Σ' έχασα μάνα μου,σ' χασα!

Σε έχασα μάνα μ’ σ’ έχασα..

Σε έχασα μάνα μου, πού είσαι; Σκοτάδι μόνο και κρύο νιώθω.

Την αγκαλιά σου νοσταλγώ, την ανασεμιά σου.

Ένα φώς αχνοφαίνεται στο βάθος, αλλά όσο το πλησιάζω, τόσο απομακρύνεται.

Κραυγές ακούω μόνο κι οδυρμό. Ήταν δύσκολη χρονιά μάνα, το ‘νιωσες και συ.

Και τώρα τι;

Πώς να πορευτώ;

Μην κλαις μάνα, κράτα με μέσα σου, εκεί θα ζω.

Θυμάσαι τότε που πηγαίναμε βόλτα πλάι στην θάλασσα;

Γελούσαμε τόσο πολύ κι ο αγέρας μας χαλούσε τα μαλλιά.

Πώς να σταθώ μάνα τώρα;

Ερημιά και καταδίκη μόνο.

Παιδί μου, μ’ ακούς;

Το ξέρω ότι μ’ ακούς.

Τραγούδησα απόψε για σένα, εκεί στην πορεία μαζί με χιλιάδες κόσμο.

Φούσκωσε η ψυχή μου, παρακαλούσα να με πάρει ο Χάρος να σε συναντήσω μια ώρα αρχύτερα.

Ανάβω το καντηλάκι σου κάθε μέρα. Αυτό με κρατά ζωντανή.

Να μιλώ για σένα, να φωνάζω για σένα.

Αγωνίζομαι για την δικαιοσύνη που θα’ρθει, αλλά πάντα αργεί σ’ αυτή την προδομένη χώρα.

Μέχρι τότε θα ονειρεύομαι το φως των ματιών σου και θα χάνομαι μέσα τους.

Στέλλα Σωτήρκου 🌹