Μεθώ...

Καμία σταγόνα θλίψης δεν στάζει στα χείλη μου.

Πίνω για το σήμερα που υπάρχω εκεί έξω...

Για τις κερασιές που ανθοφορούν την άνοιξη.

Για το φεγγάρι που γεμίζει την καρδιά του Αυγούστου.

Για τα παιδιά που μοιράζουν χρώματα, σύνορα δεν γνώρισε ο νους τους.

Πίνω για τις πληγές που έκλεισαν, ραμμένες απ' τις κλωστές του Μάη.

Μεθάω με τις ρώγες της χαράς, που κρέμονται από τα τσαμπιά που μας ενώνουν.

Την ποίηση την γεύομαι στα χείλη μου, σαν θάλασσα που μέθυσε τον νου μου.

Χρήστος Παναγιωτόπουλος 🌹