Απροσδόκητες εισβολές ομορφιάς διαχέονται από το σταυροδρόμι καλλονή ντυμένο σε στιλιστικές επιλογές της φύσης Η όσφρηση μαγεμένη ψάχνει την προέλευση και την εντοπίζει στην διασταύρωση Λήμνου και Σωκράτους. Οι αμυγδαλιές ντυμένες στα ροζ και στα άσπρα επεξεργάζονται αρώματα ανόθευτα σε προσφορά εν είδη δώρου. Ο αέρας χαϊδεύει με τρυφερότητα τα πέταλα που ανατριχιάζουν σαγηνευμένος με την εμφάνιση της απόλαυσης Η φύση δείχνει την ισχύ της χωρίς έπαρση Όλη η ενέργεια μπλ

Φωτογραφικό υλικό: Γιούλη Σκορδάκη Ποίησης πορφύρα ο ορίζοντας... Επιθετικά εισβάλλει στο βλέμμα μου σαν θύελλα φωτός που σχίζει τη σκιά του σιδερένιου ολέθρου... Σαν έκρηξη ζωής πάνω στο διάφανο πέπλο της Κόρης που προβάλλει απ' του Πλούτωνα τα δώματα εκτοπίζοντας το χθόνιο σκοτάδι... ✨️Έτσι αλλάζουν οι εποχές... Χωρίς να ερωτηθούν... Από έναν θάνατο πάντα γεννιούνται... Και σ' έναν θάνατο οδεύουν... Χωρίς να ρωτούν... 🌹Δες...Καλπάζει πάλι η Άνοιξη στα κλώνια... Τα χρώματα

Ταξιδεύω πολύ καιρό μέσα στην αιώνια σιωπή Το αστρόπλοιο της ζωής μου έχει καταντήσει πια ένα ελπιδοκτόνο φέρετρο, το κορμί μου μια ονειροδιώκτρια ειρκτή Οι πόθοι μου απέμειναν χωρίς δέρμα και χυμούς Έχω αποχαιρετήσει τη γήινη Αλεξάνδρεια εδώ και πολλά χρόνια Το φως της αίγλης της προ πολλού έχει σβήσει Τώρα η αιρετική ψυχή μου έχει πλέον χαθεί Γυμνός μέσα στη διαστρική στολή μου περιμένω άδικα την αναγέννηση μου Στο στήθος μου ανοίγονται πληγές και από μέσα τους βγαίνουν γλώ

Η Γέννηση της Αφροδίτης 🪽Δημιουργός: Σάντρο Μποτιτσέλι Χρονολογία: περίπου 1484–1486 Τοποθεσία: Πινακοθήκη Ουφίτσι 🪽 Η ποίηση παφλάζει αίσθημα, ρυθμό, αρμονία. Ο χρωστήρας της τέχνης στον ψυχικό καμβά. Η έλξη της φύσης μεγανθής. Η εσωτερική φωνή, σπίθα, φλόγα που μετουσιώνεται σε φως στα σκιερά μονοπάτια της ζωής! Φτερακίζει στην τροχιά του ήλιου, στην αψίδα του ουρανού, στις φωτερές αχτίδες της Αέλιας, κυλά στις βένες της ασημόχυτης Σελάνας. Η ζωή που εμπνέει ο έρωτας σε κ

Πίνακας εικαστικού The Kiss- Gustav Klimt Την κεφαλή μου βάλε στα μαλλιά σου Κι' άσε με με εκεί για να ονειρευτώ Πνοής, παλμούς να νιώσω στα φιλιά σου Να είμαι η καρδιά σου κι' ανάσα σου εγώ. Σαν ο αγέρας θέλω να ξεσπάσεις Τα άνθη της ψυχής να σκουντάς δίχως όρια Όταν νομίσω πως έχεις κοπάσει , Να μου κλέψεις χνούδια ,πέταλα και σπόρια. Γίνου ακτή που όταν σκάει το κύμα Γλύφει αμμουδιές με τα χάδια τ' αφρού Άφησε του έρωτα και αγάπης στίγμα Πνίξει με στους πόθους του αχανές

Ποιητή, εσύ που ντύνεις με ρούχα τις λέξεις, τούτη την ώρα, που η μοναξιά και η σιωπή πεθαίνουν, σε κάλεσα με τ’ όνομά σου. Χαμογέλα, ποιητή! Μη μείνεις μόνος και αφήσεις τις λέξεις ισόβια κλεισμένες στις στιγμές. Θα συναντηθούμε στο ηλιοβασίλεμα. Σε μια χούφτα γιασεμιά θα κλείσουμε τις λέξεις σου. Μαζί θα δακρύσουμε, αφήνοντας μια ανταύγεια σιωπής στο σώμα μας. Σωτηρούλλα Τζιαμπουρή Χατζηκωσταντή 🌹

Ο χρόνος κυλάει αθόρυβα, ξεγλιστράει μέσα από τις άκρες των δαχτύλων, μέσα από τις χιλιάδες εικόνες που εναλλάσσονται συνεχώς εμπρός στα μάτια μας, μέσα από τις ατέλειωτες λέξεις που αφήνονται να κατακλύσουν το είναι μας. Και κάπου εκεί πάνω στη μεγάλη θάλασσα του, άλλοτε τρικυμισμένη κι άλλοτε γαλήνια, ενώνονται τα κομμάτια του παρελθόντος και του παρόντος και κοιτάει μπροστά συνεχίζοντας να ονειρεύεται. Και τότε πανέμορφα κομμάτια προστίθενται σ' ένα παζλ ονείρων που αντέχε

The Poet's Garden- Vincent van Gogh Μαργαριταρένια λόγια, φωνές από κρύσταλλο, στροφές κατάστιλπνες. Ποιητής, ο έρωτας. Γεύσεις γλυκόπικρες, χυμοί στραγγισμένοι, των κορμιών αμβροσία και νέκταρ. Το δίλημμα της επιλογής πάντα παρόν με το νου παλλόμενο μεταξύ αλήθειας και πλάνης. Η φαντασία πληρούσα. Ηδονικές μεταναστεύσεις στο κρύο του παρελθόντος, στο καυτό του παρόντος, στην πρόκληση του μέλλοντος. Σκιρτήματα, εκούσια και ακούσια, πετάγματα και επικλήσεις στη «θεά».

Σαν “Άνοιξη”… Σαν “Ποίηση” (Αφιέρωμα στην ΓΙΟΡΤΗ της ΠΟΙΗΣΗΣ- 21 Μαρτίου 2026) Τα ανοιγμένα χαρτιά μου Ουρανοί αναστενάρηδες Σελίδες που τσάκισαν, διπλώθηκαν, έγιναν πουλιά, ξεπήδησαν και σκόρπισαν στον ουρανό Λέξεις με σφυγμούς κουβαλούν τα όνειρα, τις φωνές, τα μυστικά των δρόμων, τον θόρυβο και την ανάπαυσή του Τα ανοιγμένα χαρτιά μου Γίνανε “Ποίηση” Μια διασπορά φωτός λησμόνησε τα φράγματα, απλώθηκε παντού στα χείλη των τόπων Ηρέμησε στους ώμους των ανθρώπων Κρύφτηκε στις

Καλοκαίρι, χειμώνας. Αγωνία κι αγώνας. Ένα γέλιο και κλάμα και τραγούδι αντάμα. Κι είναι δύσκολοι χρόνοι. Όλο δάκρυ και πόνοι. Μια ελπίδα ανθίζει. Όνειρα νανουρίζει. Κι η αγάπη μεγάλη, σαν της γης την αγκάλη. Το καράβι σαλπάρει. Κι όλο κάτι θα πάρει. Κι όλο πάει κι αλαριεύει, κι η ζωή λιγοστεύει. Ένα άσπρο μαντήλι χαιρετάει στο δείλι. Και μια ζέστη, μια κρύο. Καλημέρα κι αντίο. Θεοφανώ Π. Θεοχάρη 🌹

Η μοναξιά είναι σκληρή σκληρότερη από πέτρα, χωρίς κουβέντα, χωρίς ζωή άδεια η κάθε μέρα. Κρύο το σπίτι, κρύα η καρδιά, αξημέρωτη η νύχτα, έχει φωλιάσει η ερημιά, η απελπισιά, η πίκρα. Τα χείλη δεν γελάνε πια, τα μάτια βουρκωμένα ολούθε, πέφτει βαρεμιά, όνειρα γκρεμισμένα. Ένα παράπονο πικρό, κόμπο μου δένει  το λαιμό, με πνίγει, με τρελαίνει χάνομαι, με πεθαίνει. Αχ τίποτ' άλλο δεν ζητώ σ ' αυτό τον κόσμο το "μικρό  μόνο" αυτό, έναν άνθρωπο να έχω για παρέα, δυό κουβεντούλε

Στη ζεστή σου ανάσα αφήνομαι, στο ξελόγιασμα πύρινης αύρας... Ορθώνω ανάστημα να συναντήσω τα μάτια σου, στα φλεγόμενα ακρογιάλια που κατοικείς. Κύματα παλεύουν να ξεπεράσουν τη φουρτούνα της ψυχής. Δεν μπορεί να είσαι τόσο μακριά. Κι όμως... Αδύναμη εξατμίζεται η ελπίδα, σύννεφο να διψώ για λίγο φως. Παράγγελμα της μοίρας το γαλάζιο μου φόρεμα να γίνει λευκό. Κι αν χάθηκαν όλα, εντός μας την ουσία σμιλέψαμε, του έρωτα πετράδι αλμυρό. Χρήστος Παναγιωτόπουλος 🌹

Μπήκες απο λάθος πόρτα, φτιαγμένη από μπετόν, γεμάτη από συνθήματα ανορθόγραφα, μπήκες... ντυμένη με ένα φόρεμα μακρύ, τσαλακωμένο, μισοβρεγμένο, άχρωμο, με δύο διαφορετικές γόβες. Άνοιξη, σκόνταψες και κτύπησες στα πόδια μόλις μπήκες, σε παρέσυρε το πλήθος που απλά κραύγαζε, δεν έγινες αντιληπτή, βρήκες ένα κορμό δένδρου, και κάθησες ακόμα εκεί βρίσκεσαι, και περιμένεις, κάνεις δυο με τέσσερα βήματα, όταν ο ήλιος βυθιστεί λίγο στα μάτια σου, έχεις ακόμη χρόνο ζωής, οι αμυ

Automat είναι ένας πίνακας με λάδι του 1927 του Αμερικανού ρεαλιστή ζωγράφου Edward Hopper Μπορώ να σου μιλώ μέσα απ’ το σύμπαν που ακούει, λες και θα ’ρθει να σε βρει να σου φέρει το δέρμα μου, την αφή μου μέσα απ’ το τακτοποιημένο χάος. Δεν ήρθες... Αφήνω ανοιχτό το παράθυρο• σαν ενταφιάζομαι στις λέξεις, ποθώντας τον αέρα να με συλλάβει ή έστω ένα αλλόκοτο σπουργίτι που ξέρει να μιλά, να φτάσω σε σένα όπως φτάνει η βασανισμένη άνοιξη πριν το θέρος. Κι άφησα τα ρούχα σ

Πριν φύγω ήρθα σου’πα σ’ αγαπώ, μες στις φουρτούνες που θα μπω, εσύ να με προσέχεις σαν άνεμος, γιατί για με συ δεσμός άρρηκτος. Δεν μου απάντησες θαρρώ, μόνο ένα τριζόνι ζωηρό, πέταξε ως τον ουρανό, τραγούδι μελωδίας στο δειλινό. Μα μες στη γαλήνη, στη σιωπή, είν’ του πατέρα η συμβουλή, μια θαρρετή αναλαμπή, και μια ουράνια προσευχή. Με την ευχή σου προχωρώ, και μια φωνή ακολουθώ, για το δικό μου το μονοπάτι, με οδηγεί το δικό σου λευκό άτι. Κατερίνα Ραμανδάνη 🌹

Καλημέρα σε όλους σας αγαπημένοι μου φίλοι! Μέσα σε όλα όσα συμβαίνουν στον πλανήτη μας, ας κρατήσουμε κάτι που πάντα μας σώζει την αγάπη. Έρωτα τα βέλη. Τα αστέρια του ουρανού απόψε θέλω να σου χαρίσω μα είναι τόσο ψηλά κι εγώ, θνητή, δεν μπορώ να τα φτάσω. Τότε θαρρείς πως άκουσε τη σκέψη μου το χρυσωμένο φεγγάρι και μου έκλεισε πονηρά το μάτι. Ξαφνιάστηκα μα χαμογέλασα. Ήθελα να μάθω αν αυτό που ζούσα ήταν αληθινό ή μια γλυκιά ζάλη από του έρωτα τα βέλη. Και τ

Γοργόφτερα είναι τα πουλιά, τον δρόμο της ακολουθούνε, ακούουν την ψυχούλα της, μόνο που δεν μιλούνε. Όταν η ψυχή μιλά, αυτά την συντροφιάζουν, διώχνουν το κάθε σύννεφο, κι από τη λύπη βγάζουν. Η φυλακή της παρελθόν, σπάει τις αλυσίδες, τρέχει εκεί που η ψυχή, γιατρεύει κρυφές ελπίδες. Της λευτεριάς τα σύνορα, τρέχει για ν’ αγκαλιάσει, στη φυλακή που κρύφτηκε, σχεδόν είχε ξεχάσει. Με συντροφιά της τα πουλιά, γλυκά να κελαηδάνε, στα χρώματα του δειλινού, κι αυτά φτεροκοπάνε. Ο

Γεμίσανε τα όνειρα με άνοιξης λουλούδια μα γύρισ' ο καιρός νωρίς μαράνθηκαν τα γιούλια 🪽 Κάθε που πάει να φανεί το γέλιο ξεφουσκώνει κι έρχεται δάκρυ αδάμαστο τα χείλη μαχαιρώνει Αυτός ο ήλιος που γυρνά το σύμπαν ξαλαφρώνει χάνεται μες την σκοτεινιά φθινόπωρο τον ζώνει 🪽 Άνοιξη μες τα μάτια σου ένιωσα τον χειμώνα Κι έγιν' ολόχρονα πλατιά του ψύχους ανεμώνα Αντριάνα Περικλέους Ονουφρίου 🌹

Τυχαίες συναντήσεις, εξαιρετικές γνωριμίες, απίθανα σημεία, περιττά ονόματα, χαμόγελο ολάνοιχτο τριαντάφυλλο διηγείται τον εαυτό του. Ποθείς κι εσύ να ξανοιχτείς στη σιγουριά του αγνώστου. Χρόνος εχθρός των συγκυριών, δυσδιάκριτες φιγούρες απόμακρες φωνές σημάδια τυπωμένα, αλησμόνητες υπάρξεις. Νοσταλγείς το φευγαλέο συναίσθημα. Η συγκατοίκηση σε πνίγει. Ζήσε πολύχρωμα. Εμπιστεύσου τον άνθρωπο. Κατερίνα Καρασούλα 🌹

«ΑΚΡΙΑ  ΔΕΝ  ΕΧΕΙ  Ο  ΟΥΡΑΝΟΣ» Του κόσμου την αλησμονιά, σ’ ότι καλόν τη γνώρισα. Κάθε γωνιά και στεναγμός’ και όμως τον αγνόησα.   Πορεύτηκα δρόμους πολλούς, με δυσκολίες, με κέφι,                                                              μα της καρδιάς μου οι παλμοί δε γεύτηκαν τη μέθη.   Άκρια δεν έχει ο Ουρανός, όσο κι’ αν ταξιδέψεις,       2                                                                     μον’ της αγάπης τις χαρές κοίτα να μην ξοδέψεις.    Για θα ‘