Φουρτουνιασμένος πόθος 💞

Η φωτογραφία της Σωτηρούλλας Τζιαμπουρή Χατζηκωσταντή

Στης φουρτούνας την αγριάδα, σε βρίσκω και χάνομαι.

Σαν άγριο κύμα έρχεσαι και αφήνεις αλάτι της αλμύρας στα χείλη της σκέψης μου!

Κάποτε λάμπεις, σαν φάρος στα σκοτάδια μου· και άλλοτε γίνεσαι άνεμος που με παρασέρνει ν’ αφεθώ !

Είμαι μια θάλασσα σε όλες τις μορφές της.

Παλεύω με τα άγρια βάθη μου ·

Σε ποθώ μέχρι τα έγκατα, διψασμένη να σε συναντήσω.

Πλησιάζεις και γίνεσαι η καταιγίδα που περίμενα!

Και στο επόμενο λεπτό αναλαμβάνει η λογική, ξεθωριασμένη, λαχανιασμένη από τον άνισο αγώνα που έχει να κάνει με τις αισθήσεις.

Στη σκέψη σου μετακινείται ο άξονας μου, πάλλεται η ύπαρξη μου και αλλάζει ο ρυθμός της ανάσας μου!

Στο άγγιγμα σου ανοίγουν οι ρωγμές, που κρατάω κρυμμένες τις ανασφάλειες και το φόβο μου.

Αυτό το «φοβάμαι πως αν φύγεις θα πάρεις μαζί μου κομμάτια μου …που δεν ήξερα πως σου ανήκουν.»

Δεν ξεχωρίζω αν ποθώ εσένα ή την νέα εκδοχή μου .

Αυτή την άγρια, χωρίς ανασφάλειες και φόβο.

Αν είναι να χαθώ στη φουρτούνα της θάλασσας, θέλω να χαθώ έτσι ·

Με ένα σώμα που φλέγεται, ένα μυαλό που διαλύεται και με το όνομα σου να γίνεται η τελευταία λέξη που λέω….πριν σωπάσω !!

Μαρία Μίτα Νικολάου 💞