Όνειρο ήτανε...

Ένα όνειρο γεννήθηκε,

μέσα στα φυλλοκάρδια,

δεν έζησε και πέθανε,

με μελανά σημάδια.

Το τέντωσα,το μπάλωσα,

κι έσκυψα το κεφάλι,

σκέψη συγκλονιστική,

είναι η πιο μεγάλη.

Το κέντησα,το πλούμισα,

χάντρες τόχω στολίσει,

και στο λαιμό το πέρασα,

τάχα να μην σβήσει.

Και το κεντώ διπλοβελονιά,

ίσως και το κρατήσω,

μα σχίζεται στο ράψιμο,

φωτιά πώς να την σβήσω.

Πήρα βελόνι και κλωστή,

τάχα για να το ράψω,

στα χέρια μου το κράτησα,

αδύνατο να θάψω.

Το ράβω με χρυσοκλωστή,

κουμπιά για να κουμπιάσω,

μα τ’ όνειρο φεύγει μακριά,

δεν μπορώ να το πιάσω.

Το ράβω με χρυσοκλωστή,

τις τρύπες του να κλείσω,

μαργαριτούλες κέντησα,

χωρίς να τις μαδήσω.

Σαν μεταξένιο πούπουλο,

το νανουρίζει κύμα,

μα κι αυτό σαν να ζήλεψε,

και το πνίξε...τι κρίμα...

Όνειρο που δε κράτησε,

ο άνεμος τ’ ανεμίζει,

στάχτη τ’ αποκαΐδια του,

στη θάλασσα σκορπίζει.

Όνειρο πώς βιάστηκες,

ν’ ανοίξεις τα φτερά σου,

να τσακιστείς στο φύσημα,

να χάσεις τη χαρά σου....;

Όνειρο πώς βιάστηκες,

τον δρόμο σου ν’ αλλάξεις,

κάθε επιθυμία σου,

άδικα να πετάξεις;

Αντρούλα Θεοκλή Νικηφόρου 🌹