφτοί, δεν φοράνε σκουφιά… και έχουν ανοικτά αυτιά για να ακούνε τα τραγούδια τους. Μοναδικοί ταξιδιώτες χ ω ρ ί ς β α λ ί τ σα.. Κρατάνε στο χέρι μονάχα μια ευχή.. να βρουν ξανά τη φωλιά τους στα μπαλκόνια! Τα έντονα τιτιβίσματα, μας έκαναν να κοιτάξουμε σήμερα ουρανό. Μαυρόασπρο με γαλάζιο αυτή η χρωματική αρμονία της φύσης, ανεπανάληπ

Πως ήταν δυνατόν να χωρέσουν ... ύστερα , τα όνειρά μας σ'ένα στενό κρεβάτι... Κι ύστερα έγινε ελαστικό το κρεβάτι έτσι που να μεταμορφώνει την αρετή μας σε...αμαρτία.. Κι ύστερα έγινε πάλι ελαστικό το κρεβάτι έτσι που να μεταμορφώνει την αμαρτία μας σε αρετή.. Κι ύστερα ανακηρύχθηκε η αρετή κι η αμαρτία σε "ιδέα "... Το ακούσαμε στο πρωινό ξεκίνημα της εθνικής ραδιοφωνίας και θα εορτάζεται λέει κάθε Αύγουστο, με ζέστη , θάλασσα κι αρμύρα. ΝΙΚΟΛΑΣ ΖΑΧΑΡΟΠΟΥΛΟΣ ♥️

Αυτοπεποίθηση Αυτοπεποίθηση λέξη σύνθετη, περίπλοκη, απαιτητική, μοιάζει γυναίκα ξελογιάστρα... Σε υποδέχεται με αγκαλιές,με νάζια... και καπρίτσια..... Βγαίνει σεργιάνι και ξελογιάζεται από τα γιατροσόφια της Μοίρας.... Πλέκουν μαζί σαν Δίδυμες αδελφές συνωμοσίες... πάσης φύσεως τελετές και πολλές ραδιουργίες... Καιροφυλακτούν να σε μειώσουν, να σου θυμίσουν χρόνια πέτρινα, ασβεστωμένα με τη γύρη των λουλουδιών που μάζευες στον κάμπο..... Αμέσως μετά από τον Έβδομο ουρανό π

Πριν τη λέξη… Βλέμμα που καρτερεί το θαύμα. Χέρι που αναζητά άλλο χέρι. Καρδιές που χωρίς χάρτες περιφέρονται μοναχές, νομίζοντας πως η μοναξιά είναι πατρίδα. Κι ύστερα… Έρχεται η λέξη! Μικρή εύθραυστη, αλλά κόσμους μετακινεί! Ατέλειωτος δρόμος προσφοράς, μοίρασμα απλόχερο χρόνου, φόβου και ονείρων. Για την Αγάπη μιλώ. Που δε ζει στη λέξη. Ζει, πριν να ειπωθεί, στα μάτια που χωρίς εξηγήσεις καταλαβαίνουν. Και συνεχίζει…συνεχίζει…συνεχίζει κι όταν δεν υπάρχουν λέξεις. Και μένε

Αν ζούσες στην εποχή μας, Ηρακλή, και στο σταυροδρόμι ανάμεσα στην Αρετή και την Κακία είχες βρεθεί δεν θα΄ταν ξεκάθαρη η επιλογή. Θα μπερδευόσουν σαν εμάς σε αμέτρητες επιλογές και δαιδαλώδεις διαδρομές. Σαν σε λαβύρινθο να' χες βρεθεί, χωρίς να γνωρίζεις αν τη σωστή διαδρομή ακολουθείς ή σε αδιέξοδο θα βρεθείς. Η Αρετή μπερδεύεται με την Κακία, το καλό με το κακό. Κι άλλοτε, σαν να φορούν μάσκες σε ξεγελούν και σε παραπλανούν. Δεν υπάρχει Αθηνά να σε βοηθήσει στις επιλογές.

Ξύπνησα στην πόλη αιώνιου αποχωρισμού. Στις φλέβες αναβόσβηναν φώτα ηλεκτρικά, κι ο άνεμος επέστρεφε, σκληρός, πάγωνε το στήθος, το γεμάτο βαθιές, ανίατες πληγές. Ένα πολύχρωμο πουλί με κοιτάζει με την άγνοια εκείνου που δεν διάλεξε την εφηβεία του. Το είδωλο μιας γυναίκας στέκεται στην άκρη της ζωής . Από συνήθεια κοιτάζω αλλού τα φιλιά της, έγιναν δρόμοι που χύνονται σε θάλασσες ανοιχτές. Το σούρουπο καθημερινά αργεί, το ρολόι μετράει βήματα λαθραία, κι εγώ, με πόδια

Πατέρα μου, Το περιβόλι της καρδιάς μου τράνεψε, άνθισε καρποφόρησε, γιατί με μεράκι τους σπόρους σου φύτεψες με υπομονή και να το ""ιδείς λαχταρούσες Όμως τι κρίμα , έφυγες πολύ νωρίς... μόλις που πρόλαβες να το ποτίσεις... δεν πρόκανες αλλο να το δεις καλέ μου πατέρα ούτε τη συγκομιδή του να χαρείς Θυμάμαι ..... την αγκαλιά σου μοσχοβολούσε τριαντάφυλλα και γιασεμιά.... οι ευχές σου μέσ ' απ ' τη καρδιά σου στα χείλη προσευχές μου , νότες μελωδικές στ ' αυτιά ... Μοσχοθ

Βιάστηκες πολύ, ανθέ της πρόωρης άνοιξης! Σκόρπισες χρώματα και αρώματα πριν δυναμώσουν οι ρίζες σου. Δίχως δύναμη για τα φτερουγίσματα της νιότης! Έλυσες τις πλεξούδες σου με τα πρώτα πεταρίσματα στο στήθος σου. Δρόμοι και πλατείες στολίστηκαν απ' το χρυσαφί των μαλλιών σου! Κολακεύτηκες απ' του ήλιου τα χαμόγελα, απ' τους πόθους που γεννούσε η νεανική σου αύρα. Άγουρη η σκέψη σου ακόμα. Δεν γνώριζες τι σημαίνει "προορισμός". Η πανσέληνος νίκησε τον ήλιο, με τα μυστικά που

Αχ... βάσανο που είν ' η αγάπη.... δεν μπορείς να κλείσεις μάτι ξάγρυπνους νους σου μένει σαν το φάρο στο σκοτάδι την αγάπη να προσμένει.. όλη μέρα , κάθε βράδυ. Η ματιά χαμένη στο αγνάντι μες στη ζέστη, μες τ ' αγιάζι ν' αργοκυλάει ....το δάκρυ. Αχ , Βάσανο που είν ' η αγάπη , Ποτέ δεν της χορταίνουμε ... τα τόσα θέλγητρά της... τον έρωτα , την αγκαλιά , τα τρυφερά τα χάδια της , τα ολόγλυκα φιλιά της κι όλα της ... τα καπρίτσια της ,τα χούγια της, τ ' αγκάθια της καρ

Τα τρία κορίτσια είχαν μόλις φτάσει στον τερματικό σταθμό ΚΤΕΛ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ υπεραστικών λεωφορείων, ένα επιβλητικό κτίριο σε σχήμα ενός τεράστιου θόλου, το οποίο ήταν γεμάτο με κόσμο που πηγαινοέρχονταν προς διάφορες κατευθύνσεις. Κατευθύνθηκαν προς τον γκισέ των εισιτηρίων προσπερνώντας τα διαφορά καταστήματα που υπήρχαν εντός του κτιρίου και προσέφεραν στους επισκέπτες μια ποικιλία προϊόντων όπως καφέ, νερό, χυμούς, αναψυκτικά, σάντουιτς, γλυκά και κάθε λογής αναμνηστικά και

Δε συγκλονίζει τόσο το λευκό μάρμαρο της τετελεσμένης μοίρας όσο η μυρωδιά τού παιδικού θανάτου στο σφοδρό σίφωνα τής ουρανοσύνης. Μα συγκλονίζει πιότερο η άπνοια των ονείρων του λιλιπούτειου αοιδού αντίκρυ στο μνήμα τής χαρμοσύνης Φαντάσου τη ζωή σαν ένα γιγάντιο κέλυφος που προφυλάσσει τον τρυφερό βλαστό από τα πολλαπλά φυσίγγια του συγγενούς εχθρού Και τι μέλλει γενέσθαι από τα χέρια τού ανίκητου "αδερφού" της, θανάτου στο παιχνίδι τής ουρανούπολης με τα πιόνια τού ολέθρο

Αν καταφέρεις να λύσεις τους κάβους ίσως φτάσεις σ 'εκείνα τα λιμάνια που η μοναξιά έχει φτερά. Που η λησμονιά ζητά κόκκινο φιλί ζεστό για να τραφεί. Που τα σχοινιά είναι μεταξωτές κλωστές, στα φλεφαρα σου αργαλειός υφαίνει κάθε βράδυ. Αν καταφέρεις να σπάσεις τους κάβους ίσωςνα βρεθώ κοντά σου, λευκό πανί το φορεμα μου, χωρίς επιστροφή. Ποιος θα το λεγε στους ερμους κάβους ότι δεν υπήρξαν ποτέ ατσάλινοι; Ποιος θα φανταζόταν από τους δύο μας ότι ενα "ίσως" αρκεί... Ρούλα