Έρωτες,χαρές σαν αεράκι δροσιάς.. Νύχτες θερινές που μοιάζουν με μέρες και Κυριακές ξεγνοιασιάς. Θέρμανε καρδιές φιλησ' ο ήλιος τη γη Θερμή εποχή. Στις φλέβες τρέχει ο πόθος θαλασσιάς.. Την καρδιά βρέχει το κύμα του έρωτα με μυστική ευωδιά. Του ήλιου βλέμμα ήρθε ζεστό ξάπλωσε πάνω στο δέρμα. Τόσες ευωδιές , τ' έρωτα αρώματα σκορπά τ' αγερι Σαγήνης δολώματα Φέρνει το καλοκαίρι. Μες στα κύματα.. Ξεχασμένοι έρωτες και αισθήματα. Νύχτα θερινη.. Στην ταράτσα κάθεται ο παράδεισος

Νύχτωσε. Φεγγάρια του Ιούνη γεμίζει ο ουρανός. Τούτη η πανσέληνος απόψε κρύφτηκε στις ραφές των ματιών σου. Τούτο το φεγγάρι, το δικό μου, απόψε τρέμει, γλιστρά μέσα από τα χείλη σου, διαβάζει μοναξιές και έρωτες. Κλαις· Το δάκρυ σου μια χούφτα αλάτι έγινε κι αυτό. Απόψε φεύγω γυμνή, γεμάτη κραυγές. Σ’ ένα τσιγάρο τα κάψαμε όλα ως την αυγή. Σωτηρούλα Τζιαμπουρή Χατζηκωνσταντή 💕

Ξέρω που θα ταφώ• μένει μόνο να βρω νέο χώμα, πεινασμένο, οργισμένο στην καρτερία του να με καταβροχθίσει σαν το τολμήσω. Στην σπουδή του θανάτου πρώτα κοιμάσαι στον οίκο σου. Ο θάνατος είναι θάλασσα ξέπλεκη, διάφανη και νοσταλγική, με κρουστά μαλλιά ασθμαίνει για νέα προικιά κι όταν την ξαπλώσει βαπόρι ταξιδεμένο του βγάνει τα ρούχα χαμογελαστή... Στο τέλος την διαφορά στη διαφθορά την κάμει το αλάτι• καθαρμός της συνοχής συντηρητής δεσπότης, μοιράζοντας την θλίψη των ψαριών

Μονάχε κύκνε Φοράς το ίδιο τέλος σαν βασιλιάς Άλαλε κύκνε οξυηχώς κραυγάζεις πριν τον χαμό Με μαργαριταρένια ανάσα, βελούδινο λαιμό Μέσα στη λίμνη μονάχος στέμμα φοράς Μελάνδρυνον το φως σου εν λευκώ κυλάς Άσπρο ονείρατο, λευκός κι ο θρήνος Εντός παρενθέσεως κουρασμένος κρίνος Στη μοναξιά των δειλινών, στους δρόμους της ομίχλης Άδοξος έρωτας, άχθος της Αμφιτρίτης Σπαράζει η λίμνη σου ανοίγει πληγή Το στέμμα σου πέφτει έρμαιο, αιμορραγεί Πεθαίνεις κύκνε σε λίμνη ρηχού νερού Πο

Πέφτει το σκοτάδι για ν’ ανάβουν τα φώτα, λάμπες με κίτρινο, ή λευκό φως. Ολοένα κι ο πλανήτης φωτίζεται με κάτι καινούριο, κάτι πιο εξελιγμένο. Κάθε χώρα, μια ιστορία. Κάθε πόλη, ένας καημός. Μα πάντα ο Έλληνας μπροστά. Μια χώρα ηρώων. Πρωτιά βασιλιάδων, αρχοντάδων, πόλεμοι, προδοσίες, μάχες, νίκες. Η Ελλάδα πάντα μπροστά. Τέχνη, πολιτισμός. Τα πήραν άλλοι. Μα δεν μιλήσαμε γι’ αυτό. Το στόμα όλων μουγκό. Θρησκεία, πίστη, δικά μας ήταν. Καημένη Αγιά Σοφιά. Όσοι σε προσκυν

Μια μαύρη ασώματη σκιά, σαν από κόλαση βγαλμένη είναι η αχαριστία. Τολμά αναίσχυντα και δανείζεται φως. Κι ύστερα το αρνείται. Ύπουλα πίνει νερό από καλοπροαίρετα χέρια. Το κλέβει. Κι ύστερα θυμάται μόνο τη δίψα της. Οι επιθυμίες της αγγίζουν την αδυσώπητη υπερβολή και πνίγουν στη λάσπη τους κάθε άδολη ευεργεσία. Μα τα καλοπροαίρετα χέρια επιμένουν να χαρίζουν, όπως η θάλασσα επιστρέφει τα κύματα στους βράχους που την πληγώνουν. Αληθινά, καθάρια, ηλιοφώτιστα σοφά, δεν απαι

Σκόρπια κομμάτια απ' το φεγγάρι την πόρτα μου χτυπούν, είναι ακόμα αξημέρωτα τι θέλουν να μου πουν. Γράφουν στο τοίχο δύο στιχάκια τα αηδόνια που περνούν, Να μην χαθούν τα λόγια που έχουν να μου πουν. Φυσά ο αγέρας και παγώνει την κάθε στάλα της βροχής, Πονάει λέει το φεγγάρι θυμάται άλλη εποχή. Χαράζει η μέρα και ο ήλιος το μάτι κλείνει σιωπηλός, Μαζεύει όλα τα κομμάτια τώρα θα υπάρχω μόνο εγώ. Η νύχτα έσβησε με πόνο Και ας τραγουδούσαν τα πουλιά, κάποιος πονούσε κι ήταν

Έρχονται στιγμές που σφυροκοπούν τον νου σκέψεις κι αύπνη κρυφό κλαίς... αξημέρωτες νυχτιές. Αμέτρητες φορές έρχονται οι χρυσαφένιες χαραυγές κι ανοίγουν δρόμους στον ήλιο ρόδινους. Καινούργιες μέρες χαράζουν μ' ελπίδα κι αγάπη που τη ψυχή αγκαλιάζουν και της πίκρας σβήνουν το δάκρυ. Ο Ήλιος μόνος του μπορεί καρδιές να συγκολήσει, με τη ζέστη του όνειρα ν'ανθίσει και των ματιών τα δάκρυα χαμόγελα να ντύσει Τριανταφυλλιά Παπανδρέου 🌹

Δύσκολοι καιροί ανερμάτιστοι τα πάντα ακολουθούν μια ξέφρενη πορεία Η κοινωνία αδιάφορη κηδεύει ιδανικά. Κατεστραμμένη η ομορφιά ζωσμένη από χίμαιρες και οι ψυχές αργυρώνητες από φαύλους εαυτούς. Η ντροπή σε κώμα με την αλληλεγγύη σε υπεράνθρωπη προσπάθεια για την ανάνηψη της. Η σαπίλα αναγορεύτηκε σε κανονικότητα Πυροβολήθηκε κατάστηθα η ελπίδα και η απογοήτευση στην εντατική γεμάτη λαβωματιές Σε μια ανημπόρια του πνεύματος η ψυχή έμεινε δίχως χαλινάρι κύλησε και βρέθηκε

Το τρένο πέρασε, δεν ζούμε, δεν υπάρχουμε τα χέρια έμειναν κενά, απόμειναν μόνο τα δάκρυα η μνήμη καίει σαν κάρβουνο, που αρνείται να σβήσει καθώς κοιταζόμαστε, βλέπουμε μιαν αντανάκλαση τα μάτια σου είναι δικά μου πια το αίμα στις φλέβες μας πάγωσε κοίτα, τα ψέματα τελείωσαν, δεν μπορώ να πω πως είναι καλά παίξαμε το παιχνίδι με όλη τη δυσπιστία μας μαζεύω τα κομμάτια, μήπως και φτιάξω μια νύχτα από φως και σιωπή κι όμως ελπίζουμε, σε ένα τέλος που δεν είναι τέλος, μιαν αρχή

Ένα ακόμη τραγούδι μου "Το Σπίτι του Μικρασιάτη" Αφιερωμένο στον Σύλλογο Μικρασιατών Ν. Ημαθίας, σε κάθε ψυχή που κράτησε ζωντανές τις μνήμες της Μικράς Ασίας, σε κάθε οικογένεια προσφύγων που έχτισε ξανά τη ζωή της με πίστη, αξιοπρέπεια και αγάπη για την πατρίδα που χάθηκε αλλά δεν ξεχάστηκε ποτέ. Αφιερωμένο στους παππούδες και τις γιαγιάδες που έφεραν μαζί τους τραγούδια, εικόνες, μυρωδιές και ιστορίες από τη Σμύρνη, τον Πόντο και την Καππαδοκία, και τα έκαναν ρίζες στις γε

Κάνω κόμπους με τα δάχτυλα. Στην προσπάθειά μου, σπάω κόκαλα, τσακίζω φλέβες, κόβω τένοντες, όμως καταφέρνω να κάνω αυτό που κανείς δεν μπορεί να κάνει δαχτυλόκομπους … George Kastrounis Εκδόσεις 24 Γράμματα 🌹

Σαν γυπαετός περιμένεις με νύχια γαμψά να κατασπαράξεις τη βορρά σου. Σαν άλλο είδος οντότητας εσύ ρημάζεις αμετανόητα τις κατακτήσεις σου. Σαν χάσεις το δίκιο σου θα ναι αργά οι αρρωστημένες εμμονές σου γελούν σαρδόνια. Πάνω σου ο ουρανός καραδοκεί τη νηνεμία και η καταιγίδα σε πλησιάζει, ενώ κινείσαι λάθρα στο μάτι του κυκλώνα. Η εκδίκηση είναι μεγάλο βάρος αλλά η αχαριστία πληρώνεται αργά και επώδυνα. Μαρία Καραθανάση 🌹

Κράτησες,κράτησα το κλειδί της καρδιάς, χωρίς ν’ αφήσεις περιθώρια ελπίδας, το φύλαξα στις κρύπτες της ψυχής, κανείς δεν ξέρει τα τερτίπια της μοίρας. Πέρασαν χρόνια,η μνήμη ανακαλεί, ξεφυλλίζοντας κιτρινισμένες σελίδες, το συρτάρι με τρεμάμενο φόβο ανοίγω, το κλειδί φορτωμένο ραγισμένες ελπίδες . Αραγμένο στης μνήμης την κρύπτη, το κλειδί τόχει αγγίξει ο χρόνος, πρόσβαλε η σκουριά την αντοχή του, τόχει πλήξει απέραντος πόνος. Εφτασφράγιστη η πόρτα λοιπόν, το κλειδί έχει παλι

Αχός πάθους, κύμα μακρύ, σταχτί, μικρός φάρος φέγγει αχνά κι απόμακρα, σκαρί μονάχο και ξένο, ας παίρνεις ελπίδα Στερνά πλοία φεύγουν, οι στρατολάτες στερνοί φωνή δεν ακούς στ’ ακρογιάλι, χτυπούν μονάχα των κυμάτων οι πνιχτές ανάσες, κι ελπίδες, στάλες βροχής, που σβήνει το πέλαγος, κύμα το κύμα, στην οργή του Μετρώ τώρα στιχάκια βρόχινων δακρύων, που άψυχα, σιγά σιγά, βυθίστηκαν στο μούχρωμα κι εσύ τώρα, χαμένη παλιά εικόνα, κι εγώ τώρα, μια κόκκινη σταγόνα Είπα ν’ αποφύγω τ

Kαι ο έρωτας κατάντησε μια σκόνη στα πλήκτρα του πιάνου Ένα ωχρό υγρό ανέκφραστο μέσα στο ποτήρι σου Δύο νεκρά περιστέρια μέσα στα δαντελένια γάντια σου Και το πάθος, άρωμα είχε Σαν το βερνίκι του ξύλου που έψαχνε το δέντρο του Το σίδερο του μεταλλικού πόμολου της πόρτας, που έκλεισες πίσω σου Τα δολοφονημένα γράμματα στο σφραγισμένο συρτάρι σου Την τρεμάμενη προσευχή που μίσησες Τα κρεμάμενα φιλιά σε απόντα χείλη Το μετέωρο ράπισμα σε αθέατο μάγουλο Το μύρο από το καμένο για

Τα χρώματα της αυγής, χαϊδεύουν νοερά την πηγή σου η σάρκα ξύπνησε διψασμένη, το χάδι του ήλιου, αστραφτερό, γυαλίζει τον ιδρώτα το βλέμμα λαμπυρίζει, ηδονικά χείλη γυρεύουν πόσιμο φιλί έκρηξη πάθους η πηγή σου, υγρή απόλαυση οι χυμοί σου, μυρίζω τις αισθήσεις σου γονατίζω στης σάρκας την ικεσία, η ανάσα, καυτή, πλημμύρα ηδονής στην καμπύλη του κορμιού σου κρυστάλλινο γέλιο μου, δώσ’ μου τη λύτρωση άσβεστη φλόγα που καίει αιώνια, έρωτας, πανάρχαιος θεός, ναός θυσίας το κορμί

Μακρινές και δύσβατες διαδρομές ακολουθεί το ποτάμι, από φαράγγια απρόσμενα στον ήλιο αφιλόξενα. Μέσα από βράχια κοφτερά πληγώνονται οι στιγμές του, στου χρόνου τα εμπόδια έρημες οι κραυγές του. Κι όσο το δάκρυ λάσπωνε το ασημί της Σελήνης, αρνιόταν να παραδοθεί στο τέλμα της οδύνης. Μια θάλασσα από αγκαλιά στον κόσμο είναι η αγάπη, νερό που σχίζει τα βουνά συναίσθημα για νά βρεις. Κι αν υποφέρεις στο ταξίδι σου, στο απέραντο γαλάζιο θα γραφτεί της αγάπης η ιστορία σου. Χρήστ

Σας φαντάζομαι νεκρούς με τα θεσπέσια κατορθώματα, τις θυσίες και τις πομπές σας, με τα λευκά σαρκία σας σκαλιστά σαν νεοκλασικά. Τα είχε εικόνα το λεξικό μου που, όλος τυχαίος, τα έλεγε λήθη. Κι ύστερα ερωτευόμουν την άτρωτη απραξία του θανάτου, σαν μέντορας που σκιαγραφεί τον Άδη κρίνοντας τους ζώντες σχετικά με τους νεκρούς, φορώντας μαύρο τον έρωτα. Τώρα ξυπνώ μετέωρος τα βράδια. Κι αυτά είναι άγρια, σαν γεύμα μεσημεριανό που σε αφήνει πεινασμένο, πείθοντάς σε πως τόσο φτ

H μπιζουτιέρα σου γεμάτη ρόδα και κρύσταλλα Με ανοικτό το καπάκι της Σε θυμάται Δεν άλλαξε χέρια Γεμάτη ταλαίπωρα συναισθήματα, που δεν άντεξαν Δεν έγιναν λέξεις Γεμάτη ευγενή αγκάθια Η αφή τους δε μάτωσε τα χέρια σου Γεμάτη διαμάντια Δεν έχουν κι αυτά επίγνωση της ηλικίας τους Γεμάτη μυστικές επιθυμίες Προσπαθούσαν να γεμίζουν τα κενά σου Σκόνες που γερνούν μονάχες Ψυχρές αντανακλάσεις από όμορφα αλλά νεκρά κοσμήματα Σκοτωμένες αλυσίδες Σιωπηλά, ενοχικά δακτυλίδια Μυστηριώδη