ΣΤΑΥΡΟΣ ΣΥΓΟΥΡΑΣ

Λίγο πριν χαράξει, χτυπά το σκοροφαγωμένο παραθυρόφυλλο. Τρίζουν οι μεντεσέδες,θαρρείς το κάνουν επίτηδες, μόνο και μόνο για να σε ξυπνήσουν. Ανοίγεις τα μάτια, όχι πως κοιμόσουν λίγο πριν. Από τις γρίλιες μόλις χωρούν δυο αχτίδες φεγγαριού που τρυπώνουν στο σκοτεινό δωμάτιο. Αργεί η πανσέληνος. Στέρεψε το φεγγάρι κι η ζωή σου. Η νιότη έφυγε, λιγόστεψε και ο ουρανός. Ξόδεψες τα όνειρα σου και τα μυστικά με λάθος ανθρώπους. Τώρα απόμεινες φτωχός, σχεδόν γυμνός. Μήτε που νοιάζεσαι πια για ό,τι...

Άσωτος ο ήλιος του Αυγούστου γυμνός στον κάμπο τριγυρνά, του σταφυλιού ροδίζουν οι ρώγες, κι ο τζίτζικας με νότες μας μεθά. Ανάλαφρο στα χείλη το τραγούδι που τρυφερά νοτίζει την καρδιά, του έρωτα το σπάνιο λουλούδι της νιότης κεντάει τα κορμιά. Κόκκινο αίμα στάζει το καρπούζι , τα χείλη μας ποθούνε τη δροσιά, ολόγιομο κι απόψε το φεγγάρι στήνει χορό στην ακροθαλασσιά. Σεργιάνι στο φως είν´η ζωή μας, ταξίδι στο λυκόφως της αυγής· πριν ξεκινήσει έρχεται το βράδυ, μια δρασκελιά ως την άκρη της...

Χαράκια της παλάμης μου κοιτώ. Ψάχνω να βρω αν η μοίρα ξανά κοντά μου θα σε φέρει. Κι όπως στάζει το φεγγάρι στης θάλασσας τ´απάνεμα, το χρώμα κλέβω και βάφω τον δικό μου ουρανό. Το σάπιο κουφάρι μιας βάρκας αναποδογυρισμένης απαντώ στο περιγιάλι. Ξεφλουδισμένη από το λιοπύρι η λαδομπογιά στο κύτος της, το τέλος που έρχεται κραυγάζει. Δεν είναι ο φόβος του θανάτου που την τρομάζει. Τρέμει πως το ξεφλούδισμα την ψυχή της πρώτα θα ξεκάμει. Τα χέρια προσεκτικά πάνω της ακουμπώ, με ευλάβεια...