Ένας σκλάβος μιας οθόνης 🌹Ποίηση Παύλος Τζιούρρου

Ένας σκλάβος μιας οθόνης

Ήρθαν μια μέρα ξαφνικά,

σαν ορυχεία

πολύ βαθιά,

τηλέφωνα τύπου κινητά.

Με οθόνες μαγνητάκια

σε τραβάνε σαν…

μεταλλικά κομματάκια,

μεσ’ της οθόνης τη σκλαβιά.

Με τις ώρες τη κοιτάς.

Άνθρωπε μην σταματάς.

Ένας εγωκεντρισμός ξεκινά.

Γιατί απ’ όλους λαχταράς,

να σε κοιτάνε με μάτια ανοικτά·

Διόλου δε θες με τη καρδιά.

“Χρήσιμος” θέλεις να φανείς,

πως της τεχνολογίας είσαι εσύ!

Βίντεο, βιντεοκλήσεις…

θες να δεις,

κυρίως τα μέσα της κοινωνικής,

τάχατες να δικτυωθείς!

Ή παιχνίδια θες να παίξεις,

με ήχους για να μας σακατέψεις.

Το νοιάξιμο έχει χαθεί,

οι γύρω σου έχουν τρελαθεί!

Είστε τόσοι πολλοί.

Ακουστικά δε θες να βρεις;

Ανθρωπόφοβοι θεοί,

σκλάβοι αυτής της εποχής,

είναι οι άνθρωποι αυτοί,

της οθόνης της λαμπερής!

Όταν στο δρόμο περπατάς,

σαν τη θάλασσα κοιτάς,

μέσα στα μέσα μαζικής μεταφοράς,

για καφέ ή κάπου για να φας,

της σύγχρονης σκλαβιάς,

“θορύβους” κοινωνίας

πάντοτε αρχινάν.

Βάλε ακουστικά.

Παύλος Τζιούρρου 🌹