16 ΧΡΟΝΙΑ     Είσαι ό,τι πιο αναπάντεχο μου έχει συμβεί!   Κάποιος που δεν περίμενα ποτέ να έρθει.   Και, όμως, ήρθες! Τι κι αν μας χωρίζουν δεκάξι ολόκληρα χρόνια;   Αδερφέ μου, είσαι εδώ τώρα, ζωηρός, γεμάτος ζωή…   Θα είμαι δίπλα σου, να σου μάθω όλα όσα ξέρω.   Να δημιουργήσουμε μαζί…   Δεκάξι χρόνια σε περίμενα   Και επιτέλους, ήρθες!   Να μην φοβάσαι!   Θα είμαι εδώ!   Να παίζουμε και να γελάμε μαζί.   Να σου διαβάζω ιστορίες…   Και άλλα πολλά...   Με αγάπη, η αδερφή σο

Έμαθα τον θάνατο από τα πέλαγα που μπαίνουν στα λιμάνια σαν ξένοι και σε αγοράζουν όσο - όσο. Έμαθα τον πόνο απ’ τα βλέφαρα που κλείνουν άπαξ και δεν διαπραγματεύονται. Απ’ τα χέρια τα δεμένα μέσα στην κάσα σαν επιβεβλημένη προσευχή• Απ’ το στόμα που στραβά το κόλλησε ο νεκροθάφτης για να μη φωνάξει "λίγο ακόμα"• Από τις πέτρες της ταφής που σπάζουν το τεφτέρι με κρότο αδιαφορίας. Έμαθα να γράφω, μάνα, απ’ τη μήτρα σου! Απ’ τα σπλάχνα σου που άντεξαν Θεό και άνθρωπο. Απ’ τον

Αξίζουμε μια δεύτερη ευκαιρία, σαν το φθινόπωρο που ξαναγεννιέται, σαν το λουλούδι που ξανανθίζει, σαν το κύμα που πάντα επιστρέφει. Αξίζει να διορθώσουμε το παρελθόν, όχι να γυρίσουμε πίσω, να αγαπήσουμε πιο δυνατά, να συγχωρήσουμε, να αφήσουμε στη λήθη όλα τα βάρη, να ξαναζήσουμε. Αξίζουμε τα όρια να σπάσουμε, τα δεσμά να λύσουμε, τη ζωή μας να ορίσουμε χωρίς φόβο και κρίσεις. Ελεύθεροι να πετάξουμε, με την καρδιά γεμάτη φως. Αξίζουμε μια δεύτερη ευκαιρία, τον εαυτό μας να

. Τη ζωή μου σφράγισες. Λάμπεις σαν ήλιος και τίποτα δεν αντιστέκεται. . Όλα σβήνουν σαν θαμπά φεγγάρια πριν προλάβουν να γεννηθούν. . Δεν άκουσαν τραγούδι, ούτε αηδόνι στο σκοτάδι, ούτε ανάσα μνήμης. . Και μένω μόνο με το φως σου. Ό,τι δεν άντεξε, χάθηκε. . Γεύση αγάπης, ανεμώνες αναμνήσεων γράφουν τ’ όνομά σου. . Ένα δάσος το λημέρι μας. Δέντρα,

Σκέψεις πρωινές, βολές απ' το μέσα της ψυχής, για κάθε κακοπληρωμενο της ζωής... Το Εγώ, Εμείς...  Πάρε απ' το χέρι το Εγώ και δείξτου την αλήθεια , να δεις πως τρέφει η ανέχεια, δεν ζεις σε παραμύθια!  Ειναι αυτή που σέρνει στις γωνιές ψυχές αδικημένες,  αυτή που τους στερεί στο σήμερα μπουκιές δικαιωμένες... Ρίξε τα μάτια της ψυχής, μες την γωνιά του δρόμου  και κάνε το Εγώ, Μαζί , την ερημιά του Μόνου. Δώστου το χέρι σου, μπορείς, και βάλτον στο τραπέζι,  να δεις πως η ψυχ

Αν ήμουν πουλί θα ήμουν αετός θα πέταγα ψηλά... Άλογο που θα έτρεχε, με χτένι αγάπης στην πλούσια χαίτη που χτενίζει ο άνεμος στην διαδρομή! Φως στην αγκαλιά του ουρανού, χαμόγελο και αναπνοή για όσους αγαπώ πολύ! Κόρη του φεγγαριού και αδερφή των αστεριών, θα φώτιζα ολημερίς και ολονυχτίς την πλάση, κάθε Ψυχή που αγκομαχά. Θα δανειζόμουν χρώμα χρυσαφί από μια βέργα του ήλιου στη ζωή. Με στάλες κόκκινου πορτοκαλί θα έντυνα με πάθος τόλμη την ψυχή. Γιορτάζω σήμερα και κάθε μέ

Στα μονοπάτια του χρόνου επιβάτες νέοι κι ωραίοι κι αγνοί τότε... και με φτερά τσακισμένα στις γερμένες τις πλάτες τώρα.. και κάθε ώρα, μετράμε τα σημάδια του χρόνου και πάμε.. Χαμένοι στο λαβύρινθο των καιρών και του πόνου κρυφού συντρόφου και μόνου Θιασώτες μιας ασήμαντης και θλιβερά αδιάφορης ζωής, κοινοί, όπως και όλοι οι άλλοι, με όλον τον κόπο και την ζάλη της επιβίωσης, σαν ασθενείς θανατηφόρας ίωσης, στην κλεψύδρα μέσα μετράμε τον χρόνο, που φεύγει, τον χρόνο, που μέν

Η φήμη ιδιοτελεί την χαρακτηρίζει σαν ένα φυσιολογικό ανθρώπινο συναίσθημα. Είναι ένας σκληρός φίλος ένα μίζερο συναίσθημα Περιορίζει την αφθονία των συναισθημάτων. Είναι μυωπική αδυνατεί να εντοπίσει τις σωστές διαστάσεις τις εναλλακτικές λύσεις Ουρλιάζει μέσα στο κεφάλι Πιέζει το στήθος, σφίγγει το στομάχι με χέρια παγωμένα Μια μάσκα που κρύβει φόβο γι αυτό που φαίνεται αδύνατο να αποκτηθεί Πείθει ότι το μόνο που μπορεί να γίνει είναι η ζήλεια. Αποθαρρύνει την δράση που είν

🏵️Καλαντα Θεοφανείων 🏵️ Μετά τα Χριστούγεννα (γέννησηντου Χριστού ) και την Πρωτοχρονιά (ερχομού νέου χρόνου), τα Θεοφάνεια ολοκληρώνουν τον εορταστικό κύκλο με το πνευματικό φως που φωτίζει τον άνθρωπο. Στη σιγή των υδάτων κατεβαίνει το φως. Ο ουρανός σκύβει στη γη κι ένα περιστέρι ανασαίνει ελπίδα. Το νερό αγιάζεται παίρνει πάνω του τις σκιές μας και τις λειαίνει. Παιδικές φωνές διασχίζουν τις αυλές, Κρατώντας στα χέρια μικρά καράβια και διαλαλούν το χαρμόσυνο γεγονός

Αν συναντήσεις έναν άγγελο σε κατακλύζουν παραισθήσεις, αισθήσεις παράλογες σκύβεις το κεφάλι. Άνθρωποι ελαττωματικοί, καχύποπτοι,μικροπρεπείς. Δεν υπάρχουν άγγελοι στη γη. Μόνο ελαττωματικές ψυχές με θετικό πρόσημο. Να σε κοιτούν κατάματα να σε συντροφεύουν, να σε αγκαλιάζουν στην πτώση, να πορεύεσαι μαζί τους στη ζωή. Άγγελοι ελαττωματικοί καλοδεχούμενοι. Κατερίνα Καρασούλα 🌹

Το πάθος είναι από τις πιο ζωτικές δυνάμεις της ανθρώπινης ύπαρξης. Δεν είναι απλώς μια έντονη επιθυμία· είναι μια εσωτερική φλόγα που μας ωθεί να κινηθούμε πέρα από τα όριά μας. Φτάνουμε μέχρι εκεί που φτάνει το πάθος μας, γιατί αυτό γίνεται μάτια που βλέπουν δυνατότητες, πόδια που αντέχουν την πορεία και φτερά που μας σηκώνουν όταν η πραγματικότητα μοιάζει βαριά. Καθώς ωριμάζουμε, αντιλαμβανόμαστε ότι το πάθος δεν είναι μόνο κίνηση· είναι και κατεύθυνση. Δεν αρκεί να μας πα

Και να που ήρθε πάλι, μια καινούργια ευθεία, ενός νέου χρόνου. Οι στιγμές που μας βάζουν σε μια διαδικασία σκέψης και σαν να σου λέει η ψυχή σου «αναλογίσου τι έκανες, ποιο ήταν τον χρόνο που έφυγε το μεγαλύτερο μάθημα που είχες;» Μήπως η ησυχία που ήθελες ήταν κρυμμένη σε όλα όσα δεν έγιναν, ή δεν έκανες; Σαν να είσαι μπροστά από έναν σιωπηλό καθρέφτη που σε αναγκάζει να κοιτάξεις πίσω και να δεις την αλήθεια σου· χωρίς καμία ωραιοποίηση!! Μια διαπίστωση ότι η «ησυχία» που κ

Ατενίζοντας.....από το ανοικτό παράθυρο.... Το φώς εκτυφλωτικό, εισβολή των ηλιαχτίδων, το παράθυρο ανοικτό, ανανέωση ελπίδων.... Η ψυχή της γυμνή, και το φώς την προκαλεί.... Το σκοτάδι κυνηγός, στο αέναο ταξίδι της ζωής... Προσπέρασε το σκοτάδι, η ορειβασία της σκέψης, σήμανε τέλος...έκανε σταθμό, στο παράθυρο ατενίζει το φώς.... Αμυδρό χαμόγελο στα χείλη, μιά κούπα καφέ στο χέρι, ατενίζει διάπλατα τον ορίζοντα, το μέλλον τι θα φέρει.... Μιά νέα μέρα,μιά νέα αρχή, βρίσκει τ

Σε αναμμένο τζάκι πλάι, ζεσταίνεται η καρδιά. Οι φλόγες της με αγάπη, τη μοναξιά της σβήνουν με της χαράς το δάκρυ. Αχ, αυτή η ζωή... Της Αγάπης το βοτάνι μόλις πιεί ... δρόμους ανοίγει... τη ψυχή να σεργιανίσει... σαν το λούλουδο π'ανθίζει.. Αχ,  αυτή η ζωή, έχει τρόπο να πλανεύει... τα όνειρα να ζωντανεύει.. στα κατώγια της καρδιάς, να κατεβαίνει κάθε πόνο και  καημό της να γιατρεύει... Αχ,  αυτή η ζωή Όταν θέλει... γλυκιά του κόσμου είναι γιάτρισσα κι όσα αν περάσουν χρόνι

Έχει μια παύση η στιγμή• ακούς τα πάντα μέσα στο τίποτα. Ακονισμένος από την αγωνία, στατικός μπροστά στα δευτερόλεπτα, για να παρέλθει κάθε κλάσμα που υπήρξε σε έναν άβιωτο κύκλο που τόλμησε να ζήσει. Αν ετούτο φαντάζει περίπλοκο – δεν είναι. Ανάμεσα σε κύτταρα νεκρά και κάρβουνα πυρωμένα αναζωπυρώνονται οι ευχές, κλονισμένες από μνήμες. Κι ένα χάος αλλιώτικο, γεμάτο από τάξη, έρχεται να απαλείψει κάθε πιθανό μέλλον. Ύστερα ζαρώνεις μέσα στην προσμονή. Γίνεσαι ένα ακόμα πέρα

Τα "θέλω" μου το 2026!!! Να με αγαπάω περισσότερο Να αυτο μαστιγωνομαι λιγότερο... Ν' αφήνω το "πότε" και "γιατί" να το παίρνει το ποτάμι.... Να μην γηρασκω με ξένες έννοιες... Να μην μελαγχολώ.... Να μην ψάχνω να βρω τον ψύλο στ' άχυρα... Να μην σπαταλώ το χρόνο να φτιάξω ανθρώπους.... Να ξοδεύω το χρόνο που περισσεύει σε κάτι δημιουργικό και ωφέλιμο για μένα... Να είμαι περισσότερο αποφασιστική και λιγότερο συναισθηματική... Να αποφεύγω την λεπτομέρεια και το πέταγμα της μ

Προχθές μπήκε η χρονιά, και είναι τρείς του μήνα, τρέχει ο χρόνος γρήγορα, με βιά τραβάει το νήμα. Οι μέρες φεύγουν γρήγορα, νυχτώνει ,ξημερώνει, η κάθε μέρα ευπρόσδεκτη, ότι μας φανερώνει... Η κάθε μέρα ξεχωριστή, με τα προβλήματα της, ψάχνω συνέχεια να βρώ, και τα αινίγματα της. Η μέρα να πάει καλά, νάχουμε την υγεία, κάθε πρόβλημα,να λύεται, χωρίς καμμιά δυσκολία... Η ζωή είναι μικρή, και φεύγει σαν βολίδα, φεύγει σαν αστραπή, ωσάν μιά καταιγίδα. Όσο που προλαβαίνουμε, ν’

Της σκέψης ερωμένη σκοτάδια, ξάγρυπνα φωτίζεις πλήθος αστεριών γύρω ανταποκρίνονται σε κάθε σου κάλεσμα γεύση... σχεδόν ερωτική άλλοτε ονειροπόλα ίσως μελαγχολική να διαπερνά τη κοινή λογική να διαμορφώνει μια νύχτα ". Πάνος Βαρνάβας 🌹

Έβαλε και το τελευταίο πιρούνι στη θέση του και κοίταξε την κουζίνα. Όλα ήταν πεντακάθαρα όπως της άρεσε, το κάθε τι, ήταν εκεί που έπρεπε. Το χιόνι είχε καλύψει τα πάντα αλλά δεν ένιωθε καθόλου να κρυώνει.  Η ζεστασιά του χώρου απο το τζάκι στο σαλόνι, την έκανε να είναι στο σπίτι μόνο με ένα λεπτό, μακό μπλουζάκι. Ή μήπως ήταν η ζεστασιά στην καρδιά της που την γέμιζε με αυτή την θαλπωρή;  Στο σαλόνι την περίμενε ένα ζεστό φλιτζάνι τσάι κανέλα. Το αγαπημένο της ρόφημα για τ

Να' ναι στίχος γέρος, κι'ας μη είναι τρανός Να υμνεί τη ζωή και το χάρμα ειρήνης Ας χτυπά πότε-πότε και σαν κεραυνός Λιθαράκι από βράχο ας μείνει. Να τον ψάλλω σαν ένα ιερό άσμα Να μην είναι των νόθων καιρών τηλεσπότ Τον λατρεύω σαν να' ναι μονάκριβο πλάσμα. Ο αντίλαλος της φωνής μου όταν ξεσπώ. Με φιλόδοξο δεν τον ατένισα βλέμμα Μα της έπαρσης αρνήθηκε τσάρκα Τον ποτίζω με της αλήθειας το αίμα Είναι ύμνος χαράς , των τραγουδιών μου η σάρκα. Μάγος στίχος χαράς,ρυθμών εμβατήρ

Αναπολώ την παιδική μου ηλικία, τότε που μ’ ένα κομμάτι ζυμωτό ψωμί και λίγο σπιτικό τυρί έπαιρνα την κατηφόρα να συναντήσω τις παρέες μου. Να παίξω με τις ώρες κουτσό, σχεδιάζοντας με φίλες και αδερφές καινούριους συνδυασμούς στη γη, παίζοντας με διπλή χαρά και ανανεωμένο ενθουσιασμό. Να γελάμε, να διαφωνούμε, να σβήνουμε με το πόδι τις γραμμές, και οι φωνές μας να μπλέκονται με φωνές παιδιών από άλλες γειτονιές. Και άλλοτε, με το σκοινάκι, που ανεβοκατέβαινε ρυθμικά, παρ

Μη με αναγκάσεις πάλι να γνωρίσω απ’ την αρχή νέους έρωτες κι αγάπες που δε θα κρατήσουν πολύ... Εσύ είσαι η μεγάλη μου τύχη, η μοναδική μου επαφή ψυχής. Δε θέλω να σε χάσω και να χαθώ. Καλύτερα ας νικηθώ για σένα σε όλα τ’ άλλα παιχνίδια της ζωής που δε θα ’σαι εσύ ο συμπαίκτης μου. Μην τυχόν στοίχημα βάλεις κορώνα ή γράμματα να βγει και κάτσουμε στις παλάμες αλλιώς απ’ αυτό που θα πεις. Σε άνισες μάχες δε δέχομαι να ξαναπέσω. Δεν είμαι κέρμα εγώ να με πετάνε στον αέρα. *Δια

Το περίφημο περιδέραιο στέκεται εκθαμβωτικό στο δέρμα της.  Νυσάφι οι οβολοί που δόθηκαν για τον λεπτεπίλεπτο λαιμό της... Οι πέτρες προσθέτουν  βάρος στο στέρνο της... Στέκονται σαν παγωμένες δροσοσταλλίδες, κι  εκείνη το φορά  με μια θλίψη αρχοντική... Λες και η λάμψη είναι το τίμημα που πληρώνει... Τι κι αν οι τεχνίτες μέτρησαν το χρυσό, χωρίς τσιγκουνιά; Τι κι αν έγινε σπατάλη για αυτό; Στα μάτια της καθρεφτίζεται μια άλλη σπάνια αξία, δεν μετριέται  στα πετράδια... Είναι

Για θώρησε τη μαύρη συννεφιά. Ειν'τότε που πεισμώνουν  τα φτερά του ηλίου μέσα σου. -Δε μπορεί..  Θα ξαναλάμψεις στο φως του δικαίου. Τα ηλιόδωρα θρέμματά σου  θ'ανατείλουν ξανά πάνω στη γη της αδελφοσύνης.  -Δε μπορεί..  Θα ξαναλαμψεις...  Γιατί εσύ έτσι απλά μιλάς  χωρίς στόμφο  στα στεγανά της ψυχής του" ηλιάτορα ."  Μακάρι ανασκουμπώνεις συνάμα  τις μανσέτες του καημού σου για να ξεθαρρέψει από την κουμπότρυπα της ζωής η αμελητέα αχτίδα και λαμπερό καρτέρι σου.  Κι επιτεί