Ποίημα από Χρήστο Ντικμπασάνη για την παγκόσμια ημέρα αναπηρίας.

ΠΟΙΗΜΑ ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΓΙΑ ΤΑ ΑΤΟΜΑ ΜΕ ΑΝΑΠΗΡΙΑ 3/12

ΤΟ ΦΙΛΙ

Η ζωή μου είναι σάρκα

από χιλιάδες όνειρα και αποτυχίες

Χίμαιρες οι υποσχέσεις

που κουβαλώ στις ατέρμονες άκρες της

Με την καρδιά μου αναρριχιέμαι

στο υφάδι που κρατάει στις φούχτες του ο πόθος

Θέλω να δραπετεύσω από τ’ ασφυκτικά χέρια

της αδυναμίας και της ανημποριάς

Οι στιγμές μου είναι δέρμα ακατέργαστο

Τις τεμαχίζω, τις ξαναδένω,

τις κάνω τραγούδι

πριν προλάβουν

να ξεγλιστρήσουν και να χαθούν

στην άβυσσο των ανάπηρων μου ημερών

Ποθώ να συλλάβω τις νότες τους

μη χαθούν στις ρωγμές του χρόνου

και του άδικου κόσμου

Να πλανηθώ στις μελωδίες τους,

μήπως η απώλεια τους

πυρπολήσει τα διπλά κάτοπτρα της ευτυχίας μου

Να δικαιώσω τους κόπους μου,

χαρίζοντας ένα ελπιδοφόρο φιλί στ’ άχρωμα μου χείλη

Χρήστος Ντικμπασάνης