Του πολέμου...

Αλίμονο στο βάσανο,

Αλίμονο στον μόνο...

Δες άνθρωπους που χάνονται 

στη δίνης το οξυγόνο.

Βόμβες αφήνουν την οσμή,

Χαράζουν την μαυρίλα, 

Ενάντια είναι στη ζωή, 

Αρνούνται την ισχύ πυγμή.

Χρόνια τώρα μοιράζονται,

τα όπλα δες στα χέρια 

Υψώνουν ύφος κι φωνή 

Να τα κι τα μαχαίρια.

Άνθρωποι είστε ικανοί 

να φέρετε Ειρήνη... 

Μην στέκεστε στη στάχτη σας

μην σπέρνετε άλλο μίσος,

ο κόσμος θέλει μια αγκαλιά

Ο κόσμος θέλει δύο φιλιά.

Θρύψαλα πόλεις στέκονται

Το βλέμμα κουρασμένο,

μα μέσα τους στήνει χορούς 

το αύριο το γραμμένο.

Στα χέρια σας κρατάτε 

και θάνατο και κρίνο,

διαλέξτε δρόμο φωτεινό

κι αφήστε πίσω εκείνο,

που σπέρνει φόβο στις ψυχές

που ουρλιάζουν τόσο οι ουλές.

Γίνετε φλόγα ζωντανή,

όχι καπνός και θρήνος.

Γιατί η γη ψάχνει ζωή 

για ένα όμορφο τραγούδι,

Η Ειρήνη δεν είναι όνειρο

είναι απόφαση, λουλούδι!

Εύα Αλιβιζάτου 🌹