Τον ήλιο στα μάτια σου!

Πάντα κοίταζες τον ήλιο κατάματα και ήταν μια ξεκάθαρη συνθήκη αυτή για σένα.

Μισόκλειστα τα βλέφαρα, σαν γρίλιες από ξύλινα παντζούρια.

Αναρωτιόσουν, πώς πάντα μια ακτίνα κατάφερνε να τρυπώσει μέχρι τις κόρες των ματιών σου.

Άλλες φορές πάλι, πώς τόσο φως σε τύφλωνε και σ' άφηνε στο σκοτάδι.

Βρήκες ένα ζευγάρι μαύρα γυαλιά.

Τα φόρεσες. 

Τώρα μπορείς να κοιτάς τον ήλιο κατάματα.

Έβγαλες τα γυαλιά. 

Ο ήλιος και αυτή την φορά είχε τρυπώσει. 

Μέσα σου...

Ρ.Π.