ΕΙΛΩΤΑΣ

Αιχμάλωτη ομορφιά λες να υπάρχει;

Από μια δόση παρηγοριάς και στήριξης πάσχω,

όταν μέσα στην καρδιά μου ένα αγκάθι

με αιμορραγεί βαθιά και ΄γω πονάω.

Σε κλωστή μεταξιού ακροβατώ

κι η ανασεμιά σου με φοβίζει,

μπας κι από κάτω πέσω και χαθώ

αχ, είσαι μια πενιά που με κοιμίζει.

Είλωτας στου χρόνου τη φυγή

μιας σταγόνας σου διψώ το πνεύμα,

στου νου σου την αναλαμπή,

θέλω να είμαι πρώτη εικόνα.

Αν είμαι έρωτας δεν ξέρω,

ούτε ένας πουνέντες βιαστικός,

σαν είλωτας ίσως να μοιάζω

στο παραθύρι σου σκυφτός.

Κατερίνα Ραμανδάνη 🌹