Εικόνες ανεξίτηλες στον χρόνο...

Ήταν ηλιοβασίλεμμα,

καθισμένη στη ρίζα μιας ολάνθιστης πικροδάφνης

δεν χόρταιναν

τα μάτια μου να βλέπουν

το μαγικό εκείνο υπερθέαμα.

Στα πετρογάλανα νερά του βάλτου,

λευκοντυμένοι οι κύκνοι,

με τους ψηλόλιγνους λαιμούς τους,

τα κόκκινα μακριά τους ράμφη,

μέσα στα κοντυλένια γκριζοπράσινα βούρλα στα σπάνιας ομορφιάς ανθισμένα αγριολούλουδα

με την ολόδροση ευωδιά τους...

Μια πανδαισία χρωμάτων κι

αρωμάτων θεϊκή στα ήρεμα νερά

του βάλτου.

Αυτός ο αγαπημένος μου,

απογευματινός μου προορισμός, όπου ελεύθερη η ψυχή μου ζούσε

στον δικό της κόσμο.

Ο κύκνος λες και διαβάζει την ψυχή μου, με πλησιάζει σε απόσταση αναπνοής.

Λικνίζεται περήφανος μπροστά μου ανοίγοντας τις τεράστιες φτερούγιες του, βουτάει το μακρύ κόκκινο ράμφος του στο βυθό.

Ξάφνου τον ανεβάζει

μ ' ένα χρυσοπράσινο ψαράκι,

να σπαρταράει στο ράμφος του

πριν το καταπιεί.

Από τη νοστιμιά και

την ευχαρίστησή του βουτάει

τώρα την αέρινη κορμοστασιά

του,ολόκερη στο νερό και

ανεβαίνοντας στην επιφάνεια,

πάλι είναι κρυσταλλοστολισμένος

κι αστράφτει σαν διαμαντοντυμένος

στον ήλιο.

Παραδομένη κι ευτυχισμένη στην απίστευτη αυτή θεϊκή ομορφιά

και γαλήνη ούτε που κατάλαβα

πως

ο ήλιος είχε γείρει,

χρωματίζοντας μενεξεδί το δείλι ...

Έμεινε εκεί εκστατική, μαγεμένη

η ψυχή μου να προσμένει...

Το φεγγάρι ν' αχνοπροβάλλει,

με τις μυριάδες των άστρων

του στρατιές με περίσσια χάρη

Μια ονειρική αστροφεγγιά

στ ' ουρανού το στερέωμα,

να πέφταν

τ' αστέρια στο νερό ένα, ένα.

Ο κύκνος άνοιξε τα φτερά του

σήκωσε τα πόδια σιγανά,

στην μυσταγωγία της νυχτιάς

και

πέταξε ευτυχισμένος

στον ουρανό ψηλά ...

Τριανταφυλλιά Παπανδρέου 🌹