ΑΣΕΛΗΝΑ ΒΡΑΔΙΑ ⭐️🌙

Ασέληνα βράδια και ο κόσμος γυρίζει γύρω από μια λησμονημένη ανάμνηση.

Οι δρόμοι χάνουν τα ονόματά τους, τα ρολόγια λησμονούν τους αριθμούς τους και τα παράθυρα μένουν ανοιχτά, προσμένοντας την επιστροφή όσων κάποτε έφυγαν.

Κάθισα στην άκρη μιας φρούδας ελπίδας και την ένιωσα να ανθίζει. Γύρω μου περνούσαν άνθρωποι ντυμένοι με τις εποχές τους. Άλλος φορούσε έναν παλιό Απρίλη στους ώμους, άλλος στρίμωξε έναν χειμώνα διπλωμένο στην τσέπη, άλλος έφερε το βάθος ενός φθινοπώρου στα μάτια και άλλος το λίκνο του φωτός στο στήθος.

Κανείς δεν μιλούσε· οι λέξεις είχαν μεταναστεύσει στα βλέμματα.

Τότε αντίκρισα ένα παράξενο φως να βαδίζει μόνο του. Δεν ερχόταν από τον ήλιο ούτε από τα αστέρια. Γεννιόταν κάθε φορά με μια αγάπη δίχως αντάλλαγμα. Διέσχιζε τα δέντρα και τα φύλλα έτριζαν σαν παλιές σελίδες βιβλίου, λες και ανακτούσαν ξαφνικά τη μνήμη τους.

Το ακολούθησα.

Με οδήγησε σε έναν τόπο ανύπαρκτο σε κάθε χάρτη. Εκεί τα ποτάμια κυλούσαν προς τα σύννεφα, τα πουλιά άφηναν πίσω τους σκιές μουσικής και οι πέτρες έκρυβαν μικρές καρδιές από φως. Έσκυψα και άγγιξα μία. Ένας παλμός αναδύθηκε από τα βάθη της· ο παλμός όλων όσων δεν εγκατέλειψαν την ομορφιά, ακόμη και όταν ο κόσμος τούς πρότεινε ευκολότερες διαδρομές.

Με το ξημέρωμα ο τόπος χάθηκε.

Από τότε, κάθε φορά αντικρίζω έναν άνθρωπο με καθαρό βλέμμα, αναγνωρίζω πάνω του μια σπίθα από εκείνη τη λάμψη. Και συλλογίζομαι πως το σπανιότερο θαύμα δεν είναι η ανακάλυψη ενός μυστικού κόσμου· είναι η ικανότητα να βαδίζει κανείς μέσα στον συνηθισμένο και να διακρίνει το αόρατο χρυσάφι κρυμμένο στις ρωγμές του.✨✨

Στέλλα Ζωγράφου 💫🌙