Η προσευχή που αρνήθηκε να γονατίσει 🌹

Στεφανωμένοι οι

ψίθυροι της αέναης

παρουσίας σου

Διάφανο πρόσωπο

κραυγάζει τη βασιλική

σου υπόσταση

Ξεκινάς σε ελάσσονα

κλίμακα, τρεμάμενος

Γλιστράς στου ανέμου

τη δίνη, μπλεγμένη στο

όνειρο που σε σέρνει

Ακουμπάς τις σιωπές

σου στο πεζούλι της

ακάματης νύχτας

Διαγράφεις ό,τι

φόρεσες ολημερίς στο

πρόσωπό σου

Σφαδάζεις κάτω από

τα πλευρά σου,

μελανιασμένες οι

τύψεις

Αναγνωρίζεις το

κατάμαυρο στόμα της

προδοσίας

Απομακρύνεσαι χωρίς

να χάνεις τίποτα

Φεύγεις αφήνοντας ό,τι

δεν περπάτησε μέσα

σου

Και…

Θυμάσαι—

τα βήματα, το αίμα,

τους σπόρους, της γης

τα ριζώματα

Προσπαθείς—

να ξεφύγεις από το

βάρος της ύπαρξης και

της κυριαρχίας

Αντιστέκεσαι—

στη σκληρή πέτρα που

σε θέλει να γίνεις

άγαλμα

Κραυγάζεις—

για να μην σε

καταπιούν οι

αποσιωπήσεις σου

Αντέχεις—

την κάθε ανυπότακτη

νύχτα που πρέπει

να διασχίσεις γυμνή

Και…

Γονατίζεις—όχι,

όχι δε θα

προσευχηθείς

Θα πιάσεις ξανά το

χώμα στα χέρια σου

και θα το ονομάσεις

“σώμα”

Άννα Κλαρίτη 🌹