Στην καρδιά μου ζεις μόνο εσύ. Εσύ, που συνέτριψες και θέρισες τα πάντα μέσα μου.❣️ Εσύ, που μου έδωσες το αμάλαγο φιλί. Εσύ, που μου έδωσες το λυτρωτικό δάκρυ. Εσύ, που μου έδωσες το πρωτόγνωρο χάδι. Το αρσενικό που με κρεμάς στις άναυδες σιωπές που με υμνείς με ποιητικές ανάσες. Το αρσενικό, όπως ο έρωτας, ο θάνατος, ο πόλεμος.❣️ Μ’ αγκαλιάζεις σαν αγάπη, με φυλάς σαν μυστικό. Εσύ που με λιώνεις τις άγρυπνες ώρες.❣️ Σ’ αναζητώ την ωκεάνια νύχτα, στον δαιδαλώδη, στον απάτητο

Κάποτε θα συναντηθούμε στον ίδιο δρόμο με τις λεμονιές, στο μεσονύχτι κάτω απ’ τη σελήνη με υγρά τα χείλη και δίχως ενοχές. Κάποτε θα συναντηθούμε στην ίδια θάλασσα και στις κρυφές σπηλιές, πέρα μακριά θα φλέγονται οι φάροι κι όλα τα αστέρια θα μας γλύφουν τις πληγές. Εσύ θα έχεις το δέρμα του ουρανού και εγώ το βλέμμα ενός μικρού παιδιού, με τις πληγές του κάτω απ’ τη μασχάλη και όλα τα όνειρα κλεισμένα σε μπουκάλι. Κάποτε θα συναντηθούμε σε ένα ολόγραμμα μέσα στη βροχή, θα

Ένα ποιητικό γέννημα μιας άδοξης αγάπης... Φαινόμενο συχνό, συνηθισμένο και φθαρτό, όσο κι ο κόσμος μας... Μια από εκείνες τις αγάπες που φθάνουν με ωσσανά στο διάβα μας και καταλήγουν άδοξα σε μια σταύρωση... Μια από εκείνες,  τις αγάπες που, ενώ γεύτηκαν με παραφορά τα άχραντα δώρα  του ερχομού τους, δεν έτυχε να ευδοκιμήσουν στην καρδιά,  ίσως γιατί, τα λόγια σπόρια που σπάρθηκαν να ήταν άνευρα  και ζούφια, ή και γιατί, ναι να ήσαν αληθή, αλλά δεν βρήκαν  την ποθητή αποδοχ

«Υγεία και νους εσθλά τω βίω δύο. Υγεία και μυαλό είναι δυο πολύτιμα πράγματα στη ζωή.» Μένανδρος, Αρχαίος Έλληνας ποιητής  (4ος αιών π.Χ.)   Αθήνα  Κυψέλη, 28 Φεβρουαρίου 2025, 15:00   Ο πενηντάχρονος  μελαχρινός άντρας, βρίσκονταν στην κουζίνα του μικρού διαμερίσματος, στην διασταύρωση των οδών Φωκίωνος Νέγρη με Ιωάννου Δροσοπούλου και ετοίμαζε ένα πράσινο τσάι για την σαράντα τετράχρονη σύζυγο του. Από το παράθυρο, ο Μανώλης παρακολουθούσε την συνεχή κίνηση πεζών και οχημά

Το στόμα σου γεμάτο ψευτοκρίνα Ύπουλη γυναίκα κουτσομπόλα Διάβολος, κι' ας μη σε λεν Κατίνα.. Όλους διαβάλλεις, τα μπερδεύεις όλα. Παράγει η γλώσσα σου γαλιφιές. Αλλά βλέπεις,αλλιώς τα διηγείς. Ντετέκτιβ κακός,καλός χαφιές, Όσους πιάνεις στο στόμα κακοσμείς. Θα 'ρθώ μια νύχτα, τον ήλιο κοροϊδεύεις Τους φράχτες θα γκρεμισω και τα κάγκελα Την μέρα να σε δουν όσους παινέυεις Να δίνεις συνεχεία μόνο φάσκελα . Λευτέρης ΣιώμοςΚ/42,δ.π.ελ.

Η μνήμη τσακίζει ουρανούς, κόβει τις Θάλασσες στα δύο, ρίχνει το χιόνι στα βουνά για να ροδίσει το αντίο. Δεν θέλει να τιμά νεκρούς κουράστηκε και λύγισε, ζητά δυο μάτια μελισσιά να την κοιτάξουν πιο βαθιά. Το πιο μακρύ ταξίδι της εσύ, πάντα είσαι εσύ, εκεί που υφαίνει η ζωή με πίστη την ανατολή, Ο χρόνος είναι μόνος, είναι φευγάτος, γεμίζει τις φλέβες του άδεια φωλιά, πολλές οι πληγές και οι φωνές, γονατιστή ζητά ένα κάμπο να απλώσει πάνω τις ψυχές. Ο Σεφέρης γράφει "Η ζωή

Άκου της αποκριάτικης παρέλασης τους άθραυστους αλαλαγμούς Κοίταξε τα ηχοχρώματα των πυροτεχνημάτων, όταν εκρήγνυνται Ντύσου με την στολή του αρλεκίνου ή του κλόουν Πασπάλισε την με τη χρυσόσκονη των ονείρων σου Κρύψε αδιαμαρτύρητα την πικρή λογική του χθες στο πιο μυστικό συρτάρι του μυαλού σου Θυμήσου τα πρόστυχα άσματα που τραγουδούσες καθώς βυθιζόσουν κάποτε στο αψεγάδιαστο σκοτάδι της πλανημένης ζωής σου, σε ονειρότοπους που ποτέ σου δεν έζησες Μέσα στην παράξενη οχλοβοή

Το πάτημα ήρθε αργά, ευλαβικά Το πέλμα, γυμνό, ανθρώπινο, μαρτυρικό— Ακούμπησε το χρυσό μέταλλο—παγίδα Αναστέναξε… Εκεί στο πάτωμα ο χρυσός— γεμάτος θάλασσες, που δε πνίγονται ποτέ Συμβόλαια υπογεγραμμένα με αλάτια και αίμα, απολιθωμένες υπογραφές Και τα ονόματα—ω, τα ονόματα που άλλαξαν γλώσσα για να ζήσουν Κεφάλια που έσκυψαν από ανάγκη, με τη καμπύλη της πίκρας Το πέλμα δεν ήταν επαναστατικό— δεν ήρθε με οργή, δε σήκωσε σημαία, δεν έσπασε ύμνους Οι ψαλμοί του δεν έχασαν το

Λείπεις... Η παρουσία σου μακρινή κι απαρηγόρητη σε φωτογραφία μετουσιωμένη στον τοίχο κρεμάστηκε Σώμα για ξενιστή σιωπηλά αποζητά Είμαι εδώ παρούσα Στην οικειοποίηση του κορμιού μου δεκτική Για μια λεπτή σαν κλωστή ροή νάματος αγάπης ευγνωμονούσα Μεσ' σε μια ψευδευαίσθηση από τρυφεράδα ελλιπή Κι ας βρέχει έξω σκοτάδι κι απάτη κυτταρική Εγώ είμαι εδώ πάντα παρούσα Ανάθημα ευλαβικά προσφερόμενο στου τελευταίου συνταιριάσματος την έρπουσα ερωτική πνοή... Αλίκη Πέϊκου 🌹

Που χάθηκε η αγάπη;"  Ξαγρυπνήσαμε στο προσκέφαλο του έναστρ 'ουρανού τρέχοντας στο χάραμα με του ήλιου τη σκυτάλη .  Σπαταλήσαμε χρόνους οριακούς ξοδεύοντας της άλικης πένας τη μελάνη για μια λέξη απλή, μεστή  γεμάτη ουσία και ζωή : Αγάπη!  Μα εμείς  φύλακες κι όχι κτήμονες της πολιτιστικής κληρονομιάς  πάνω στη γη άραγε διερωτόμαστε γιατί οι υπαρξιακές ανησυχίες  σαβανωμένες με τ'άρρητα  "Γιατί"  θα τραντάζουν με πείσμα  μέχρι και ριζιμιούς βράχους; Ω, αγάπη καταρρακωμένη..

Εκείνη την Καθαρά Δευτέρα, ο αέρας στο χωριό ήταν διαφορετικός. Ήταν ένας παγωμένος, σφυριχτός άνεμος που έμοιαζε να κουβαλάει ψιθύρους από τα βουνά. Στον «Λόφο των Χαμένων» όπως τον έλεγαν οι παλιοί, ο ουρανός ήταν γεμάτος χρώματα. Δεκάδες χαρταετοί χόρευαν στον αέρα. Ανάμεσα τους, όμως, υπήρχε ένας που ξεχώριζε. Δεν είχε έντονα χρώματα. Ήταν μαύρος, και το σχήμα του δεν ήταν το κλασικό εξάγωνο, αλλά έμοιαζε με μάσκα. Ο Ιάσονας, ο γιατρός του χωριού, πλησίασε έναν γέρο που κ

Στις μεγάλες αποικίες που κάποτε θα κτίσουμε μαζί, με την αγάπη μας θα μετριούνται οι αποστάσεις Ανάμεσα στα ουράνια σώματα θα φτιάξουμε γέφυρες για να επικοινωνούν τα κορμιά και οι επιθυμίες μας Ήλιος και Γη, Άρης και Αφροδίτη θα γίνουν αντικατοπτρισμοί των δικών μας σωμάτων σε λαμπρές τροχιές γύρω απ' το χάος Αλλόκοσμοι κυνηγοί θα μας κοιτούν σα θηράματα, επιζητώντας να θρέψουν τη φρικτή τους λαιμαργία για μίσος, εκδίκηση, πολέμους μα εμείς θα ορθώσουμε επουράνιες πολιτείες

Το φαγκρί κι η τσιπούρα με ευφάνταστη μουρμούρα σκεφτόντανε διάφορες στολές για να φορέσουν στο πάρτι που θα γινόταν στο βυθό τις Αποκριές. Θα ντυθώ βατράχι ή μήπως σαλάχι έλεγε η τσιπούρα ή μπορεί και κουτσομούρα. Κι εγώ θα ντυθώ σκουμπρί απαντούσε το φαγκρί ή μήπως και σφυρίδα ίσως και μια συναγρίδα. Και με τούτα και μ' αυτά η ώρα περνούσε και το πάρτι σε λίγο θα ξεκινούσε κι η τσιπούρα και το φαγκρί δεν είχαν ακόμη ετοιμαστεί. Τη λύση έδωσε το μελανούρι που φορούσε στολή μ

Ποιητές Λογοτέχνες Ψυχές ανθρώπων. Αυτοθαυμάζονται. Αρέσκονται στο χειροκρότημα. Δεν γράψουν ποτέ για την ψυχή τους. Οποιοσδήποτε γράψει το οτιδήποτε συστήνεται ως ποιητής,ως λογοτέχνης. Κοράκια σύσσωμα στρατευμένα για το αξίωμα του/της καλύτερου/ης. Κάπου αλλού άνθρωποι δίνουν μάχη για να κρατηθούν στη ζωή. Δίχως τέλος η αναλγησία πράξεων,ψεμμάτων και λάσπης. Και κάπου ανάμεσα στους ορούς και το οξυγόνο εισχωρούν σκουπίδια εφήμερα. Που θα περάσει το απορομματοφόρο και θα τα

Κυκλοφόρησε το όμορφο βιβλίο του ποιητή Κώστα Κούκα,ένα βιβλίο που ο ποιητής έχει δώσει το ταλέντο του, και την ψυχή του συνάμα. Η γραφή του ποιητή με ενθουσιάζει, και μου αρέσει η γλαφυρότητα και προπάντων η απλότητα της γλώσσας που χρησιμοποιεί χωρίς βαρύγδουπες λέξεις. Η ταπεινότητα του Κώστα Κούκα αξίζει να σημειωθεί. Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Όστρια όπως και το προηγούμενο. Στο συγκεκριμένο οι φωτογραφίες που ακολουθούν την ποίηση του,αποτελούν δυναμική αισθη

Έστεκε στητός από την οροφή της εισόδου στο παλιό αρχοντικό. Δεν έλαμπε πια. Σκόνη και  χρόνια είχαν γίνει σύντροφοί του. Τα όμορφα συμμετρικά γυαλάκια δεν μπορούσαν να δείξουν τη διάφανή τους φορεσιά.  Τριάντα σχεδόν χρόνια από την τελευταία αναλαμπή τους, χαμένα μέσα στις αναμνήσεις και τη λήθη. Ελπίδα τους,  ένα πονετικό χέρι να ανοίξει την πόρτα ξανά και να λάμψουν στο χάδι του ήλιου. Η ιστορία θα τελείωνε άδοξα, αν κάποιος αετός δε διάλεγε να κατοικήσει σ’ αυτή την ερηπω

Κάνει ο έρωτας στροφή τον παίρν' η ζωή κατόπι ντυύθηκ' ο άντρας το χακί ερήμωσαν οι τόποι Ακούς στο ραδιόφωνο ειδήσεις που τρομάζουν σφαίρες και δάκρυα παιδιών μανάδες που σπαράζουν Μα ξάφνου αρχίζει μουσική λουλούδι μες την λάβα δάκρυα πέφτουν σαν βροχή σκύβεις δεν βγάζεις άχνα Όνειρα σβήνουν στην στιγμή άλλα ξαναγεννιούνται ένας πλανήτης που βογκά κι οι ουρανοί κτυπιούνται Αντριάνα Περικλέους Ονουφρίου 🌹

Καλημέρα ψυχούλες μου αγαπημένες! Χαρούμενη κι ευλογημένη Παρασκευή με υγεία αγάπη και χαρούμενες στιγμές! 🔷20 Φεβρουαρίου - Παγκόσμια ημέρα Κοινωνικής δικαιοσύνης 🔷 Κάποιες μέρες δεν είναι απλά ημερομηνίες στο ημερολόγιο. Περισσότερο μοιάζουν με υπενθυμίσεις που δεν μπορούμε να αγνοήσουμε. Η 20ή Φεβρουαρίου, για παράδειγμα, μας καλεί να στρέψουμε το βλέμμα μας—όχι μόνο γύρω, αλλά και βαθιά μέσα μας. Μας ζητάει, λίγο πολύ, να σκεφτούμε αν πραγματικά ο κόσμος που χτίζουμε έχ

Άνοιξα το μπαούλο  Νάτο το πράσινο βελούδο  Αφράτο πάνω πάνω λάμπει! Το κοιτώ και ζαλίζομαι ελαφρώς,  μου θυμίζει εκείνη τη νύχτα της αποκριάς τη μυστηριώδη γυναίκα που πήγε στο πάρτυ ντυμένη λαίδη, αλλά χωρίς μάσκα  και έκατσε στην καρέκλα σε μιαν άκρη παρατηρώντας τους όλους.  Γύρω όλοι με μάσκες Σκεπαστά τα πρόσωπά τους  Χόρευαν σε τρελούς ρυθμούς  Χορός, καπέλα  όλοι με στολές κι εγώ εμφανίστηκα χωρίς μάσκα,  μόνο με το υπέροχο βελούδο μου φόρεμα   Πως είχες το θράσος να

Σε αυτό το νησί, εκείνο το φθινόπωρο, είχαν έρθει όλοι οι φίλοι μου. Κάτι σαν μια ρετρό φωτογραφία βγαλμένη με τρίποδο, ήμασταν όλοι μαζεμένοι γύρω από μια φωτιά.  Ήταν νύχτα και σκέφτηκα πως όλα έμοιαζαν σαν να βρισκόμασταν συχνά σε αυτό τον τόπο. Η Μαρία, ο Μπάμπης, ο Κυβετός, η Φώφη, η μικρή Γλυκερία και η Βασιλική Μ  κουλουριασμένη σαν γάτα με το κυπαρισσί φόρεμά της. Όλοι μονιασμένοι, μαυρόασπροι και αμίλητοι είχαμε σχηματίσει ένα ημικύκλιο. Με την βαριά αρρώστια στην πλ

Μην βγάλεις την μάσκα... Κρύβεις τα συναισθήματα σου πίσω της. Θολώνει την αληθινή σου εικόνα... Οι Αποκριές είναι δικαιολογία. Η ουσία βρίσκεται στα μυστικά που κρύβει η μάσκα της Βενετίας. Κοίτα το χαμόγελο της πορσελάνης. Διατηρεί τον χρόνο παγωμένο... Θαμμένος ο  πόνος που αισθάνεται... Οι γόνδολες συνομωτούν  στα κανάλια, προκαλώντας τα να   ξεπλύνουν  υποσχέσεις δοσμένες σε στιγμές πόθου. Πίσω από το χρυσό και το μαύρο βελούδο, τα μάτια σου επιβίωσαν, μιας αλήθειας που

Μέσα στον συρμό της ακυβέρνητης χαράς, στο πάντρεμα της σερπαντίνας και της λαμέ βραδιάς, στα πλάνα λόγια της καρδιάς, στο πολύχρωμο της αποκριάς, στο τρελό ξεφάντωμα, στην ασωτία της νυχτιάς, σε ψάχνω με κόκκινο φόρεμα τσιγγάνας Ρωμιάς, με εβένινο μαλλί, με μαντείες διφορούμενες μιλάς, με μια κοφτερή ματιά, λάγνας πράσινης σαϊτιάς, και μ΄ έναν χρησμό μου στον τοίχο κολλάς. «Θα ζήσεις όλα τα όμορφα, τα επιθυμητά, άρχοντά μου, τα λάγνα, τα βασιλικά μα και τ΄ απαγορευμένα, ένα

Η Βενετσιάνικη Μάσκα   Η βενετσιάνικη μάσκα έμενε κρεμασμένη στον τοίχο, μια θύμηση των όμορφων στιγμών του προηγούμενου αποκριάτικου χορού.   Ο σπανιόλης χορευτής με τα πράσινα μάτια, μια αέρινη, γλυκιά συντροφιά ολόκληρης της χρονιάς.   Φέτος θα ξαναπήγαινε. Με την ίδια μάσκα. Ίσως να τον συναντούσε ξανά.   Πήγε. Ο αποκριάτικος χορός βρισκόταν σε εξέλιξη. Πίσω από τη μάσκα, δύο μάτια σάρωναν τον χώρο.   Ο χρόνος περνούσε. Πουθενά ο Ισπανός χορευτής. Τα μάτια γέμιζαν αγωνία.

Οι σχέσεις των ανθρώπων οδεύουν διάτρητες, σαν κουμπότρυπες πολυφορεμένου πανωφοριού και σε κάθε γωνιά καραδοκούν ανατροπές, και ενεδρεύουν παγίδες και αντιφάσεις. Έτσι πολυκαιρισμένα χαμόγελα και αγκαλιές, μετατρέπονται σε φυλακή με επίχρυσα κάγκελα και σου κόβουν την ανάσα. Αρκεί μια στραβοτιμονιά, να ταράξει τις ισορροπίες και στον ανέφελο ουρανό της ρουτινιάρικης καθημερινότητας, να ξεσπάσει καταιγίδα. Στην αρένα της ζωής λοιπόν κονταροχτυπιούνται οι πιο ιερές συγγένε