logo_timis

Σβήνω τα ίχνη μου, σύντροφε, περπάτησα αρκετά πάνω σε δρόμους που το πρωί τους ονόμασαν «λάθος». Γονάτισα στη μνήμη. Ξέρεις τι θα πει μνήμη; Ένα ψωμί που δεν έφτασε ποτέ για όλους. Ένα χέρι που έμεινε μετέωρο στον αέρα, όταν σχόλασε η χειραψία της Ιστορίας.   Κάθε ματιά μας ένας άνθρωπος που περίμενε στην αποβάθρα. Κάθε φωνή μια καθυστέρηση που έγινε πεπρωμένο. Κι απομείναμε εμείς. Λίγοι. Να ψηλαφούμε τη σιωπή όπως οι φτωχοί μετρούν τα κέρματα στην τρύπια τους τσέπη, εκεί που η νύχτα αρχίζει...

Απόψε, στην ιερή σιωπή της προσευχής, οι ψυχές των πιστών υψώνονται μαζί με τους Γ’ Χαιρετισμούς προς την Παναγία.🙏 Σαν απαλό φως μέσα στο σκοτάδι του κόσμου, ακούγεται το " Χαίρε " της Εκκλησίας και γίνεται ελπίδα για κάθε κουρασμένη καρδιά. Μέσα στους στεναγμούς της ζωής, μέσα στις αγωνίες και στους κρυφούς πόνους του ανθρώπου, η μητρική μορφή της Παναγίας στέκεται σιωπηλά και παρηγορητικά. Παναγία γλυκιά... Εσύ που κράτησες στην αγκαλιά σου την ίδια την Ελπίδα του κόσμου, κράτησε κι εμάς...

Ολονυχτίς σε καρτερούσα να φανείς, μετρώντας τους χτύπους της σιωπής. Κι άξαφνα στάθηκες μπροστά μου. Με μιας γλύκανε ο καφές στην κούπα μου, κι από το παγωμένο πόμολο του παραθύρου κύλησε στη φούχτα μου ζεστή θαλπωρή. Οι πρώτες του ήλιου αχτίδες ήπιαν λαίμαργα της νύχτας τις σκιές. Σιωπηλή στάθηκες, αυγή και υπόσχεση μαζί. Μάζεψες τα λιτά μαλλιά της νύχτας και, σαν την μυγδαλιά της αυλής μου τη βιαστική, φόρεσες το ολόλευκο νυφικό σου. Αγέρωχη ατενίζεις τώρα την απέναντι, χιονισμένη ακόμη,...