Μέσα στην δίνη του χρόνου μέσα στο ξαφνικό τίποτα, δυο μάτια ανοίγουν δυο μαύρες τρύπες που ρουφούν όλη την ενέργεια γύρω από την σφαίρα των χρωμάτων! Ορθάνοιχτα παρατηρούν αλλάζοντας ενδυμασία, τα μαύρα αντιγράφουν το σκότος του νυχτερινού ουρανού! Το πένθιμο ύφος τους βάφει την ψυχή και κρύβεται πίσω από την λύπη πίσω από τον πόνο. Μαρτυρά όλα τα μυστικά που δεν φαίνονται πίσω από την αιωρούμενη σφαίρα. Μόνο η φαντασία των ονειροπόλων φυλάγεται κάτω από τα μάτια του κόσμου.

ΕΝΘΑΡΡΥΝΣΗ Στην ανατολή της ύπαρξης η ΕΝΘΑΡΡΥΝΣΗ πρωταγωνιστεί στην έξοδο από την γαλήνη της μήτρας και στην είσοδο της πολυτάραχης ζωής Συντροφεύει το πρώτο βήμα , την απαρχή της σχολικής ζωής, ενθαρρύνει την δημιουργία φιλίας , την γνώση , την ΣΥΝΧΡΟΝΙΚΌΤΗΤΑ ψυχής και σώματος σε μια διαχρονική αγκαλιά για την αρμονία και την εξέλιξη, την επίτευξη στόχων και ονείρων, την καλλιέργεια της κλίσης Η ενθάρρυνση καταλυτικός σύντροφος σε όλη την δημιουργική ζωή. Στην πορεία προς τη

Ενας  δρομάκος η ζωή. Μία ανάσα, μια πνοή... Ξεκινάς και δεν καταλαβαίνεις, στο τέρμα πώς πηγαίνεις... Μοιάζει με πήχυ, με οργιά σαν μια γραμμή πολλή λεπτή, μία αχνή του χρόνου πινελιά. Πόσο γοργά διαβαίνει... Σαν τον αέρα που φυσά  και δεν τον προλαβαίνεις...!  Σ' αυτό το λίγο που διαρκεί, μην την αφήνεις, δάκρυ να σε ποτίζει και χολή... Είναι εν' ασκί γεμάτο υποσχέσεις. Στα πλήν του κάνε κατασχέσεις,  τα συν με θέρμη να προσθέτεις!  Κι ας φέρνει πίκρες, καταιγίδες... Εσύ, σ

Εκεί που ο ήλιος κρύβεται πίσω από τα βουνά και η αυγή ετοιμάζεται τον κόσμο να φιλήσει, υπάρχει μια δύναμη που ξεκινά σιωπηλά, εις το βάθος η καρδιά έχει πάλι ανθίσει. Στα σοκάκια τα ξεχασμένα, στης Ανάφης τα στενά, αχ ξενιτιά, που το κορμί με τον πόνο το τυλίγεις. Κι αν τα βράδια η μοναξιά μας χτυπάει την πόρτα σιγανά, εσύ ένα παράθυρο στον ουρανό ανοίγεις. Δεν είναι κάστρο κλειστό, μήτε πέτρα βουβή, είναι ένα περιβόλι που το φως το πλημμυρίζει. Κάθε παλμός της και μια νέα,

Ευέλικτοι Χρόνοι Πολύμορφες Εγκλίσεις Μετρημένα Άρθρα Χαρίεντα Επίθετα Επιβλητικά Επιρρήματα Πολυσχιδή ρήματα Όλα είναι λιγοστά... Τα λεξικά όλου του κόσμου μισερά Μύριες οι εκφράσεις του Έρωτα εκφορά Τα δονούντα συναισθήματα ατίθασα, ανέραστα, ανείπωτα εμμένουν σε άπλετη προσφορά Μόνο τα μάτια έχουν μαγική λαλιά Τη μονάκριβη λέξη να εκπέμψουν ανυπότακτα σιωπηλά Στα φτερά ενός βλέμματος επιβάτισσα Ευμενούς υποδοχής  ικέτισσα Ένα " Σ'αγαπώ" να δηλώσουν λιτά...   Αλίκη Πέϊκου �

Ένα ταξίδι είναι η ζωή και εμείς, ισόβιοι ταξιδιώτες, σεριανάμε βιαστικά με τις αποσκευές, τα εισιτήρια και τα διαβατήρια στο χέρι. Στα πάνινα σακίδια της νιότης μας, χουζουρεύουν ανέμελα όλες οι χαρές, οι Κυριακές και οι γιορτινές μας μέρες και μάς προσπερνάνε βιαστικά, πριν τις χορτάσουμε, με επίγευση γλυκόπικρης σοκολάτας. Στις βαριές βαλίτσες, τις ασήκωτες, τις σακατεμένες από το χρόνο και τις παραγεμισμένες, πείρα και εμπειρίες, βαραίνουν οι αμείλικτες ενοχές, οι δακρύβ

Στις συμπληγάδες η ελπίδα κατοικεί. Στις συμπληγάδες της ζωής άωρο βλέμμα η σιωπή. Βράχοι βαραίνουν την ψυχή, προβλήματα εμπρός μου. Σφαδάζει η σκέψη άτολμη καθώς ο φόβος με καλεί... Αν συνθλιβείς στο πέρασμα κι έρθει ο χαμός σου; Κι όμως αυτό που λαχταρώ στην άλλη άκρη θα το βρω... Ελπίδα με κλειστά πανιά κανείς ποτέ δεν συναντά. Η ανδρεία το σώμα μου τραβά τις δυσκολίες της ζωής στα μάτια αντικρίζω.  Με την ελπίδα οδηγό γίνονται οι βράχοι θρύψαλα στα χέρια μου επάνω. Χρήστο

Στο περιβολι της ματιάς Σκέτο φιλιά ανθισμένα Γνέφεις χωρίς να πεις λαλιά Λες: Πάρ'τα είναι για σένα. Στις ροζ ανταύγειες της καρδιάς Κέρδισα αγάπης λόττο Μες απ' τη φλόγα της ματιάς Λες: Πάρε φιλί το πρωτο. Μετά μ' έβγαλες στα σκαλιά Σ'ανθόκηπο τ' Απρίλη Χάρισες ρόδινα φιλιά Λες: φίλα με στα χείλη. Φιλιά ανθέων στη ψυχή Χάδια ακριβά δοσμένα Ανάσες, δώρα της ζωής Λες:είναι μόνο για σένα. Λευτέρης Σιώμος Κ/143.δ.π.ελ.

Χαθήκαμε στην έρημη πόλη, εκεί όπου η ζωή στέρεψε από αγκαλιές. Αναζητώντας μια Άνοιξη μετανοημένη, έναν ήλιο διστακτικό να φανεί, κρυμμένο πίσω από δακρύβρεχτα σύννεφα που θρηνούν σιωπηλά τα όνειρά μας. Καιρός να δώσουμε τις μάχες μας με σύνεση, να σώσουμε τα όνειρα πριν γίνουν ναυαγοί σε διαβρωμένα νησιά, μαζί με τους χαμένους έρωτες και τα ανυπεράσπιστα ιδανικά. Ιδανικά που έγιναν θύματα μιας οργισμένης παλίρροιας, βουλή κάποιου αόρατου εχθρού που μας κρατά δεμένους. Πρέπε

Είσαι εκείνο το γλυκό κελάδημα που μόνο μία φορά ακούμε στη ζωή μας, η υπέροχη αίσθηση της άγιας αγάπης που δεν φωνάζει· απλώς υπάρχει. Μην κοιτάς που κλαίω. Σε σύννεφα αγάπης ανεβαίνουμε, μπαίνουμε στον ουρανό μας πιασμένοι από το χέρι. Οι στίχοι στροβιλίζονται στην καρδιά. Το κορμί συγκρατεί τη θαλπωρή σου, κι εγώ νιώθω τρυφερά ασφαλής μέσα στα χέρια σου. Μόνο εσύ. Είσαι αγάπη. Και τα λόγια σου, τα τρυφερά, το πιο όμορφο τραγούδι. Μια ηλιαχτίδα τα μαλλιά σου στο πρωινό μου

Ζωή τι κάνεις; πως νιώθεις; μήπως ζορίζεσαι και δεν μιλάς; με κοιτάζω και το βλέμμα ασήκωτο, στενάχωρα το ξέρω, λιγόστεψε ο αέρας, κάπου ο χρόνος της μνήμης με ξέχασε για λίγο, να σε κοιτάξω κατάματα θέλω, πάρε τα βήματα μου να πάρω τα δικά σου, να κόψουμε λίγο γιασεμί για τον δρόμο, ζωή μείνε μαζί μου! μαζί στην ανηφόρα, μαζί στην κατηφόρα! Κατερίνα Ηρακλέους 🌹

Τώρα; Λοιπόν τώρα τι ; Δεν είχα ονειρευτεί παρά πέρα! Κανένα σχέδιο για μετά. Σαν να σταμάτησε ο χρόνος. Λες και όσα ήθελα, να ήταν τόσα λίγα. Επειδή δεν τα απέκτησα,  άφησα κενές τις υπόλοιπες σελίδες. Ποιο ουρανό να σχεδιάσω; Σε ποια ελπίδα να κρεμαστώ; Αχ ,να ήταν όλα τόσο εύκολα! Με το χτύπημα των δύο δαχτύλων μου να μπορούσα  , να διορθώσω τα αδιόρθωτα. Να σβήσω τα γραμμένα. Μαρίνα Παπαδοπούλου

Toυ Σίμου Ιωσηφίδη Με αφορμή τα 115 χρόνια της εκδημίας του {3 Ιανουαρίου 1911} κάνω μια ελάχιστη αναφορά για τον ρόλο της οικογένειας στο έργο τού καίτοι θεωρούμενου κορυφαίου ηθογράφου-ρεαλιστή του ευρωπαϊκού ρομαντισμού. «Μένουμε διαιτώμενοι εις την οικία μας, στραβοπατούντες από δωμάτιον σε δωμάτιον ως ποταμιαία καβούρια Αλιβάνιστοι, αλειτούργητοι, ακοινώνητοι. Με την ελπίδα ότι σύντομα θα ανθρωπέψουμε πάλι». “Οι Ελαφροΐσκιωτοι” Υπάρχει σε μια πολύ λεπτή κορυφογραμμή

Σου λέγω καλημέρα σαν άρτος επιούσιος που αναμένει τους σπουργίτες να θρέψει. Σήμερα ποθώ σε, κατά τι περισσότερο. Το αχανές σεντόνι μου, άστρα ηδονών. Κάνω έρωτα με τη σκιά της αίσθησής σου, αναμένοντας να έλθεις, λευκή σαν κρύσταλλο, να με προϋπαντήσεις. Κι εγώ ευωδιαστός, σαν από λουτρό θερμό κι ακροτελεύτιο, πριν του θανάτου τη θύρα, βρέχω τα βλέφαρά μου με ελπίδα. Σήμερα σε ποθώ αλλιώτικα. Κουρασμένος και κάπως ξεχασμένος, έχω στα χέρια τα χώματα που κόλλησαν απ’ το αίμα

Μην κλείνεις τα μάτια! Δεν τυφλώνει το φως της αγάπης! Χαϊδεύει! Γλιστρά στις χαραμάδες της ψυχής, αγκαλιάζει τις πληγές της και τις γεμίζει καλοκαιρινά πρωινά. Γίνεται λάμψη στο φόβο και τον σκορπίζει όπως η ζεστασιά το βαρύ χειμώνα. Όταν η καρδιά χάνεται, την ανασύρει και την ντύνει φτερό στο βάρος της μέρας της. Μην κλείνεις τα μάτια! Θα χάσεις το θαύμα! Η αγάπη είναι φως που πάντα θυμάται να φωτίζει την ίδια στιγμή, το όνομα του αγαπημένου σου και το δικό σου και τότε οι

Αυτό το βράδυ το άναστρο μες το βαθύ σκοτάδι, το πνίγει δυνατή βροχή, με λύσσα και γινάτι. Αυτή την άγρια νυχτιά, θολώνει το μυαλό μου, κατεβασιά τα δάκρυα δεν σβήνουν τον καημό μου. Ο μισεμός είναι πικρός μου ορφάνεψε το βλέμμα κομματιασμένη μου η καρδιά, χωρίς να τρέχει αίμα. Θαρρείς μήπως δεν ένιωσα και σένα τη φωτιά σου; Δεν διάβασα στα μάτια σου πως σπάραζε η καρδιά σου! Πόσο πονούσε κι ούρλιαζε ... μέσα στη σιωπή σου στον ύστερνό μας χαιρετισμό πως μάτωνε η ψυχή σου!

Κι όταν καταλαγιάσει το εορταστικό πνεύμα, όταν όλα τα πιάτα έχουν πλυθεί, όταν όλο το σπίτι έχει καθαριστεί και ελαφρυνθεί απ’ τα χριστουγεννιάτικα στολίδια, έχε στο νου σου , ποιός σου κρατά το χέρι. Ποιός είναι εκείνος που αγωνίζεται καθημερινά για να φωτιστεί μ’ ένα χαμόγελο το πρόσωπό σου. Ποιός είναι εκείνος που θα αλαφρώσει την θλίψη σου, στις δύσκολες στιγμές. Εκείνον να’ χεις κατά νου. Να τον κρατάς απαλά, γιατί είναι εύθραυστες οι σχέσεις, φίλε μου, την σήμερον.. Να

Κάθισα εκεί που αρχίζουν τα κύματα σου, χωρίς να γνωρίζω αλήθεια αν ήρθα για σένα ή για όσα δεν ήθελα να σκεφτώ. Εσύ δεν έκανες τίποτα το υπερβολικό· Απλά ερχόσουν και έφευγες, αγγίζοντας τα ακροδάχτυλα μου. Το νερό σου ψυχρό, ίσως και αδιάφορο, αλλά συνέχισα να σε αφήνω να με αγγίζεις ελαφρά, τόσο, ίσα για να νιώθω την ανατριχίλα που μου προκαλεί το άγγιγμα σου στη ραχοκοκαλιά μου και να προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου πως αυτό μου αρκεί. Και όμως πόσο θα ήθελα να βουτήξω στ

14/08/1974 Κύπρος, χωριό Τζιάος. Ένα τσιγάρο πριν τον Θάνατο «Ουδείς γαρ ούτω ανόητος εστί όστις πόλεμον προ ειρήνης αιρέεται· εν μεν γαρ τη οι παίδες τους πατέρας θάπτουσι, εν δε τω οι πατέρες τους παίδας. Κανένας δεν είναι τόσο ανόητος ώστε να προτιμά τον πόλεμο από την ειρήνη. Στην ειρήνη, οι γιοι θάβουν τους πατεράδες τους. Στον πόλεμο, οι πατεράδες θάβουν τους γιους.» Ηρόδοτος, Αρχαίος Έλληνας ιστοριογράφος (480-420 π.Χ.) Κύπρος, Νέο Χωριό Κυθρέας, 20 Ιουλίου 1974

Ω! γλυκιά των ερώτων αφή. Λογισμέ του ονείρου. Χρόνε ανέπαφε. Λίμνη των μοναχικών περιπλανήσεων. Ήλιε που γιόμιζες τα πρωινά. Κάλλους πνοή, στων κρυφών της αγάπης αφηγήματα. Γυναίκα, που σε άγγιξε, του ποθούμενου η Ιερή αμαρτία. Βασίλης Σαμοϊλης 🌹

Οι καιροί δεν δυσκόλεψαν επειδή άλλαξε ο κόσμος, δυσκόλεψαν επειδή ο άνθρωπος έμεινε μόνος μέσα στην πυκνότητα των πάντων. Στριμωγμένος όχι από γεγονότα, αλλά από ερμηνείες. Κλεισμένος όχι από τοίχους, αλλά από άμυνες. Όταν ο άνθρωπος δεν αντέχει το βάρος του εαυτού του, το μεταθέτει. Και η πράξη του γίνεται ξέσπασμα χολής μα όχι από κακία, αλλά από αδυναμία ισορροπίας. Η κατανόηση, τότε, δεν είναι επιείκεια είναι γνώση. Είναι η ικανότητα να βλέπεις την αιτία πίσω από τη συμπ

Για όλα τα "αντίο" που είπαμε, η μνήμη τρέχει κι η καρδιά πονά, είναι η λέξη που την πληγώνει βαθειά. Αρχίζει ένα ψιλόβροχο από αναμνήσεις, στους δρόμους του χρόνου, αναπνέεις τη σιωπή . Η καρδιά που αρνείται κι η στιγμή που δεν ακούς και προχωράς. Σκλαβώνεσαι στις λέξεις που σε θέλουν στα δεσμά τους, ζητάς να γείρεις το παράπονο στη λήθη. Δεν είναι ο χρόνος που λείπει, είναι που η χαρά δεν φτάνει, είναι αυτό που φαίνεται λίγο και αρχίζουν να σε κυκλώνουν εικόνες, μυρωδιές κα

Στη ζωή υπάρχουν πολλοί δρόμοι... Κάθε άνθρωπος επιλέγει τον δικό του δρόμο που θα διαβεί.... Έτσι πορεύεται σύμφωνα με τα "Θέλω" του.... Πορεύτηκα σύμφωνα με τα δικά μου θέλω... Επέλεξα τον δρόμο της Μοναξιάς που γυρισμό δεν έχει... Και φυσικά ποτέ μου δεν ένιωσα ενοχές για κάτι που έκανα η παρέλειψα να κάνω... Ίσως επειδή ποτέ μου δεν υποχώρησα, δεν απαρνήθηκα τις Αρχές και τις Αξίες μου... Στο δια ταύτα: κοιμάμαι ήσυχη χωρίς Κολαούζο και Αφέντη!!! Σμαραγδή Κουτσοπέτρου 🌹

Μοιάζει η ζωή μας με ποτάμι, που σέρνει κελαρίζοντας τα νερά του, μέσα στο χρόνο σταθερό στη ρότα του και πιστό στην πορεία του. Κυλάει λοιπόν ακούραστο μέσα στους αιώνες, πιστό στο φιδίσιο μονοπάτι του και μετράει τις αυγές και τα δειλινά, τους χειμώνες, και τα καλοκαίρια μας, με τις χαρές μας να λιάζονται στην ακροποταμιά και τις λύπες μας στοιβαγμένες στα λασπωμένα σωθικά του. Κυλάει λοιπόν μέσα στο χρόνο και σέρνει βαρκούλες στο διάβα του, μια μια τις μέρες της ζωή