ΕΝ ΟΨΕΙ ΘΕΡΟΥΣ

Μια φορά κι έναν καιρό, πριν πολλά χρόνια, δεκαετίες οσονούπω, υπήρχε μια παραλία μυθική, ονειρεμένη. Ανέγγιχτη ακόμη από τα συμφέροντα, παραδινόταν απλόχερα στον επισκέπτη που την σεβόταν. Γαλαζοπράσινα νερά, πεύκο μέχρι εκεί που έφτανε το μάτι.

Τρυφερές αναμνήσεις κεντάνε τον νου. Τραπεζομάντηλο κάτω απ’ τον ίσκιο, μ’ όλα τα καλά. Η αρμύρα στο στόμα, στο σώμα, ανάκατη με τον ήλιο που τύφλωνε και πάντα έκαιγε.

Όλο και πιο πολλοί ταξίδευαν απ’ την μεγάλη πόλη να ξεδιψάσει η ψυχή τους στην ομορφιά της φύσης.

Μαζεύτηκαν που λέτε, οι ‘’τρανοί’’ του τόπου κι αποφάσισαν. ‘’Μήπως να τους βάλουμε σε κλουβιά, αυτούς που έρχονται, να τους ταίζουμε, να τους ποτίζουμε και να μας πληρώνουν αδρά για τον τόπο αυτόν τον ευλογημένο; Μην ξεχνάμε να τους χρεώνουμε και την άμμο που ξαπλώνουν! Φτιάξτε εκεί, ένα ράντσο, μια ξαπλώστρα, πώς την λένε ντε, ξέρετε εσείς..’’ κι έκλεινε ο ένας το μάτι στον άλλον.

Τα χρόνια πέρασαν. Τα ‘’μπάνια του λαού’’ μειώθηκαν δραματικά.

Τα παιδιά μου επισκέπτονται συχνά την παραλία αυτή. Πάνε κι έρχονται βέβαια.

Η αφεντιά μου σταμάτησε το ταξίδι αυτό εδώ και χρόνια. Προτιμώ να κλείνω τα μάτια και να θυμάμαι το αμόλυντο τοπίο, όταν ακουγόταν το θρόισμα μες απ’ τις φυλλωσιές, εκεί που χτυπούσε η καρδιά του θέρους..

Στέλλα Σωτήρκου 💗