Αν συναντήσεις έναν άγγελο σε κατακλύζουν παραισθήσεις, αισθήσεις παράλογες σκύβεις το κεφάλι. Άνθρωποι ελαττωματικοί, καχύποπτοι,μικροπρεπείς. Δεν υπάρχουν άγγελοι στη γη. Μόνο ελαττωματικές ψυχές με θετικό πρόσημο. Να σε κοιτούν κατάματα να σε συντροφεύουν, να σε αγκαλιάζουν στην πτώση, να πορεύεσαι μαζί τους στη ζωή. Άγγελοι ελαττωματικοί καλοδεχούμενοι. Κατερίνα Καρασούλα 🌹

Το πάθος είναι από τις πιο ζωτικές δυνάμεις της ανθρώπινης ύπαρξης. Δεν είναι απλώς μια έντονη επιθυμία· είναι μια εσωτερική φλόγα που μας ωθεί να κινηθούμε πέρα από τα όριά μας. Φτάνουμε μέχρι εκεί που φτάνει το πάθος μας, γιατί αυτό γίνεται μάτια που βλέπουν δυνατότητες, πόδια που αντέχουν την πορεία και φτερά που μας σηκώνουν όταν η πραγματικότητα μοιάζει βαριά. Καθώς ωριμάζουμε, αντιλαμβανόμαστε ότι το πάθος δεν είναι μόνο κίνηση· είναι και κατεύθυνση. Δεν αρκεί να μας πα

Και να που ήρθε πάλι, μια καινούργια ευθεία, ενός νέου χρόνου. Οι στιγμές που μας βάζουν σε μια διαδικασία σκέψης και σαν να σου λέει η ψυχή σου «αναλογίσου τι έκανες, ποιο ήταν τον χρόνο που έφυγε το μεγαλύτερο μάθημα που είχες;» Μήπως η ησυχία που ήθελες ήταν κρυμμένη σε όλα όσα δεν έγιναν, ή δεν έκανες; Σαν να είσαι μπροστά από έναν σιωπηλό καθρέφτη που σε αναγκάζει να κοιτάξεις πίσω και να δεις την αλήθεια σου· χωρίς καμία ωραιοποίηση!! Μια διαπίστωση ότι η «ησυχία» που κ

Ατενίζοντας.....από το ανοικτό παράθυρο.... Το φώς εκτυφλωτικό, εισβολή των ηλιαχτίδων, το παράθυρο ανοικτό, ανανέωση ελπίδων.... Η ψυχή της γυμνή, και το φώς την προκαλεί.... Το σκοτάδι κυνηγός, στο αέναο ταξίδι της ζωής... Προσπέρασε το σκοτάδι, η ορειβασία της σκέψης, σήμανε τέλος...έκανε σταθμό, στο παράθυρο ατενίζει το φώς.... Αμυδρό χαμόγελο στα χείλη, μιά κούπα καφέ στο χέρι, ατενίζει διάπλατα τον ορίζοντα, το μέλλον τι θα φέρει.... Μιά νέα μέρα,μιά νέα αρχή, βρίσκει τ

Σε αναμμένο τζάκι πλάι, ζεσταίνεται η καρδιά. Οι φλόγες της με αγάπη, τη μοναξιά της σβήνουν με της χαράς το δάκρυ. Αχ, αυτή η ζωή... Της Αγάπης το βοτάνι μόλις πιεί ... δρόμους ανοίγει... τη ψυχή να σεργιανίσει... σαν το λούλουδο π'ανθίζει.. Αχ,  αυτή η ζωή, έχει τρόπο να πλανεύει... τα όνειρα να ζωντανεύει.. στα κατώγια της καρδιάς, να κατεβαίνει κάθε πόνο και  καημό της να γιατρεύει... Αχ,  αυτή η ζωή Όταν θέλει... γλυκιά του κόσμου είναι γιάτρισσα κι όσα αν περάσουν χρόνι

Έχει μια παύση η στιγμή• ακούς τα πάντα μέσα στο τίποτα. Ακονισμένος από την αγωνία, στατικός μπροστά στα δευτερόλεπτα, για να παρέλθει κάθε κλάσμα που υπήρξε σε έναν άβιωτο κύκλο που τόλμησε να ζήσει. Αν ετούτο φαντάζει περίπλοκο – δεν είναι. Ανάμεσα σε κύτταρα νεκρά και κάρβουνα πυρωμένα αναζωπυρώνονται οι ευχές, κλονισμένες από μνήμες. Κι ένα χάος αλλιώτικο, γεμάτο από τάξη, έρχεται να απαλείψει κάθε πιθανό μέλλον. Ύστερα ζαρώνεις μέσα στην προσμονή. Γίνεσαι ένα ακόμα πέρα

Τα "θέλω" μου το 2026!!! Να με αγαπάω περισσότερο Να αυτο μαστιγωνομαι λιγότερο... Ν' αφήνω το "πότε" και "γιατί" να το παίρνει το ποτάμι.... Να μην γηρασκω με ξένες έννοιες... Να μην μελαγχολώ.... Να μην ψάχνω να βρω τον ψύλο στ' άχυρα... Να μην σπαταλώ το χρόνο να φτιάξω ανθρώπους.... Να ξοδεύω το χρόνο που περισσεύει σε κάτι δημιουργικό και ωφέλιμο για μένα... Να είμαι περισσότερο αποφασιστική και λιγότερο συναισθηματική... Να αποφεύγω την λεπτομέρεια και το πέταγμα της μ

Προχθές μπήκε η χρονιά, και είναι τρείς του μήνα, τρέχει ο χρόνος γρήγορα, με βιά τραβάει το νήμα. Οι μέρες φεύγουν γρήγορα, νυχτώνει ,ξημερώνει, η κάθε μέρα ευπρόσδεκτη, ότι μας φανερώνει... Η κάθε μέρα ξεχωριστή, με τα προβλήματα της, ψάχνω συνέχεια να βρώ, και τα αινίγματα της. Η μέρα να πάει καλά, νάχουμε την υγεία, κάθε πρόβλημα,να λύεται, χωρίς καμμιά δυσκολία... Η ζωή είναι μικρή, και φεύγει σαν βολίδα, φεύγει σαν αστραπή, ωσάν μιά καταιγίδα. Όσο που προλαβαίνουμε, ν’

Της σκέψης ερωμένη σκοτάδια, ξάγρυπνα φωτίζεις πλήθος αστεριών γύρω ανταποκρίνονται σε κάθε σου κάλεσμα γεύση... σχεδόν ερωτική άλλοτε ονειροπόλα ίσως μελαγχολική να διαπερνά τη κοινή λογική να διαμορφώνει μια νύχτα ". Πάνος Βαρνάβας 🌹

Έβαλε και το τελευταίο πιρούνι στη θέση του και κοίταξε την κουζίνα. Όλα ήταν πεντακάθαρα όπως της άρεσε, το κάθε τι, ήταν εκεί που έπρεπε. Το χιόνι είχε καλύψει τα πάντα αλλά δεν ένιωθε καθόλου να κρυώνει.  Η ζεστασιά του χώρου απο το τζάκι στο σαλόνι, την έκανε να είναι στο σπίτι μόνο με ένα λεπτό, μακό μπλουζάκι. Ή μήπως ήταν η ζεστασιά στην καρδιά της που την γέμιζε με αυτή την θαλπωρή;  Στο σαλόνι την περίμενε ένα ζεστό φλιτζάνι τσάι κανέλα. Το αγαπημένο της ρόφημα για τ

Να' ναι στίχος γέρος, κι'ας μη είναι τρανός Να υμνεί τη ζωή και το χάρμα ειρήνης Ας χτυπά πότε-πότε και σαν κεραυνός Λιθαράκι από βράχο ας μείνει. Να τον ψάλλω σαν ένα ιερό άσμα Να μην είναι των νόθων καιρών τηλεσπότ Τον λατρεύω σαν να' ναι μονάκριβο πλάσμα. Ο αντίλαλος της φωνής μου όταν ξεσπώ. Με φιλόδοξο δεν τον ατένισα βλέμμα Μα της έπαρσης αρνήθηκε τσάρκα Τον ποτίζω με της αλήθειας το αίμα Είναι ύμνος χαράς , των τραγουδιών μου η σάρκα. Μάγος στίχος χαράς,ρυθμών εμβατήρ

Αναπολώ την παιδική μου ηλικία, τότε που μ’ ένα κομμάτι ζυμωτό ψωμί και λίγο σπιτικό τυρί έπαιρνα την κατηφόρα να συναντήσω τις παρέες μου. Να παίξω με τις ώρες κουτσό, σχεδιάζοντας με φίλες και αδερφές καινούριους συνδυασμούς στη γη, παίζοντας με διπλή χαρά και ανανεωμένο ενθουσιασμό. Να γελάμε, να διαφωνούμε, να σβήνουμε με το πόδι τις γραμμές, και οι φωνές μας να μπλέκονται με φωνές παιδιών από άλλες γειτονιές. Και άλλοτε, με το σκοινάκι, που ανεβοκατέβαινε ρυθμικά, παρ

Μη με αναγκάσεις πάλι να γνωρίσω απ’ την αρχή νέους έρωτες κι αγάπες που δε θα κρατήσουν πολύ... Εσύ είσαι η μεγάλη μου τύχη, η μοναδική μου επαφή ψυχής. Δε θέλω να σε χάσω και να χαθώ. Καλύτερα ας νικηθώ για σένα σε όλα τ’ άλλα παιχνίδια της ζωής που δε θα ’σαι εσύ ο συμπαίκτης μου. Μην τυχόν στοίχημα βάλεις κορώνα ή γράμματα να βγει και κάτσουμε στις παλάμες αλλιώς απ’ αυτό που θα πεις. Σε άνισες μάχες δε δέχομαι να ξαναπέσω. Δεν είμαι κέρμα εγώ να με πετάνε στον αέρα. *Δια

Το περίφημο περιδέραιο στέκεται εκθαμβωτικό στο δέρμα της.  Νυσάφι οι οβολοί που δόθηκαν για τον λεπτεπίλεπτο λαιμό της... Οι πέτρες προσθέτουν  βάρος στο στέρνο της... Στέκονται σαν παγωμένες δροσοσταλλίδες, κι  εκείνη το φορά  με μια θλίψη αρχοντική... Λες και η λάμψη είναι το τίμημα που πληρώνει... Τι κι αν οι τεχνίτες μέτρησαν το χρυσό, χωρίς τσιγκουνιά; Τι κι αν έγινε σπατάλη για αυτό; Στα μάτια της καθρεφτίζεται μια άλλη σπάνια αξία, δεν μετριέται  στα πετράδια... Είναι

Για θώρησε τη μαύρη συννεφιά. Ειν'τότε που πεισμώνουν  τα φτερά του ηλίου μέσα σου. -Δε μπορεί..  Θα ξαναλάμψεις στο φως του δικαίου. Τα ηλιόδωρα θρέμματά σου  θ'ανατείλουν ξανά πάνω στη γη της αδελφοσύνης.  -Δε μπορεί..  Θα ξαναλαμψεις...  Γιατί εσύ έτσι απλά μιλάς  χωρίς στόμφο  στα στεγανά της ψυχής του" ηλιάτορα ."  Μακάρι ανασκουμπώνεις συνάμα  τις μανσέτες του καημού σου για να ξεθαρρέψει από την κουμπότρυπα της ζωής η αμελητέα αχτίδα και λαμπερό καρτέρι σου.  Κι επιτεί

Γλυκοπερπάτητο το διάβα σας και ποτέ να μην σταλάξει στην ψυχή σας ο αδιόρατος φόβος μιας οιασδήποτε απώλειας που την συνθλίβει..  Όταν ολισθαίνουν τα βήματα μιας αγάπης, διαισθάνεσαι το αναπόφευκτο τέλος της και νιώθεις εκείνο τον αδιόρατο φόβο της απώλειας που πλησιάζει να σου κατακερματίζει την ψυχή, όχι γιατί το θέλησαν οι καρδιές , αλλά γιατί η ειμαρμένη, αυτή που τα πάντα ορίζει και καθορίζει με όρια, άγραφους νόμους και ημερομηνίες λήξης δεν δίνει αναβολές χάριτος. Κι

Στο κατώφλι της χρονιάς, το βλέμμα στρέφω εκεί, που η αγάπη ρίζωσε και ανθίζει σαν ευχή. Σε κάθε φίλο ακριβό και κάθε συγγενή, στέλνω μια λέξη τρυφερή, μια σκέψη φωτεινή. Μέσα στις φλέβες του 2026 που ξεκινά, εύχομαι η χαρά να κατοικεί παντοτινά. Όχι στα λόγια τα απλά, μα βαθιά μες στην καρδιά, εκεί που η ελπίδα γίνεται γαλήνια αγκαλιά. Για τον αδερφό, τον φίλο, τον δικό μας άνθρωπο, να βρει η ευτυχία φέτος τον δικό της τρόπο. Να είναι οι στιγμές σας γεμάτες από φως, και ο δ

Ξημερώνει... Έρχεται μελίχροη η α υ γ ή πίσω από ένα γλαυκόηχο θρόισμα του ανέμου... με τα χέρια της θ α ύ μ α τ α πάντα γεμάτα... Τα απιθώνει ευλαβικά μπροστά μας... ☀️ Κι αν πώς να τα λάβουμε δεν ξέρουμε... εκείνη στη δωρεά Α γ ά π η ς επιμένει! Το σιωπηλό της μεγαλείο ξαναφέρνει με το ίδιο λιτό περιτύλιγμα κάθε φορά... ☀️ Π ά ν τ α ξ η μ ε ρ ώ ν ε ι . . . κι εμείς με τα μάτια της ψυχής κλειστά ψάχνουμε στο πυροτέχνημα το ηχηρό μας "θαύμα"... Γιούλη Σκορδάκη ✨ 🌹

Η γνωριμία. Οι ματιές. Η αμηχανία. Το πρώτο φιλί. Το πρώτο άγγιγμα. Η επαφή. Ο έρωτας που γεννήθηκε ανάμεσα σε αυτούς του δύο. Οι συνθήκες. Ο πόλεμος. Η κατοχή. Τα χρόνια που έφυγαν δίχως να επικοινωνήσουν. Δίχως να το καταλάβουν. Η αγάπη που δεν έσβησε. Η επανασύνδεση. Τα χέρια μου. Τα χέρια σου. Τα μάτια μου . Το βλέμμα σου. Η απέραντη αγάπη σου. Η απρόσμενη συνάντησή μας. Τα πρέπει και τα θέλω. Τι θα νικήσει; Μαζί; Χωρίς; Ποιος θα κερδίσει σε αυτό τον αγώνα ψυχή μου; Εσύ;

Η πρωτοχρονιά μας βρήκε μαζί, είχαμε πάει διακοπές  στο Lodz και την προσμέναμε  κρατώντας σφιχτά ο ένας το χέρι  του άλλου. Ήδη μέσα μου είχα θέσει  στόχους για τη νέα χρονιά. Με ταξίδευε, όμως, να κοιτάω τόσην ώρα από το  παράθυρο και μόνο απ' τη φωνή του Piotr συνήλθα, όταν άρχισε να μετράει αντίστροφα… " Piec...cztery...trzy, dwa, jeden…." " Καλή Χρονιά Piotr! " " Najlepszego w nowym Roku!! " απαντάω εγώ και αγκαλιάσαμε σφιχτά ο ένας τον άλλον! Πόσο όμορφο κάτι τέτοιες μο

Ο χρόνος προχωρεί αδυσώπητα. Αφήνει σημάδια, καίει ψυχές αλλά αντέχουμε. Ακόμα ένας χρόνος φτάνει με υποσχέσεις χαράς, ελπίδας και φωτός. Ας τον βαδίζουμε με πίστη για το μέλλον Ας τον αγκαλιάσουμε με αγάπη. και να τον αφήσουμε να διαβεί αέρινα στις καρδιές μας. Κι όταν συννεφιάζει να του δίνουμε χώρο να ξαποσταίνει με χάδι, αγκαλιές και αγάπη. Η άγνοια για το αύριο γεννάει την ελπίδα του σήμερα. Καλή χρονιά αγαπημένοι μου!🌲🥀🌲 Αντριάννα Περικλέους Ονουφρίου

Ξεχωριστή κάθε χρονιά ακούς πως είναι.... Τριγύρω σου ξανά άνθρωποι,προσμένουν... Κι ύστερα χάνεσαι γοργά. Σύννεφα ευχών.... Ας γίνει φέτος η χρονιά σου, στιγμή... και όχι μια ευχή με διαφορετικό αριθμό... Αυτός συνεχώς αλλάζει. Μην περιμένεις όσα φέρει ο χρόνος. Τρέξε εσύ κι καλωσόρισε τον! Χρήστος Παναγιωτόπουλος 🌹

2026...202........ Το 2026 με στίχους δεν θα υμνήσω ήρθε η ώρα άνθρωπε, ότι απέμεινε λειψό με πράξεις να τιμήσω! Τα αστέρια που κοσμούν τον ουρανό χαρίζουν διαύγεια σκέψης. Το άστρο της βηθλεεμ καθοδηγεί ... Προσφέρεται για να φορέσει η ψυχή μας πανωφόρι ταπεινότητας ενσυναίσθησης μανδύα , στην γυμνή μας κοινωνία ! Θεάματα και θριαμβολογίες δε χωρούν, σαν ορφανά παιδιά στον κόσμο μας λιμοκτονούν, σαν τα πυροτεχνήματα διψούν και εκείνα με αθώα μαυρισμένα μάτια ,φα

Είσαι η έμπνευση... Η απόσταση από το αδηφάγο χθες. Η συμπαντική διαδρομή στο σήμερα. Κάθε φορά ο χρόνος σταματά,για να πάρει την θέση του ο επόμενος. Ο επικεφαλής της προσμονής για το άλλο αύριο. Αυτό που λάμπει στο μυαλό και την ψυχή των αισιόδοξων. Ένας φάρος μετατρέπει την ουτοπία, σε χάρτη του μέλλοντος.  Ένα χέρι που υπογράφει τη λήξη κάθε λήθης,κάθε χθες. Μέσα σου η στιγμές δεν έχουν πεθάνει, μα ανθίζουν. Γίνονται ελπιδοφόρες φράσεις σε ολόλευκες σελίδες. Και το νέο γι