ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΚΟΥΜΟΥΝΔΟΥΡΟΣ

Λάθος πυξίδες σε επικίνδυνους γκρεμούς κι εκείνο το «απεριόριστο» που μας χρεοκόπησε στέκει τώρα και μετρά καράβια φορτωμένα χαλίκι. Διστάζεις. Κι όμως, γίνεται πάλι το αστέρι αστέρι και το χέρι ξανά χέρι. Έσκυψα, μάζεψα τις χίμαιρες απ’ τον κήπο, τις έπλυνα, τις σιδέρωσα τις χάρισα στον κόσμο. «Τζάμπα πράμα τα όνειρα φέτος!» Ύστερα ήρθε η Μοίρα. Κάθισε απέναντι, όπως κάθεται το νερό στα σκαλοπάτια, κρατώντας το κιτρινισμένο τεφτέρι. «Είμαι η ορίζουσά σου», ψιθύρισε. Γέλασα. Πόσο ασήμαντη...

Αργότερα, που αδειάζουν οι γραμμές. Στις δώδεκα, που οι φανοστάτες σβήνουνε, κλεινόμασταν στη στενή κάμαρη. Δεν έχουμε άλλες λέξεις ούτε τσιγάρο να μοιραστούμε. Μας είχε προσπεράσει ο καιρός κι εκείνες οι παλιές διαψεύσεις μάς είχαν στήσει από νωρίς στον τοίχο. Στο τραπέζι που ετοιμάζαμε να δειπνήσουμε παρέα με την νύχτα, μες στο σπασμένο φλιτζάνι, είχαμε πάντα εκείνα τα λουλούδια για παρέα. Τα άνθη των ονείρων. δεν τα παζάρεψε ποτέ κανένας έμπορος, δεν είχανε τιμή. Μονάχα το ακριβό...

Ξύπνησα στην πόλη αιώνιου αποχωρισμού. Στις φλέβες αναβόσβηναν φώτα ηλεκτρικά, κι ο άνεμος επέστρεφε, σκληρός, πάγωνε το στήθος, το γεμάτο βαθιές, ανίατες πληγές. Ένα πολύχρωμο πουλί με κοιτάζει με την άγνοια εκείνου που δεν διάλεξε την εφηβεία του. Το είδωλο μιας γυναίκας στέκεται στην άκρη της ζωής . Από συνήθεια κοιτάζω αλλού τα φιλιά της, έγιναν δρόμοι που χύνονται σε θάλασσες ανοιχτές. Το σούρουπο καθημερινά αργεί, το ρολόι μετράει βήματα λαθραία, κι εγώ, με πόδια ακίνητα, ψάχνω...