Γεννήθηκες το Σάββατο του μήνα Ιουνίου, ένα μωρό πανέμορφο με ζωηρά τα μάτια. Χεράκια τόσο δα σφιχτά, πάλεψαν για να ζήσουν. Ήσουν ο πρώτος ήλιος μου, ο μαγικός αυλός μου, θριάμβευσες και κέρδισες και νίκησε η ζωή σου. Πέρασαν χρόνια όμορφα στη παιδική ψυχή σου, ένα χαρούμενο παιδί, με όνειρα και ελπίδα για ένα μέλλον λαμπερό μες τη ψυχή σου είδα. Έφτασες όπου ήθελες με ήθος και με πείσμα. Κάτω ποτέ δεν το 'βαλες, ποτέ δεν σε νικάει...η θλίψη, κάθε τι κακό εσέ δεν ακουμπάει.

Μέσα στη ζάλη των καιρών σε αναζήτησα. Η παλάμη σου τραχιά άρπαξε τον λεπτό καρπό μου. Κοίταξέ με… μου πες Κοίταξέ με… τώρα. Φλόγες είδα στο βάθος των ματιών σου. Βυθίστηκα μέσα τους και διέκρινα το πάθος σου για τη ζωή. Γίνε ένα με τη φλόγα του, άφησέ το να σε δυναμώνει. Μέσα του θα σταθείς όρθια μην το φοβηθείς, μην το προδώσεις γίνε η ανάσα του, η συνέχεια του. Μην το αφήνεις να διαλυθεί εξαϋλώσου μαζί του. Μου έσφιξες τον καρπό κι ένιωσα δύναμη να κυλά στις φλέβες μου. Μ’

Νωχελικές οι ψυχές ακροβατούν στου Αιγαίου τα βράχια τριγυρνούν οι εφτά πληγές αιμορραγούν τις ψυχές που κρυώνουν στ’ άγονα μέρη πολλά χρόνια. Γυμνές οι ψυχές από αληθινά αισθήματα θα τις ζέσταινε η γλυκιά αγάπη αν ήταν ειλικρινείς κι είχαν μπέσα. Σημάδεψα με κόκκινο στον χάρτη την έκρηξη του ηφαιστείου για να αποφύγω το τσουνάμι της αμαρτίας. Οι μορφές των ερινυών οπλίζουν τους μοιχούς με βαρίδια για μια αιώνια αιχμαλωσία. Την αξιοπρέπεια και την αγάπη να προσέχεις. Η μια υφ

Ζωγραφισμένο από δάκρυα, πλατύ της θάλασσας πεζούλι, κόρη του βασιλιά της θάλασσας, φορά για φυλακτό το δείλι Ήρεμο σκαμπανέβασμα του κύματος ονείρου πρόσωπο φωτίζει, μενεξεδένιο σαν σκιρτά το λιόγερμα και τη μορφή της καθρεφτίζει Αγάπησε όλα τα κύματα του αρχιπελάγους τ’ ακρωτήρι, χαλί απέραντο η θάλασσα, κοράλλι κόκκινο η καρδιά της Απόψε μια σειρήνα σαν πνίγεται στο δάκρυ μετρά τις μέρες που η θάλασσα σε πήρε, γλυκιά αγάπη πρωινή καθώς τινάζει τα μαλλιά τη χαραυγή στάχτη χ

Ποιος νοιάζεται για την πανσέληνο, σαν ανταμώσουν ίριδες τής ψυχής, μια διαρκής πανσέληνος, κάτω απ'το βλέμμα του Ουρανού, Εμείς… Καθηλωμένη μέσα στο βυθό τής αγκαλιάς με φόντο την πανσέληνο καρδιάς, τ' αστέρια υποκλίθηκαν στο φως με κόκκινο βερνίκι βάφηκε το γκρίζο, ο γενναιόδωρος Ουρανός! Οι ανάσες μας ταξίδεψαν, δραπέτευσαν απ'την φυλακή, Χάιδεψαν τη πανσέληνο, έγραψαν μουσική ! Παπαδόπουλου Φωτεινή 🪽

Νέοι εμείς,οι δύο αντάμα Ταίρι φρέσκο, ζήλιας η φουρνιά Σαν ο καβαλιέρος με τη ντάμα Στα,δίχτυα του έρωτα φονιά. Μέναμε στο ακρινό τραπέζι Λέγαμε σοφά λόγια λογικής Πίναμε κρασί σαν πετιμέζι Δικός μας ουρανός κι' όλη η γη. Που να θυμάσαι τα ωραία γλέντια Τότε που χορεύαμε αγκαλιά Έγιναν εφιάλτες, γίνανε ντέρτια, Γίναν διαβατάρικα πουλιά. Πήγα και πάλι σ' αυτό το στέκι Βγήκαν αναμνήσεις και σπαραγμοί, Άδεια η καρέκλα και το τραπέζι Συντροφιά καρδιάς οι στεναγμοί. Πείσμωσα είπα

Παραβιάστηκε η σιωπή μου Ακατόρθωτη η πειθώ του διχασμένου εαυτού μου Δεν είμαι άθικτη στο έλεος της επιθυμίας Στέκεται παντού Στις δειλιασμένες λέξεις μου Και σε αυτές τις αδέξιες και ασυγκίνητες, που δεν σκέφτηκα ακόμη Στις ανταριασμένες ομίχλες μου Ακόμα και σε αυτές, που δεν κατοίκησα, ακόμη Στις κραυγάζουσες πέτρες μου Και σε αυτές τις θαρραλέες, που δεν τόλμησα να ρίξω, ακόμη Στις πεισμωμένες ψευδαισθήσεις μου Ακόμα και σε αυτές τις ουρλιάζουσες, που δεν παγίδευσα ακόμη

Είναι κάτι στιγμές, που σε αναζητώ σαν μια λαμπίδα φωτός στα βαθύ της καρδιάς. Ακόμη να σε αγγίζω σαν ρούχο καθαρό, μέρας Κυριακής στην γιορτή σου. Μα πιο πολύ στον κάματο μιας μέρας, που το κορμί ακουμπά βαριά να ηρεμήσει από την άχνα ενός φιλιού σου. Στιγμές ακόμη, να χαράζω, το όνομά σου, στις πρώτες αχτίδες φωτός, με χρυσά γράμματα. Και εκεί,στα βαθιά πέπλα της νύχτας, στον βαθύ στοχασμό του μυαλού,τα όνειρα, ακουμπούν την μορφή σου. Και όπως η νύχτα, καλεί το φεγγάρι να

Το νερό κυλάει ήρεμα στο μικρό ρυάκι. Σιγοτραγουδάει χαρούμενο, πιάνοντας κουβεντούλα με τα φυτά της όχθης, μα πριν καλά καλά γνωριστούν έχει κυλήσει πιο κάτω. Ξεμυαλίστηκε με τα χρώματα ενός λουλουδιού, με την υπέροχη μυρωδιά του. Ίσα που πρόλαβε να το χαϊδέψει γλυκά κι είχε ήδη φύγει. Μια φευγαλέα ματιά προς τα πίσω πριν χαθεί στη στροφή. Η μοίρα του είναι να μην μένει πουθενά, να ροβολάει χωρίς σταματημό. Και όλο νοσταλγεί τις στιγμές που δεν πρόλαβε να απολαύσει. Κα

Μια όμορφη γαλάζια θάλασσα στα μάτια μου ξεπρόβαλε τα πρωινά…! Κάθε πρωί τα μάτια μου χαϊδεύουν τα κύματα σου. Άλλοτε μικρα και άλλοτε μεγάλα. Στα μεγάλα κύματα γελούσα στα μικρά σιγοτραγουδούσα. Θάλασσα μου εσύ είσαι τα καλοκαίρια μου. Στο όμορφο νησί Θάλασσα μου εσύ είσαι ο χειμώνας μου και άνοιξη μαζί. Φύκι και βότσαλο στο σώμα μου σεντόνι χάιδεμα υγρό η μελωδία του αφρού. Πώς να ξεχάσω την γαλάζια αγκαλιά σου πώς να κουρνιάσω μες’τον βράχο τον καυτό. Αχ θάλασσα μου μου θυ

Στο πιο όμορφο μου όνειρο με την ζωή σου ενώθηκα κι όταν η τρικυμία ξέσπασε στ´άλμπουρο μα δε σώθηκα. Από κοντά μου σε έβλεπα να φεύγεις λίγο λίγο, τα αδύνατα έκανα δυνατά τον σκόπελο ν´αποφύγω. Το κάτασπρο πανάκι σου φούσκωσε στον αγέρα η πλώρη σκίζει τα νερά δεν στρίβει η λαγουδέρα . Γι άλλα ταξίδια κίνησες να πας σ´άλλα λιμάνια ούριος νάναι ο καιρός ξάστερα τα ουράνια. Άσε με εμένα στη στεριά την πρύμνη ν´αγναντεύω να προσκυνώ την Παναγιά μήπως και σε ξαναέβρω. Σταύρος Συ

Συνεπιβάτες στο ταξίδι του χρόνου, με σημάδια πόνου χαραγμένα φανερά Στα σακίδια λίγες αναμνήσεις, λίγες χαρές, κι οι θλίψεις βαριές να μας γέρνουν Η σιωπή σου εύγλωττη, κι η αντοχή μου εύθραυστη Φαντάσματα περνούν, ευκαιρίες χαμένες, σε λάθος συγκυρίες, σε λάθος καιρούς Κι όμως προχωράμε, χέρι με χέρι, με τ' αγέρι της αγάπης και της υπομονής Στις στάχτες του χρόνου φυτρώνει ένας ανθός Κι ο δρόμος γίνεται γλυκός, ποθητός Όσο κι αν πονά, το ταξίδι μας φέρνει πιο κοντά Τις αποσ

Ένα γλυκό μειδίαμα, στα χείλη τρεμουλιάζει, και της ψυχής το μέσα της, μέσα βαθειά μουλιάζει. Λέξεις ψυχής που δεν τολμούν, λέξεις φυλακισμένες, χρώμα να δώσει φωτεινό, μα είναι μπερδεμένες. Ψάχνει τρόπο για να βρεί, αυτές να κατευνάσει, αμίλητες να προσπερνούν, κι αυτή να ησυχάσει... Παίρνει πινέλο και μπογιά, λευκό σαν περιστέρι, βάφει τους τοίχους της ψυχής, γαλήνη για να φέρει. Όνειρα που μαράθηκαν, κάπου βαθειά κλεισμένα, μ’ ένα γλυκό μειδίαμα, να βγούν αναστημένα. Ωσάν

Τοποθεσία: Opole, Πολωνία/ Ώρα: 18:30… Είχα φτάσει, μόλις, στο θέατρο. Περίμενα πως και πως να τον δω. Η φωνή του μάγευε πάντα, αυτός ο τροβαδούρος είχε πάντα τον τρόπο του όταν τραγουδούσε, είτε κάποιο πιο θεατρικό κωμικό τραγούδι είτε κάποιο μελοποιημένο ποίημα. Η αίθουσα μύριζε παλιό ξύλο, βελούδο και κάποιο ακριβό άρωμα. Βρήκα την θέση μου κάθισα περιμένοντας να αρχίσει... Η καρδιά μου άρχισε να χτυπάει σαν τρελή, δεν πίστευα ότι θα τον έβλεπα ποτέ από κοντά. Τα φώτα χαμ

Γράφω για να με ξεδιψώ. Γράφω για να σε ξεδιψώ.. Γράφω για να μας ξεδιψώ... Χθες μια μαγική μέρα για μένα! Νιώθω ενθουσιασμένη και πολύ συγκινημένη!! Ευσυγκίνητη μεν αλλά πάντα με ενδιαφέρει η ουσία και η λεπτομέρεια πίσω από το φαίνεσθαι! Τι κέρδισα χθες; Αυθεντική και αληθινή συγκίνηση από νέα παιδιά,φοιτητές που με τίμησαν και έζησαν μαζί μου το κάθε λεπτό! Ένιωσα πως επιβεβαιώθηκε η βλέψη μου , η αισιόδοξη θεώρηση και η εμπιστοσύνη μου προς τους νέους μας....

Μέσα στην πόλη τριγυρνώ, μες του κόσμου το χαλασμό. Αλάνι μόρτικο παιδί που έχεις πάει που έχεις χαθεί, τούτη την ώρα το ξεριζωμού να σε βρω ψάχνω εγώ παντού. Όποιον κι βλέπω το ρωτώ, μην σε είδε μην πέρασες από δω. Αλάνι μόρτικο παιδί είσαι στην πρώτη τη γραμμή γελάς, φεύγουμε από τον τόπο μας και εσύ ακόμα πολεμάς. Η πόλη όλη καίγεται καπνός είναι γεμάτη, από την πόλη φύγετε.. πίσω να μη γυρνάτε. Αλάνι ανημόρτικο παιδί εσύ κάτω δεν το βάζεις" σημαία ελληνική κρατάς ζήτω όλ

Έφτασε η νύχτα που ο Θεός πέθανε Κανείς δεν το πήρε χαμπάρι Ένας βραδύγδουπος, αμετάκλητος θάνατος, ανταριασμένος σε κουρασμένα σάβανα ενός ταλαίπωρου, άμοιρου κόσμου Συνέβη άπειρες φορές Μέσα μου, εντός σου Στον μαθημένο να ζει δίχως θάματα Στα ερειπωμένα νεφελώματα του ουρανού, με τις νεκρές τροχιές Εκτελεσμένες επί τόπου υπομονές Οι σημασίες, άνευ σημασίας Πέπλα γεμάτα παλμούς ψεύτικους Ψευδαισθήσεις άνευ νοημάτων Μια αχανής διάφανη κατάρρευση, χωρίς παραδείσους Όλα μαζί Κ

Κι ήρθες εσύ και μου φύτεψες με σφοδρότητα κατάστηθα τον έρωτα. Κι ήρθες εσύ και μηνούσες σαν μελτέμι του καλοκαιριού, αντιδονούσες στα σώψυχα με τον έρωτα να θαλασσίζει σαν αφρισμένα κύμα να τριγουνίζει τον μεγάλο αναλασμό. Κι αυτός ο έρωτας έχει τόσο δυνατά φτερά, πετάει τόσο ψηλά… Με του αγέρα το φιλί θρύβει την καρδιά. Σκιρτημός σφηνωμένος στα σπλάχνα κι ο ίμερος, περιπλανωμένο αρμενάκι μαυλίζει τη ζουρλοπερήφανη ορμήνεια του μυαλού. Σαν παιγνιδιάρης ήλιος διάχυτος

Χτυπούσε την πόρτα. Ήτανε καλοκαίρι, μα αυτός φώναζε: «Κρυώνω!». Κρατούσε το πουκάμισό του ψάχνοντας το κορμί της να ζεσταθεί. Γονάτισε, σαν έμβρυο τυλίχθηκε στο γυμνό του κορμί. Τίποτα δεν περίμενε. Σηκώθηκε και ζωγράφισε με τα δάκρυά του τη μορφή της. Μετά δε δάκρυσε άλλο, μην τυχόν και σβηστεί. Τον σκότωνε αυτή η αναμονή... Ήταν ποιητής. Πέθανε πριν την αγγίξει. ΣΩΤΗΡΟΎΛΑ ΧΑΝΤΖΗΚΩΣΤΑΝΤΉ ΤΖΙΑΜΠΟΥΡΉ 🧡

Πώς να βολέψω το κενό, που σέρνει η σιωπή σου; Και πώς να ζέψω τον καημό, που στέργει η αντοχή σου; Είναι οι ώρες απουσίας, που κλέβουν την πνοή μου... Είναι οι ώρες ανταρσίας, που φθίνει η ύπαρξή μου... Είναι οι ώρες μου χλωμές, σε κύμβαλο ζωσμένες, σ’ ανίας κρύπτη θολερές, σπονδές αφορισμένες... Ώρες ανίατες, στυγνές, ώρες σε λήθη αφημένες... Σ’ ένα θαλάμι ορφανές, σε μοναξιά φυλακισμένες... Μετρώ της ζήσης το φευγιό, τ’ αλάθητο βάδισμά της, κι ωσάν τα κρόταλα ριγώ, στ’ αδι