Κόκκινα Σανδάλια

Εγκατέλειψα,

απόψε το δωμάτιο

και ένα κρεβάτι

που ζωγράφισε

με ανεξίτηλη πένα,

το σχήμα του κορμιού μου

Πήρα μόνο,

τα κόκκινα σανδάλια μου

και ένα αδιάβροχο

Η βροχή θα με καλύψει,

σκέφτηκα

Όταν απομακρύνθηκα,

η βροχή σταμάτησε

Η πανσέληνος

με αναγνώρισε,

έδιωξε τα μαύρα σύννεφα,

χαμογέλασε εγκάρδια,

και μου έδειξε τον δρόμο

Κι εγώ περπάτησα

πάνω στο ασημένιο φως,

σαν να ήταν γέφυρα

που στήθηκε για μένα

Τα κόκκινα σανδάλια

ηχούσαν στο χώμα,

και κάθε βήμα

έσβηνε το χθες

Το αδιάβροχο

στάζει ακόμη αναμνήσεις,

μα η καρδιά μου

στεγνώνει στον άνεμο

Η νύχτα κρατά

την πόρτα ανοιχτή,

φωνάζοντας το όνομά μου

Η βροχή σταμάτησε,

μα πρόλαβε

να μου ψιθυρίσει

Ήρθες στη σωστή στιγμή,

για να γυρίσεις

στον εαυτό σου

Το φεγγάρι

ρίχνει

ασημένια βεγγαλικά

και νομίσματα,

κι η θάλασσα

μου τα επιστρέφει όλα πίσω

Δεν χρωστώ πια

σε κανέναν

Είμαι ελεύθερη

Λαμπρινή Ζαφείρη