Απόψε πάλι...

Πάλι απόψε θα περπατήσουμε

τη σκέψη πάνω στις σκιές του χτές.

Ότι μας άφησε πληγέςθα σκεπάσουμε

με το σκοταδι κι ύστερα, τίποτε πια

δε θα μας φοβίζει.

Οι μεγάλες σκιές απ το πολύ

φώς γεννιούνται,

μα η φτωχή μας καρδιά δειλιάζει,

άπειρες μας τριγυρνόυν.

Τίποτ' άλλο απ τα "θέλω " μας δεν είναι,

απ τα έκπτωτα όνειρά μας .

Όσα θελήσαμε, όσα παλεψαμε έστω κι αργά,

κι οσα δεν καταφέραμε,

ίσως τελικά αυτά να μας θλίβουν περισσότερο.

Ένα ολόκληρο χτές γεμάτο σιωπές,

φωνές χωρίς χρώμα, σταυρωμένες αγάπες.

Κι εκείνη η τρέλα της νιότης που φαινόταν

πως δε θα τελειώσει ποτέ κι αυτή

με μια ασθενική ανάσα παραδόθηκε στο

χρόνο.

Μια αστραπή η ζωή, με δύναμη και

σύντομη λάμψη, ότι προλάβουμε στο φως

της πρίν γινει ανάμνηση.

Κι όταν ο χρόνος μας κουράσει,

όλα θα μοιάζουν ξέφτια απο ένα ακριβό

κέντημα και θ' αγγίζουμε τις μνήμες

με τα χέρια .

Νίκη Φωκά