Άννα τ' όνομα της το μικρό...

(Συνεχείας απόσπασμα 2

το σχολείο , ο έπαινος κι η σημαία.)

Σιγά σιγά προχωρούσε η ζωή μας με πείνα, με κρύο με αποφόρια απ' όπου εύρισκε η πρεσβυτερα.

Κάπου κάπου μας έφερνε κι αλλά ρουχαλάκια που έστελναν σαν βοήθεια από την Αμερική κάποιες φιλανθρωπικές οργανώσεις.

Εννοείται ότι το νούμερο δεν έπαιζε κανένα ρόλο.

Στο σχολείο πήγαινα καλά

κι οι δάσκαλοι κι οι δασκάλες με συμπαθούσαν, Άριστα 10, διαγωγή κοσμιωτάτη κάθε χρόνο.

Το πρωινό μου τραχανάς και ξερό ψωμί κι όχι πάντα, στο σχολείο μέρα παρά μέρα μας έδιναν ένα μικρό κονσερβάκι με κίτρινο τυρί και ένα μικρό κουτάκι συμπυκνωμένο γάλα Ζαχαρούχο, μεγάλη βοήθεια για εμένα και κάποια άλλα παιδάκια της γειτονιάς που είμαστε σχεδόν στην ίδια κατηγορία περίπου.

Υπήρχε μεγάλη φτώχεια, αλλά κι η φτώχεια έχει κλίμακα διαβάθμισης, φτωχός, φτωχότερος,φτωχότατος, κι εγώ με την μητέρα μου είμαστε στην τρίτη κατηγορία.

Στην τέταρτη δημοτικού μια οργάνωση Μικρασιατών ,άνθρωποι που είχαν έρθει με ότι φορούσαν οι πιο πολλοί κι ήξεραν από δυστυχία, έκανε πολλές καλές προσπάθειες για βοήθεια της φτωχολογιάς.

Πολλοί από αυτούς είχαν κάνει βιοτεχνίες, υφαντήρια , ξυλουργεία, χαλιά, πλυντήρια χαλιών κλπ, άξιοι άνθρωποι, έμαθαν από την πρεσβυτέρα την κατάντια μας και μας πήραν να μείνουμε δωρεάν σε ένα δωμάτιο με τοίχο και κεραμοσκεπή.

Βίλα για εμάς, από την λαμαρινοκατασκευή σε σπιτάκι, θαύμα.

Ρεύμα φυσικά δεν είχαμε, τηλεόραση δεν υπήρχε τότε,αλλά και ραδιόφωνο με μπαταρία σαν αυτοκινήτου ελάχιστοι είχαν. Είχαμε όμως μια μικρή ξυλόσομπα στο κέντρο του δωματίου και μια κοινή τουαλέτα με άλλα τρία δωματιάκια που έμεναν κάποιοι σαν εμάς.

Ειχαμε κοινή αυλή και μάντρα γύρω γύρω με κεντρική είσοδο στην αυλή μια μεγάλη πόρτα σιδερένια.

Εγώ ήμουν η μικρότερη της παρέας και σαν παιδάκι με συμπαθούσαν όλοι, κι όλα τα θελήματα εγώ τα έκανα κι είχα το ρεγάλο μου καραμελίτες καμία σοκολατίτσα κλπ.

Επειδή δεν είχα που να πάω καθόμουν και διάβαζα πρώτα τα μαθήματα και μετά ότι βιβλίο εύρισκα.

Το σχολείο είχε βιβλιοθήκη και ζητούσα βιβλία τα διάβαζα τα επέστρεφα κι έπαιρνα άλλα.

Έτσι είχα διαβάσει πάρα πολλά αριστουργήματα λογοτεχνικά αλλά και βιβλία υγιεινής ποιήματα κλπ.

Μου είχε κάνει ιδιαίτερα εντύπωση το βιβλίο της υγιεινής κι έψαχνα παραπλήσια θέματα...

Έφτασα στην έκτη δημοτικού, τα βιβλία που είχα διαβάσει με είχαν βοηθήσει να γράφω ωραίες εκθέσεις και να έχω ανεπτυγμένο λεξιλόγιο και άριστη ορθογραφία

Κάποια στιγμή μας ζήτησαν να γράψουμε μια έκθεση για την αποταμίευση.

Μέσα Οκτωβρίου μας λέει ο διευθυντής του σχολείου ,που ήταν και δάσκαλος μου στην έκτη ,

αύριο θα έρθει ο επιθεωρητής σας παρακαλώ να είστε περιποιημένοι να μην φοβάστε κι ότι ρωτήσει να απαντάτε.

Ο επιθεωρητής, τι ήταν αυτό τώρα, όλα τα παιδιά είχαμε καταφοβηθεί.

Ήρθε λοιπόν η αυριανή, μουδιασμένα όλα μας πήγαμε σχολείο και κατά την διάρκεια του μαθήματος ανοίγει η πόρτα και μπαίνει ένας ψηλός κύριος.

Ο δάσκαλος τον καλοδέχτηκε και μας είπε, παιδιά μου σήμερα έχουμε την τιμή να είναι μαζί μας ο κ.επιθεωρητης απο το υπουργείο Παιδείας που έχει αρμοδιότητα για το γεωγραφικό διαμέρισμα που ανήκουμε.

Χαμογελαστός ο επιθεωρητής μας καλημέρισε κι άρχισε να μας ρωτά τα ονόματά μας, από που είμαστε κλπ, μετά λέει στον δάσκαλο να φωνάξει και τους άλλους δασκάλους στην αίθουσα κι αφού ήρθαν όλοι, άνοιξε την τσάντα του έβγαλε από έναν φάκελο κάποια χαρτιά κι είπε θα σας διαβάσω μια έκθεση κι άρχισε να διαβάζει μια έκθεση για την αποταμίευση.

Όσο προχωρούσε η ανάγνωση μου θύμιζε περίπου αυτά που είχα γράψει εγώ.

Τελείωσε λοιπόν και ρώτησε πρώτα τα παιδιά πως σας φάνηκε αυτή η έκθεση, μετά ρώτησε τους δασκάλους οι οποίοι επαίνεσαν την γραφή και την ανάπτυξη του θέματος.

Εγώ είχα κρυφτεί σχεδόν κάτω από το θρανίο μου φάνηκε ότι ήταν δική μου έκθεση.

Φωνάζει τότε ο επιθεωρητής, Άννα Μπίκιου, σήκωσα δειλά το χεράκι μου , έλα εδώ παιδί μου, εγώ...έτρεμαν τα πόδια μου.

Θερμά συγχαρητήρια παιδί μου η έκθεση σου βραβεύτηκε ως η καλύτερη από την διεύθυνσή μας,και μου έδωσε έναν μπλε μεταλλικό κουμπάρα στρογγυλό κατά κάποιο τρόπο που κλείδωνε στο κάτω μέρος, δώρο από το

Ταχυδρομικό ταμιευτήριο.

Ειπε και στους δασκάλους μπράβο αλλά εγώ δεν άκουγα προσπαθούσα να πατάω λίγο στραβά για να μην φαίνεται το ξηλωμένο παπούτσι μου.

Εν συνεχεία άρχισε να κάνει κάποιες ερωτήσεις κι απαντούσαν τα παιδιά , εγώ ακόμη δεν είχα συνέλθει απ' την τρεμούλα και κρυβόμουν, κι ήρθε η μοιραία ερώτηση.

Ποιος μπορεί να μου πει τι σημαίνει τραύμα και ποιος είναι ο ορισμός.

Ησυχία μες την τάξη, ο δάσκαλος αφού περίμενε λίγο λέει Αννούλα μήπως μπορείς να μας πεις;

Άλλο τράκο εγώ, δεν ξέρω που βρήκα το κουράγιο σηκώθηκα όρθια στο θρανίο και κοιτάζοντας κάτω είπα "πάσα λύσις της συνέχειας του δέρματος καλείται τραύμα" , Μπράβο Άννα είπε ο επιθεωρητής και κοίταξε με νόημα τον δάσκαλο.

Άρχισα κι αναθάρρησα λίγο.

Ήρθε η ώρα της αριθμητικής, έβαλε ένα πρόβλημα στον πίνακα ο επιθεωρητής σχετικό με την απλή μέθοδο των τριών.

Ο δάσκαλος φώναξε τον Γιάννη ήταν πολύ καλός μαθητής κι αυτός, είχαμε συναγωνισμό.

Καλά ξεκίνησε αλλά από το τρακ έκανε λάθος κι έβγαλε αποτέλεσμα άσχετο.

Το κοίταξε το ξανακοίταγε δεν μπορούσε να δει που είχε κάνει λάθος.

Υπό άλλες συνθήκες θα το είχε βρει σίγουρα αλλά τώρα ....ο επιθεωρητής βλέπεις...

Μπορεί κάποιος άλλος να μας πει που είναι το λάθος, λέει ο επιθεωρητής, κανείς μιλιά, το είχα δει το λάθος αλλά δεν μιλούσα άλλωστε ο Γιάννης ήταν φίλος μου, ανήκε κι αυτός στους ... διαβαθμισμένους.

Η ματιά του δασκάλου έπεσε σε μένα, μου έκανε νεύμα με το κεφάλι να σηκώσω χέρι, εγώ έκανα ότι δεν κατάλαβα οπότε είπε, Άννα μήπως μπορείς να μας βοηθήσεις να βρούμε την λύση;

Αναγκάστηκα να σηκωθώ και να δείξω που είχε γίνει το λάθος το διόρθωσα κι έσβησα όλη την υπόλοιπη άσκηση,έδωσα την κιμωλία και τον σφουγγάρι στον Γιάννη για να λύση την άσκηση όπως και την έλυσε.

Ο επιθεωρητής κοιτούσε μια εμένα μια τον δάσκαλο.

Κι έρχεται η καμπανιά, λέει ο επιθεωρητής, σε λίγες μέρες είναι η γιορτή της 28ης Οκτωβρίου και το σχολείο σας θα παρελάσει στο κέντρο της Αθήνας κι η Άννα η Μπίκιου θα είναι σημαιοφόρος.

Συγχαρητηρια Άννα είπε μου έσφιξε το χέρι μας χαιρέτησε κι έφυγε.

Ο δάσκαλος μου χαμογελούσε ευχαριστημένος, μπράβο Άννα, μπράβο και σε όλη την τάξη τα πήγατε καλά.

Τώρα ; Τι κάνουμε τώρα ;

Πήγα στο σπίτι και το απογευματάκι τα είπα όλα στην μητέρα μου, χάρηκε και με φιλούσε, της έδωσα και τον κουμπαρά, ο οποίος

παρέμεινε σε όλη την ζωή μου άδειος, και τώρα το πρόβλημα, που να βρει η Άννα πουκάμισο λευκό, φούστα μπλε, παπούτσια μαύρα, κάλτσες μέχρι το γόνατο άσπρες;

Στην πρεσβυτέρα το πρόβλημα , η οποία από την χαρά της υποσχέθηκε ότι θα τα βρει αυτή να μείνουμε ήσυχες.

Όντως έκανε μεγάλη κινητοποίηση όπου μπορούσε κι έγινε γνωστό παντού ότι πρέπει να ντύσουμε την Αννούλα που είναι η καλύτερη μαθήτρια και θα είναι σημαιοφόρος.

Τα βρήκε , όχι τέλεια αλλά ικανοποιητικά , κάποια μεταποιήθηκαν, στα παπούτσια μπροστά βάλαμε εφημερίδα γιατί ήταν μεγαλύτερα αλλά γενικά είχα μια ικανοποιητική εικόνα.

Αλλά όταν οι άνθρωποι κάνουν σχέδια ο Θεός γελάει λέει μια παροιμία.

Κάναμε μια ώρα την ημέρα βήμα δοκιμαστική παρέλαση στην αυλή του σχολείου, όλα καλά μέχρι εδώ διότι δεν είχαμε την σημαία, βήμα κάναμε.

Κι έρχεται η παραμονή της 28ης,

ο δάσκαλος έκανε ομιλία και μετά υπό μορφή παρέλασης θα πηγαίναμε περίπου πεντακόσια εξακόσια μέτρα σε μια πλατεία που είχε και μια στήλη πεσόντων για κατάθεση στεφάνου.

Εμείς σε παράταξη για παρέλαση εγώ στο κέντρο μπροστά μπροστά και περιμένουμε να φέρει ο δάσκαλος την σημαία.Διπλα μου ο Γιάννης και η Πολυξένη, κι αυτοί πολύ καλοί μαθητές, ως παραστάτες της σημαίας.

Φέρνει ο δάσκαλος την σημαία και μια δερμάτινη ζώνη που φοριόταν από τον ώμο κι είχε μια θήκη για να μπαίνει η άκρη από το κοντάρι, μου φοράει την ζώνη αλλά σε εμένα το καχεκτικό ήταν μεγάλη, βρήκε έναν τρόπο κι έκανε μια τρύπα στην ζώνη πιο ψηλά για να μπαίνει η αγκράφα και να μου κάνει κατά κάποιο τρόπο.

Βάζουμε και την σημαία, την κράταγα και με τα δύο χέρια καμαρωτή - καμαρωτή και ξεκινάμε.

Ένα δύο, εν δύο, ο δάσκαλος από το πλάι, μπροστά πήγαινε η σημαία κι ακολούθησε η έκτη και η πέμπτη τάξη σε τριάδες και τα μικρότερα παιδιά μαζί με κάποιες μαμάδες συνόδευαν στο πλάι.

Είχε αεράκι όμως , η σημαία κυματίζει αλλά κάνει και μεγάλη κόντρα για να την κρατήσω εγώ η αδυνατουλα Άννα.

Ετσι λοιπόν με παρέσερνε ο αέρας και πήγαινα όπου φυσάει ο άνεμος και μοιραία όλο το σχολείο ακολουθούσε ζικ ζακ όπως πήγαινα εγώ.

Όλο το θέαμα για γέλια.

Μάταια ο δάσκαλος προσπαθούσε να μας επαναφέρει σωστά ,κουτσά στραβά φτάσαμε στην πλατεία έγινε η κατάθεση στεφάνων κι άρχισε το μαρτύριο της επιστροφής.

Το αεράκι όταν πηγαίναμε μας έτρεχε μπροστά, τώρα όμως ήταν αντίθετο, τράβαγε την σημαία προς τα πίσω , αγώνας μεγάλος να τα καταφέρω, δεν μπορούσα, ήρθε ο δάσκαλος και κράταγε κι αυτός την σημαία και φτάσαμε στο σχολείο.

Την άλλη μέρα είχε πιο δυνατό αεράκι ,σημαιοφόρος στην παρέλαση μπήκε ο Γιάννης, όπως και να το κάνουμε ήταν δυνατότερος, εγώ παραστάτης στην θέση του Γιάννη .

Δεν μπόρεσα να φέρω βόλτα τον αέρα .

Νικόλας Ζαχαρόπουλος 🌹