ΣΤΑΥΡΟΣ ΣΥΓΟΥΡΑΣ

Στο πιο όμορφο μου όνειρο με την ζωή σου ενώθηκα κι όταν η τρικυμία ξέσπασε στ´άλμπουρο μα δε σώθηκα. Από κοντά μου σε έβλεπα να φεύγεις λίγο λίγο, τα αδύνατα έκανα δυνατά τον σκόπελο ν´αποφύγω. Το κάτασπρο πανάκι σου φούσκωσε στον αγέρα η πλώρη σκίζει τα νερά δεν στρίβει η λαγουδέρα . Γι άλλα ταξίδια κίνησες να πας σ´άλλα λιμάνια ούριος νάναι ο καιρός ξάστερα τα ουράνια. Άσε με εμένα στη στεριά την πρύμνη ν´αγναντεύω να προσκυνώ την Παναγιά μήπως και σε ξαναέβρω. Σταύρος Συγούρας 🌹

Ψηλός, ξανθός ο νιός,ο Θεριστής τον κάμπο που δρασκελίζει. Στο ζωνάρι κρεμασμένο έχει δρεπάνι. Χρυσά τα στάχυα ορθώνονται να τον προϋπαντήσουν . Λάμπει μές´τ' ανοιχτό, το άσπρο πουκάμισό του, κάτω από την λάβα του ζωοδότη ήλιου. Η καταγάλανη θάλασσα στα μάτια του κυματίζει. Στα ξέπλεκα του τα μαλλιά το αγέρι σαν τρεχαντήρι, γλιστρά απαλά στο στέρνο του, δροσιά να του χαρίσει. Μαλάματα του ήλιου οι αχτίδες γύρω από το μέτωπό του. Στεφάνι πλέκουν φωτεινό και βασιλιά τον στέφουν. Στα βλέφαρα το...

Δεν ξέρω αν οι σταγόνες, που στο πρόσωπό μου κύλησαν, δάκρυα ήταν ή βροχή, την ώρα που την πλάτη γύρισες και χάθηκες στο πυκνό σκοτάδι. Αναστέναξε η νύχτα και η θλίψη της έσβησε το φεγγάρι, που κρύφτηκε βαθιά στα σωθικά των σύννεφων. Έμεινα μόνος, μπροστά στο κλειστό παράθυρο, το μονοπάτι της φυγής σου να κοιτώ. Φυλακίστηκα στο ποίημα, που έγραψα στο χνωτισμένο τζάμι. Οι στίχοι του βρόγχος στο λαιμό. Το χέρι άπλωσα ως τον αντίπερα λόφο και τράβηξα κοντά μου το μικρό ξωκλήσι της Παναγιάς. Δίπλα...