Ελκόμενες μοναξιές ερωτικά σημαδεμένες σε κοινή καταδίκη Φιλιά, υποσχέσεις, επιθυμίες Ανερμήνευτα σώματα Κλειδιά να ξεσφραγίζουν μονάχα φυλακές Πληγές, ουλές, άλικες ντροπές, αγγίγματα στους λαιμούς των ονομάτων Σαβανωμένα μάτια για να μην βλέπουν τα κελιά τους στον κήπο των τυφλών εραστών Κλειδωμένοι κι οι δυό από μέσα τους Επιπλέουσα, μυρωμένη ερωτική χλωρίδα Λαχτάρα για αίμα από γιασεμιά Μα πώς να στραγγίσεις κόκκινο απ΄ άσπρο; Ακατανόητος κόσμος Δύο ξένοι Δυό φυλακές Σαθρ

Ειρήνη, η πιο ηχηρή του κόσμου η σονάτα, Το αιώνιο χαμόγελο στα χείλη παιδιών, Την πλάσης ολης τ'ονειρο,η ελαφριά ανάσα Ουλές που κλείνουν αιχμηρές στο σώμα των καιρών. Αγώνας είναι ανθρωπιάς,το αίμα και ο μόχθος, Στο πάγιο μας όραμα ειρήνης σταθερής, Μανάδων είναι προσευχή των μαχητών ο πόθος Μες στην καρδιά γαλήνης οι λέξεις συνοχής. Στης έριδος πλοκάμια γίνου σιγής στολίδι, Σε ήρωες βασίσου,στα μπράτσα εργατιάς, Γιατί ποτέ η Ειρήνη δεν γίνεται παιχνίδι, Ζητάει τόλμη η λευ

Δαντελένια ομορφιά των Κυκλάδων Ανάφη του αιγαίου ζωγραφιά της καρδιάς χρυσάφι! ..Που η ματιά να σταματήσει,στο απέραντο γαλάζιο! Σεμνά να σκύψεις να φιλήσειτην εικόνα στο εξωκλήσι, Και το τραχύ χώμα που μυρίζει φασκόμηλο και θυμάρι! Εκεί που ο αέρας με ορμή σε αγκαλιάζει, σε ξαφνιάζει,σε μαγεύει, Εκεί που ο ήλιος από το πρωί παίζειμε τα σύννεφα, με τις βουνοκορφές.. Και χρυσοκεντάει τις αμμουδιές, την θάλασσα! Και κάθε σπιθαμή Αναφιώτικη γη! Και στο πέρασμα του ήλιου ,πυ

Σώπασε ο αχός των κυμάτων κανείς δεν άκουσε το κλάμα του Μπροστά στην προβλήτα τα πλοία άραξαν βουβά Ο ούριος άνεμος γοργά ξεστράτισε κατάπιε την κόκκινη σκόνη θελει να κοιμηθεί στην αγκαλιά της ξεραμένης γης γυρίζουν τα ρολόγια των ναυτικών Στη τρελή πορεία της μαρμαρένιας θάλασσας ακου τα καΐκια..! τραγούδι λυπημένο ψιθυρίζουν Οι χάντρες οι θαλασσιές πλουμιστές αγέρωχες Χτυπιούνται πάνω στα βράχια Σου χαρίζω τα μαργαριτάρια των λαμπερών στρειδιών αφού εσένα έχω Θαλασσινή

Ήλθε ο πατέρας εψές άσπρο κοστούμι φορούσε μ' ένα λουλουδάκι κόκκινο στη μπουτονιέρα και ψάθινο καπέλο - Παναμά - " Κάθισε " του είπα " να φάμε μαζί " - " Όχι " μου λέει " με περιμένει η μαμά " " Μην την αφήσω μόνη και της κακοφανεί " Έσκυψα κι απόθεσα ένα αγάπης φιλί σε χέρι που κράτησε σθεναρά τη ζωή Να τύχω μια ευχή πατρική την περπατησιά μου στα κακοτράχαλα να ευλογεί Γύρισε με κοίταξε υπομειδιώντας με στοργή Κι έφυγε ευθυτενής τους ουράνιους δρόμους να διαβεί κοντά στο

Βαθιά μέσα σου το ήξερες, ότι ο ήλιος δεν φέρνει την ανατολή. Βαθιά μέσα σου το ήξερες, ότι ένα κύμα δεν μπορεί να γίνει θάλασσα. Βαθιά μέσα σου το ήξερες, ότι τα καλοκαίρια δεν μετριούνται από την άμμο. Βαθιά μέσα σου το ήξερες, ότι κάθε πεταλούδα δεν παίρνει πάντα φτερά. Βαθιά μέσα σου το ήξερες, ότι όλοι οι Άγιοι δεν φορούν φυλαχτό. Βαθιά μέσα σου το ήξερες, ότι όλοι οι στίχοι δεν έχουν μουσική. Βαθιά μέσα σου το ήξερες, ότι η αγάπη έχει δεσμά. Βαθιά μέσα σου το ήξερες, ότ

Αναπολώντας ... ατέλειωτες στιγμές... στην αγκαλιά του , το στόμα να μου κλείνουν... τα φιλιά του , φωτιά η ματιά του, να με καίει ο έρωτάς του, να μου τραγουδάει... με το χρώμα της αγάπης σου ντύνω την ψυχή , την καρδιά , τα ονειρά σου ... Με το κόκκινο χρώμα, της φωτιάς , του Έρωτα της ζωής ,της Ευτυχίας. Της νοσταλγίας οι σκέψεις απόψε με ταξιδεύουν ... κι έχει μια Πανσέληνο Θ ε έ μου ! στου δειλινού την κοραλένια ώρα, την ώρα που βραδιάζ

Άνεμος είσαι κι η καρδιά μου ανεμώνη που ανθίζει στα χείλη σου. Ριζώνεις σαν το αμάραντο γαρύφαλλο στην καρδιά μου που κλείνει τα πέταλα προς τα μέσα, να μη χαθείς… Μ´αγγίζεις… Γλαρώνει η ψυχή στα πελώρια μάτια της αγάπης. Τ´άστρα και το φεγγάρι δικά μας κι ο έρωτας ζάλο να λαχταρίζει από τον σάλο, στου πόθου την πνοή, χάδι και φιλί. Τ´όνειρο θα δέσω στην ουρά του χαρταετού να πιαστεί στον ουρανό ν´ανεβεί. Να ζήσουμε τ´όνειρο σαν παιδιά στο συνένοχο φως του φεγγαριού τραγ

Να σκάει το κύμα στην άμμο και ο γλάρος να βουτά χαμηλά Να καίει ο ήλιος τον ώμο και εγώ να σε ψάχνω σιωπηλά -R- Ένας γλάρος σκυφτός στο κατάστρωμα Να μετρώ τις ακτίνες του ήλιου Το παλεύω κι αυτό το ξημέρωμα ποιητής ενός στίχου τ απείρου Να πέφτει μια ζέστη λάδωμα στην ψυχή στο κορμί και στην σκέψη Να σε ζητάω παράφορα κι απ' έξω η ζωή να μου γνέφει Να κάθομαι πουλάκι γυμνό πάνω σε κατάρτια που λύγισαν Να ψάχνω εποχή να χωθώ καλοκαίρια δεν μπορώ να μετρώ Αντριάνα Περικλέους

Πάλι απόψε θα περπατήσουμε τη σκέψη πάνω στις σκιές του χτές. Ότι μας άφησε πληγέςθα σκεπάσουμε με το σκοταδι κι ύστερα, τίποτε πια δε θα μας φοβίζει. Οι μεγάλες σκιές απ το πολύ φώς γεννιούνται, μα η φτωχή μας καρδιά δειλιάζει, άπειρες μας τριγυρνόυν. Τίποτ' άλλο απ τα "θέλω " μας δεν είναι, απ τα έκπτωτα όνειρά μας . Όσα θελήσαμε, όσα παλεψαμε έστω κι αργά, κι οσα δεν καταφέραμε, ίσως τελικά αυτά να μας θλίβουν περισσότερο. Ένα ολόκληρο χτές γεμάτο σιωπές, φωνές χωρίς χρώ

Ασέληνα βράδια και ο κόσμος γυρίζει γύρω από μια λησμονημένη ανάμνηση. Οι δρόμοι χάνουν τα ονόματά τους, τα ρολόγια λησμονούν τους αριθμούς τους και τα παράθυρα μένουν ανοιχτά, προσμένοντας την επιστροφή όσων κάποτε έφυγαν. Κάθισα στην άκρη μιας φρούδας ελπίδας και την ένιωσα να ανθίζει. Γύρω μου περνούσαν άνθρωποι ντυμένοι με τις εποχές τους. Άλλος φορούσε έναν παλιό Απρίλη στους ώμους, άλλος στρίμωξε έναν χειμώνα διπλωμένο στην τσέπη, άλλος έφερε το βάθος ενός φθινοπώρου στ

☀️ ΘΕΡΙΝΟ ΗΛΙΟΣΤΑΣΙΟ - ΑΥΞΩΝ ΜΗΝΙΣΚΟΣ🌙 Θερινό Η λ ι ο σ τ ά σ ι ο...☀️ 21 Ιουνίου, 11.24 π.μ. Η μεγαλύτερη ημέρα του έτους: 14 h 48 min... η ημέρα με το περισσότερο Φ Ω Σ‼️ 🔸️Ο Ήλιος φαίνεται να επιβραδύνει σταδιακά την κίνησή του, μέχρι που την ημέρα του Ηλιοστασίου αυτή η κίνηση μηδενίζεται και αντιστρέφεται... [Ηλιοστάσιο = Ήλιος + στάσις] 🔸️Κατά τη διάρκεια του θερινού Ηλιοστασίου ο Ή λ ι ο ς βρίσκεται στο υψηλότερο σημείο της τροχιάς του...☀️ Κι η Σ ε λ ή ν η

Τα μάτια σου ασκαρδαμυκτί Τα παραθύρια όμως ξέχασαν να ανοίξουν, στους γαλάζιους τοίχους του σώματός σου Απέξω μια πανσέληνος στοχαστική, παγιδευμένη σε άθραυστα τζάμια Κι εγώ στριμμένο άντερο, δεντρί, ανεμοδαρμένο από χρόνους, να γέρνω προς το φως σου Να σέρνω τα κλαδιά μου όλο και πιο κοντά στα παραθύρια σου Να αντιστρέψω τις ρίζες μου προς στον ουρανό Να ακουμπήσω θέλω την ασημιά σελήνη σου Κανείς δε θα με παρεξηγήσει Ούτε κι εσύ Μόνο τις νύχτες! Κανείς δε θα βλέπει Κανείς

Πανώρια Έλατα μοναδικά , μια ομορφιά ξεχωριστή , η πνοή σας είναι γιατρικό , το θρόισμα σας ευωδιαστό ! Και ξαφνικά τα γοργοπόδαρα περνούν , στην ράχη τους η κυρά Κάλω , Μούσες ,νεράιδες , ήχοι ξωτικοί, μια συνοδεία ονειρική ! Τι ομορφιά και χάρη , το δάσος μαρμαρώνει , πέρασμα είναι θεϊκό, στον Αίνο επάνω τον μαγικό ! Η χαίτη τους κυματιστή , η ουρά τους μεγαλειώδης ! Την δύναμη έχουν του Ηρακλή, του Πίνδου το καμάρι ! Με τις νεράιδες στήνουν χορό , κρυφτούλι μες τα έλατα ,

Μέσα απο μιά όαση, σέρνω τα βήματα μου, πουλάκια να μου κελαηδούν, γλυκειά η συντροφιά μου... Στο σπίτι μου με οδηγούν, μα βρήκα σφαλισμένο, οι πόρτες ,τα παράθυρα, βουβό κι λυπημένο. Τώρα είναι υπό κατοχή, ο τούρκος το κατέχει, αν μπορούσε να μιλεί, θάλεγε δεν αντέχει... Κλειδί κρατώ,μα μου μεινε, μέσα στα δυό μου χέρια, και στην καρδιά μου κάρφωσαν, δίκοπα τα μαχαίρια. Τα δάκρυα πετρώσανε, τώρα πια, δεν έχουν μείνει, μα ένα μου δάκρυ κύλισε, και καίει σαν καμίνι. Εις το ξωπ

Ήταν κάποτε απέναντί μου γιατί ήμουν παιδί . Περνούσαν τα χρόνια και τη φώναζα, Ηταν φορές που μου γύριζε την πλάτη κι άλλες φορές που γελούσε ,αλλά είχε και τόσα να μας πει. Μέσα στο πλήθος χανόταν έψαχνα να τη βρω μίλαγε φώναζε, χάριζε χαμόγελα δίψαγε για κουβέντες και άκουγα κάποιες φορές που τη χλεύαζαν. Είχε πολλούς εχθρούς και δεν ήταν εύκολη επιλογή όλοι να την ακολουθήσουν, έλεγαν μη φοβάστε εγώ σε κρατούσα καρφιτσωμένη στο πέτο μου για να έχω πάντα ειρήνη ,κρυφή

Εγκατέλειψα, απόψε το δωμάτιο και ένα κρεβάτι που ζωγράφισε με ανεξίτηλη πένα, το σχήμα του κορμιού μου Πήρα μόνο, τα κόκκινα σανδάλια μου και ένα αδιάβροχο Η βροχή θα με καλύψει, σκέφτηκα Όταν απομακρύνθηκα, η βροχή σταμάτησε Η πανσέληνος με αναγνώρισε, έδιωξε τα μαύρα σύννεφα, χαμογέλασε εγκάρδια, και μου έδειξε τον δρόμο Κι εγώ περπάτησα πάνω στο ασημένιο φως, σαν να ήταν γέφυρα που στήθηκε για μένα Τα κόκκινα σανδάλια ηχούσαν στο χώμα, και κάθε βήμα έσβηνε το χθες Το αδιά

Μια νύχτα δίχως στόμα, σιωπηλή οφθαλμαπάτη που γκρεμίζεται το πρωί σε δρόμους ραγισμένους Βρέχει στα σταυροδρόμια του κόσμου, βρέχει και στη στέγη μας Κίτρινο το φεγγάρι, χλωμή η βροχή Το πρόσωπό σου σχηματίζεται στους αιώνες, στο πέταγμα των πουλιών, στον ήλιο του νοτιά, μέσα στις κραυγές των ποιητών, που γράφουν σ' όλη τους τη ζωή για την αγάπη Αυτό το δασάκι είναι παλιό, και η θάλασσα σημαδεμένη από τ' αχνάρια της παλίρροιας Άλλο ένα ηλιοβασίλεμα στο κάστρο, άλλο ένα αστρο

Εκεί να μείνεις Όταν το σκοτάδι τυλίξει αυτό που αγαπάς κι όταν σε ζητάει... διάλεξε το μονοπάτι που θέλεις να πας όταν πάρεις μαγεία και μύρο με μια ανάλαφρη άχνη αγάπης να τα ζυμώσεις χαμόγελο, λύτρωση και χαρά να έχεις στα χείλη σου για τα όμορφα και μεγάλα πάθη που θα ρθούν... Έτσι και μόνο έτσι Θε να τα λυτρώσεις Παρηγοριά, ομορφιά,ζωντάνια Βρες για να δώσεις... Βάσια Μητράκου 💓

Αναγκάζεσαι χωρίς πίεση, υπογράφεις με χέρι βαρύ. Το τίμημα ακριβό πονά, πληγώνει. Η ψυχή σου απέραντο πέπλο καλοσύνης και αγάπης, τα όνειρά σου κηλίδες αίματος, σκέψεις αδιαπέραστες, κρυφές διαδρομές, πράξεις τριαντάφυλλο πλούσιας προσφοράς. Έχεις κάνει την κριτική σου, αδιαφορία στις ποντικοπαγίδες. Φοβάσαι τη μοναξιά, επιτρέπεις τη διείσδυση. Το πέπλο σου γέμισε τρύπες, το μπαλώνεις, συνεχίζεις αλώβητος. Μπορεί να έχασες κάτι μα ισοφάρισε με τον κερδισμένο σου εαυτό.

Μας φαντάζομαι μαζί, να μπορώ να σου δοθώ. Να καλπάζουμε μαζί σαν χρυσαφένια άλογα σε αχανείς εκτάσεις με καταπράσινο χορτάρι. Μου έλειψε το κοίταγμά σου. Μόνο στα μάτια τα δικά σου δεν έβλεπα δεύτερες σκέψεις να περνάνε από πίσω τους. Μου έλειψε το φίλημά σου. Μόνο στα χείλια τα δικά σου βρήκα όλες τις γλυκές γεύσεις να περπατάνε απάνω τους. Μας φαντάζομαι μαζί, να μπορώ να σου δώσω ό,τι πιο πολύτιμο σου ’χω καλά φυλαγμένο στα κελάρια της καρδιάς που δεν άφησα άλλον να κουρσ

Πάντα κοίταζες τον ήλιο κατάματα και ήταν μια ξεκάθαρη συνθήκη αυτή για σένα. Μισόκλειστα τα βλέφαρα, σαν γρίλιες από ξύλινα παντζούρια. Αναρωτιόσουν, πώς πάντα μια ακτίνα κατάφερνε να τρυπώσει μέχρι τις κόρες των ματιών σου. Άλλες φορές πάλι, πώς τόσο φως σε τύφλωνε και σ' άφηνε στο σκοτάδι. Βρήκες ένα ζευγάρι μαύρα γυαλιά. Τα φόρεσες. Τώρα μπορείς να κοιτάς τον ήλιο κατάματα. Έβγαλες τα γυαλιά. Ο ήλιος και αυτή την φορά είχε τρυπώσει. Μέσα σου... Ρ.Π.

Ήθελα να 'ξερες... πόσο πολύ καιρό σε περιμένω... Με τι κρυφό καημό λαχταρώ... τα μάτια σου να δω... Ω!!! Θεέ μου Θαρρώ πως ξεψυχάω μ' ένα μισόγεμο ποτήρι με κρασί, γουλιά-γουλιά να πίνω τις φλόγες της καρδιάς να σβήνω. Ω!!! Θεέ μου Για κείνα σου τα μάτια τα μελιά που μου 'κλεψαν την καρδιά, κείνα τα μάτια τα γλυκά στον πόνο, στη χαρά μου, μόνη παρηγοριά μου. Ω!!! Θεέ μου Κείνα σου τα μάτια, μου έχουν φράξει τον δρόμο του έρωτά μου , με τη γλυκιά τους νοσταλγία έφυγε όλη

Σε κάθε βήμα, μύριες στιγμές προσπερνούν· κάθε ματιά τελειώνει χιλιάδες χρόνια μετά. Λυγμοί βαθιοί συνοδεύουν τη σιωπή κι αμίλητοι, φιλούν παθιασμένα την αυγή στο στόμα. Λόγια απλά που ο άνεμος σκορπά, μα η σιγή τις καρδιές δαγκώνει. Θάλασσα ατάραχη, δίχως πληγή, κύματα που δεν φουσκώνουν, δεν μιλούν, δεν θυμώνουν— ένας καημός στα βάθη της ψυχής, σημάδι μνήμης και ζωής. Ο άνεμος ψάχνει μες στη νύχτα να ψιθυρίσει ένα ανθρώπινο «ευχαριστώ», μια ανάσα που σβήνει στην πικρή τη