Έρημες οι Κυριακές. Τα ποιήματα ξεχείλωσαν. Η σιωπή μετράει τους ίσκιους στο πάτωμα, οι οποίοι τρίζουν απ’ τον πόνο. ​Πόσο μελάνι ξοδέψαμε για μια Κυριακή, μια ερωμένη... Ένα λερωμένο φιλί και δύο λέξεις ξεπουλημένες... Σωτηρούλα Χατζηκωνσταντή Τζιαμπουρή 🌹

Σκοτείνιασε πάλι η θάλασσα, χάθηκαν τα γαλανά νερά της. Οι γλάροι κρύφτηκαν στα κύματα. Ήθελαν να ναι κοντά της. Κι αυτός ένας άνθρωπος μισός, ψάχνει στην άμμο για αφημένα κοχύλια, για μπουκάλια με μηνύματα αγάπης. Έστω για ένα κομμάτι ουρανό ξεχασμένο από το χτες. Αλήθεια πόσο γρήγορα βραδιάζει ακόμα. Αντριάννα Περικλέους 🩵

Ο έρωτας… Είχε κρεμαστεί στον αγέρα, λαγαρισμένος, οι στίχοι να γίνουν σάρκα κι έσμιγε τον ουρανό με τη γης. Ζυγιάστηκε πάνω απ´την καρδιά, με αετίσια φτερά γιομάτος δύναμη, τρουλωτός με τ´άστρα. Πλανέματα οι στίχοι να πλέξουν ερωτικό τραγούδι ναζλίδικα να γουργουρίζουν πόθο κι αγάπη! Ο έρωτας… Εκηβόλος, μακροσαγητάρης, σαν ουρανοδρόμος ήλιος αναντρανίζει στ´ανάτελα του! Να πλήξει σαν πόλεμος με φως αστραπιαίο το αφάλι της καρδιάς. Σκίστηκε η καρδιά στα δυο και γιόμισε φιλιά

Πάμε κι ερχόμαστε, σε πολύβουες πόλεις κοιτάμε ο ένας τον άλλον με βλέμματα από χιόνι, και μέσα μας όλα μια ατελείωτη παγωμένη γη. Κι αν τύχει να σηκώσουμε το βλέμμα ψηλά, τότε, μέσα μας αστράφτει όλο το σύμπαν, οι φλέβες μας ποτάμια που ξεχειλίζουν, κι η σκέψη λούζεται στο φως. Η καρδιά μας ένας γαλαξίας κι αυτή φτιαγμένη μόνο για να βλέπει το θαύμα, όλοι απ' αυτή τη μαγική σκόνη είμαστε φτιαγμένοι, πως το ξεχάσαμε όμως, και πως αφήσαμε χώρο στη σκοτεινή ύλη να ταξιδεύει τη

Μες τη θολούρα του μυαλού οι ερυνύες μου κοχλάζουν, Κρύες, αφέγγαρες οι νυχτιές, μαύρες σκιές, οι σιωπές ουρλιάζουν... χαρακιές τη καρδιά μου, τη ματώνουν πληγές που αφόρητα πονούν. Κι ουλές γεμάτη την θυμώνουν Βασανιστική η νύχτα, μες σ' ανυπόφορη αγρύπνια, στης φαντασίας τα κιτάπια αναζητώ τα λόγια του τα τρυφερά τα γλυκά του φιλιά. Του έρωτά του τα χάδια, μου κόβεται η ανάσα θηλειά ο στεναγμός, μου πνίγει τον λαιμό σιέται το κορμί στης πεθυμιάς τη παραζάλη, στενάζει κι α

Γκρίζα μαλλιά. Μάτια καστανά. Χείλη σαρκώδη. Βλέμμα μυστηριώδες. Σώμα αγάλματος μπροστά μου ξεπροβάλλει. Πώς να αντισταθεί κανείς σε μια τέτοια θεϊκή ομορφιά. Στα μάτια μου φαντάζεις σαν άγρια θάλασσα. Ηρεμη αλλά και απόμακρη. Παθιασμένη αλλά με απόσταση. Χαοτική και απύθμενη. Μια θάλασσα που μέσα της με ελκύει. Τα μάτια σου ερωτεύτηκα. Τα χείλη που δεν γευτηκα. Την ανάσα που δεν ένιωσα. Το σώμα που δεν ιδρωσα. Η ηδονή που αγνόησα. Τα δάκρυα που έριξα. Η απόρριψη που βίωσα. Η

Δεν με φοβίζει ο θάνατος, ο μόνος προβλέψιμος στο απρόβλεπτο που βαδίζω. Από εχθρός με τα χρόνια έγινε φίλος, μαύρο πτηνό που μου κρατάει συντροφιά. Δόλο δεν κρύβουν οι ματιές του. Μου έχει μάθει να εκτιμάω τις στιγμές μου κι ας είναι λίγες οι ακτίνες του φωτός. Πες μου Ζωή... Με τόσα φώτα την διχόνοια πως σπέρνεις; Πώς αναλώνεσαι στου κόσμου το χυδαίο; Πες μου γιατί να σε ονομάσω λυτρωτή; Μόνο ο θάνατος αξίζει τη ζωή. Χρήστος Παναγιωτόπουλος 🌹

Ένας δρόμος χωματένιος χαμένος Ο καλπασμός σου βρήκε έδαφος να σμιλεύσει Σφυριές στις αυταπάτες των βημάτων μου Ημέρωσε την ψυχή σου που αγρίεψε Έδεσε τους όρκους που μου έδωσες Σβήσε τους λησμονημένους σου, ιλίγγους, τώρα Γράψε με ξύλινο σπαθί στον μαυροπίνακα της απουσίας σου Ριγούσες στα τελματωμένα χωνιά των δακρύων σου Και το άλογό σου θρηνούσε σελωμένο τον αφανισμό σου Θλιμμένη ευωδία Ανατρίχιαζες εμπρός στο κουράγιο που δεν είχες Κι αυτό έσπασε Σείστηκε σαν προσευχή μπ

Θα σταματήσω να γράφω ποιήματα για χρυσοκέντητους ήλιους, για ήλιους ολύμπιους, μαγικούς, παραμυθένιους, καλόψυχους. Δεν υπάρχουν τέτοιοι ήλιοι. Αν δεις καλά ο ήλιος είναι μια μεγάλη πυρκαγιά, μια φωτιά που αν πέσει θα μας κάψει. Και αν τον κοιτάξεις κατάματα σου κλέβει το φως. Τον θαυμάζουμε από μακριά, τον θαυμάζουμε από τον θρόνο του ψηλά για τη ζέστα και το φως του. Αν όμως κατεβεί και σεργιανίσει ανάμεσά μας, ο ήλιος θα γίνει κόλαση, εμείς στάχτη, τα ποιήματά μου πλάν

Έφυγα βιαστικά από τον τόπο του εγκλήματος Κοίταξα αριστερά, δεξιά Έχωσα τον λαιμό βαθύτερα στο γιακά Έκρυψα τον σουγιά στην τσέπη της καπαρντίνας και χάθηκα στην αχλύ της χειμωνιάτικης νύχτας Το θύμα ζητούσε βοήθεια Σπαρταρούσε Κι όμως ούτε ματιά πίσω Έπρεπε να το κάνω Φταίει ο χαμένος χρόνος του Προυστ Το πράσινο φεγγάρι του Λαπαθιώτη Ο καθρέφτης δίχως είδωλο στο μεγάλο δωμάτιο της Βιρτζίνια, η άδεια καρέκλα του Χόπερ Απόψε μαχαίρωσα το Όνειρο Έπρεπε επιτέλους να ωριμ

Βόρειοι άνεμοι σαρώνουν το πιο απάγκιο μέρος της ψυχής. Αστραπές σχίζουν το διάφανο νεφέλωμά της. Κεραυνοί, ξίφη χαράζουν το στήθος. Σπαράζουν τα όνειρα στο κορμί τις νύχτες. Κάθε σταγόνα σπέρματος δηλητήριο πάνω στο άσπρο σεντόνι. Και το μαξιλάρι σημαδεμένο από τον ιδρώτα διαγράφει την απουσία. Μαρία Καραθανάση ❤️

Πότε δε δάμασες των διλημμάτων κύματα, Βουτούσα και πνιγόμουν στα μάτια σου τα θαλασσιά Στα μάτια μου εσύ έβλεπες πυροτέχνηματα, Για μένα ήσουν αγιασμένη ζωγραφιά. Στα μάτια σου τα παιδικά,τα άστατα κι' αλήθωρα Καρφώναν τα δικά μου να μείναν εκεί και μόνο Το φώς στις κόρες των ματιών σου της θέας μου σύνορα Μάτωνα να σε έβλεπα στης αντηλιάς το θρόνο. Παροδικά σήματα τα δικά σου συναισθήματα, Στην αφέλεια της τρελής χαράς μου δεν πρόβλεψα Όλο στα μάτια σου διάβαζα ποιήματα

Στις λέξεις μου ανθείς μεγαλοπρεπώς. Μέσα στα όνειρα σε πλάθω. Στης ποίησης το φως ταξιδεύεις με ορίζοντες ανοιχτούς. Ποιώ μαζί σου σπάνιες λέξεις ορίζοντας τα συναισθήματα. Και τα ταξίδια κοινά. Ο έρωτας, σαν τρικάταρτο σκαρί ανοίγεται εκφραστικός στης θάλασσας το απέραντο γαλάζιο. Οι δημιουργίες μου μηδαμινές με σένα γιγαντώνουν. Σε φέρνω στα μάτια μου Αφροδίτη αναδυομένη στο φως. Ανθρώπινα σε παρουσιάζω στις καθημερνές διαδρομές σαν την γυναίκα που πλάι μου καμαρώνεις απολ

Καλημέρα Κύπρος μου Ελλάδα μου Αμμόχωστος μου-Κερύνεια μου και κατεχόμενη γη μου. Καλό μήνα φωτεινό,καλλίστρατο και αγωνιστικό. Αγαπημένοι μου φίλοι: Η Πρωτομαγιά δεν είναι απλώς μια μέρα στο ημερολόγιο. Είναι μνήμη, αγώνας και υπόσχεση. Είναι η φωνή των εργατών που δεν λύγισαν, των ανθρώπων που πάλεψαν για αξιοπρέπεια, δικαιοσύνη και ελευθερία. Είναι η υπενθύμιση ότι τίποτα δεν χαρίζεται όλα κατακτώνται με θυσίες. Σήμερα, κρατάμε αυτή τη φλόγα ζωντανή. Σε έναν κόσμο που αλλά

Μάης της άνοιξης ο γιός Εγώ είμαι χαμολούλουδο, με πόνο και με δάκρυ Εκεί όπου γεννήθηκα, στου Αιγαίου ειν’ η άκρη. Νεραΐδα η ποίηση όλο ομορφιά γεμάτη Το όνειρο καλοδέχτηκε σε μαγικό αργυρό παλάτι! Σέρνει η άνοιξη χορό με όλα τα λουλούδια και ακολουθεί ο βιολιτζή με όμορφα τραγούδια. Σήμερα του μαγιού στη εξοχή να πάμε όλοι Σε κάμπου σε λαγκάδια ρεματιές, και ολάνθιστο η καρδίες μας περιβόλι. Από το χέρι πιάνουνε τον ανθοστολισμένο γιο να το ναι βάλουνε, κι αυτό μες στο χ

Χριστός Ανέστη και χρόνια πολλά φίλες και φίλοι μου αγαπημένοι! Καλό κι ευλογημένο μήνα με υγεία αγάπη και ευτυχία! Πριν χαράξει η μέρα της Πρωτομαγιάς, η γη θυμάται τα βήματα εκείνων που περπάτησαν πριν από μας, των εργατών με τα ροζιασμένα χέρια, των ανθρώπων που κράτησαν όρθιο τον κόσμο με ιδρώτα, ψωμί και αξιοπρέπεια. Ανάμεσα σε κόκκινα γαρύφαλλα, γιασεμιά και φωνές δρόμου, γεννιέται ξανά η ελπίδα. Η άνοιξη δεν ανθίζει μόνο στα κλαδιά, μα και στις καρδιές όσων δεν έμαθα

Κοίτα τα χρώματα των λουλουδιών Μια αγκαλιά,μια ευωδιά, Η γη γιορτάζει και το φωνάζει φέγγει η μέρα γλυκοχαράζει. Ο ήλιος στάζει, μέλι σου τάζει σαν να σου γνέφει στη σιγαλιά. Στεφάνια πλέκουν, χέρια που γνέθουν με όνειρα, χρώματα και μυστικά. Τραγούδια άκου... είναι εκείνα από μια Άνοιξη τότε παλιά. Μα δεν είναι μόνο ανθοί, γιορτή, είναι κι ο μόχθος, κάθε ψυχής, που στέκει όρθια, ζητά το δίκιο, Γράφει ιστορία σε κάθε κτύπο. Πρωτομαγιά,ανάσα η αρχή, μια υπόσχεση συλλογική: π

Ήμουν σε άλλη γη λαμπάδα να μεταφέρω φώς σε σημεία κενά, προσωπεία ν' αποφεύγω και μια συγνώμη ολοκλήρωση να μην δέχεται ποτέ, και όλα τα πρέπει κάποιος άγνωστος παρονομαστής ... Αν μπορούσα ένα οφείλω ένα το χαμόγελο. Ψυχή; Τα σέβη μου. Πάνος Βαρνάβας 🌹

Του μήνα Μάη παράθυρα ανοίγεις με σύννεφα, βροχές οι πόρτες κλείνουν, ο ήλιος σκύβει κάθε εποχή γεννά δικές της σκιές, Μάη, δώσε στην Άνοιξη, κατάνυξη, ορμή μην την αφήνεις να σκορπιστεί, χάρισε φως και ευωδιές δώσε σκοπό με ένα ηλιόφωτο ουρανό! Ξάπλωσε στου κάμπου τις ομορφιές ντύσε ελπίδας χελιδονιών φωλιές. ας αρμενίσουν βαρκούλες όμορφες χρωματιστές, στο ταξίδι σου Μάη τα λούλουδα ηλιοανθίζουν, παντού ομορφιές, τα μάτια άνοιξε και με όρθια την πλάτη τραγούδησε νότες ν'

Κάθε τι έχει έναν κύκλο στην ζωή που αναμφίβολα θα διανύσει. Αναγκαιότητα είναι φυσική, η γήρανση, το τέλος θα ακολουθήσει! Στο Σύμπαν η προσοχή μου στραμμένη,μάρτυρας γίνομαι, στου Ήλιου τις βίαιες εκρήξεις! Ενέργεια τεράστια θα δαπανήσει. Βασιλιά μου λίγο συγκρατήσου, αποθήκευσε κομμάτι απ´την δύναμή σου. Μόνο έτσι ακμαίος θα παραμείνεις, στην Γη μας ζωή να δίνεις! Τα τραύματα της τα σημερινά, σύντομα θα επουλωθούν. Με τον δικό σου αφανισμό, θα οδηγηθεί σε τέλος χαοτικό! Ήλ