ΥΓΡΟ ΚΡΕΒΑΤΙ

Ανοιχτά τα μονοπάτια των αφρών σου

θάλασσα εσύ, ανασαίνεις και παραμιλάς

Πλένεις καράβια με τα αλάτια σου,

αφήνοντας το σημάδι σου στα κατάρτια τους

Αποκοιμιέσαι ήρεμη τα ήσυχα βράδια σου

Γαλήνη βρίσκεις στα μουλιασμένα όνειρά σου

Μια γαλήνη που αναστενάζει και χάνεται,

όπως το φως που λιώνει στα βάθη σου

Άλλοτε ξεσηκώνεσαι και βαράς αλύπητα,

με την ασπράδα σου, λυσσασμένη,

ζωές και όνειρα, καταπίνοντάς τα, με την ορμή σου

Σφίγγεις ψυχές, στροβιλίζοντας το αίμα τους

Γυμνοί βράχοι, ζητούν τη συμπόνοια σου,

μα τους χτυπάς αλύπητα, όταν εσύ θελήσεις

Και αυτοί γυμνοί και απορημένοι,

κλαίνε, μονάχοι, δίχως φωνή και δάκρυα

Νιώθεις άραγε τον πόνο, εσύ, θάλασσα;

Τυραννιέσαι λιώνοντας, με πυρωμένα μάτια;

Και αν αριστερά γυρίσεις και αν γυρίσεις δεξιά

στο υγρό σου κρεβάτι, στο υγρό σου δωμάτιο,

κοιμισμένη, γνωρίζεις τον πόνο και την κόπωση;

Αν ναι, τότε ποιος θα σώσει τις ψυχές σου;

Άννα Κλαρίτη 🌹