Ο πόθος για τις ρίζες μου...

Μέσα απο μιά όαση,

σέρνω τα βήματα μου,

πουλάκια να μου κελαηδούν,

γλυκειά η συντροφιά μου...

Στο σπίτι μου με οδηγούν,

μα βρήκα σφαλισμένο,

οι πόρτες ,τα παράθυρα,

βουβό κι λυπημένο.

Τώρα είναι υπό κατοχή,

ο τούρκος το κατέχει,

αν μπορούσε να μιλεί,

θάλεγε δεν αντέχει...

Κλειδί κρατώ,μα μου μεινε,

μέσα στα δυό μου χέρια,

και στην καρδιά μου κάρφωσαν,

δίκοπα τα μαχαίρια.

Τα δάκρυα πετρώσανε,

τώρα πια, δεν έχουν μείνει,

μα ένα μου δάκρυ κύλισε,

και καίει σαν καμίνι.

Εις το ξωπόρτι κάθομαι,

η σκέψη αρμενίζει,

στα χρόνια που περάσανε,

και πάλιν μου θυμίζει.

Μιά βουτιά στο παρελθόν,

η μνήμη ταξιδεύει,

αγαπημένα πρόσωπα,

γύρω μου τα μαζεύει...

Βλέπω σκιές αμίλητες,

σκιές αγαπημένες,

που φύγανε απ' τη ζωή,

και φύγαν πικραμένες.

Στήνουν χορό και ξεπηδούν,

όμορφες αναμνήσεις,

θλιμμένο το χαμόγελο,

γεμάτο συγκινήσεις.

Στούς τοίχους,στα παράθυρα,

όνειρα κρεμμασμένα,

τα ξαναβλέπω απ' τη αρχή ,

εις τα μισά κομμένα.

Πέτρινα χρόνια δύσκολα,

μα είχαν μιά γλυκάδα,

ψωμί,νερό και ζάχαρη,

μα είχαν νοστιμάδα!

Τα όνειρα κρεμμάστηκαν,

πάνω σε άσπρους τοίχους,

τα βλέπω και αναπολώ,

και γράφω τώρα στίχους.

Μιά νοερή διαδρομή,

κι η μνήμη μου κεντάει,

λέξεις και στίχους γράφει τες,

ποτέ να μην ξεχνάει.

Αντρούλλα Θεοκλή Νικηφόρου 💗