Παραλήρημα⛓️‍💥

Έχει μια παύση η στιγμή•

ακούς τα πάντα μέσα στο τίποτα.

Ακονισμένος από την αγωνία,

στατικός μπροστά στα δευτερόλεπτα,

για να παρέλθει κάθε κλάσμα που υπήρξε

σε έναν άβιωτο κύκλο

που τόλμησε να ζήσει.

Αν ετούτο φαντάζει περίπλοκο – δεν είναι.

Ανάμεσα σε κύτταρα νεκρά και κάρβουνα πυρωμένα

αναζωπυρώνονται οι ευχές, κλονισμένες από μνήμες.

Κι ένα χάος αλλιώτικο,

γεμάτο από τάξη,

έρχεται να απαλείψει

κάθε πιθανό μέλλον.

Ύστερα ζαρώνεις μέσα στην προσμονή.

Γίνεσαι ένα ακόμα πέρασμα,

ένας δρόμος που περπάτησαν χιλιάδες.

Ένα γεύμα πριν το ταξίδι

ή ακόμα οι ρόδες που έχουν φθαρεί

κι είναι ώρα να αλλαχθούν.

Ζαρώνεις μέσα σε χέρια πανιασμένα –

αποζητάς κάτι

που να έχει τύπωμα από αφή.

Οι στιγμές, ραφές σε μπαλωμένα ρούχα.

Όσο κι αν στέκουν περίτεχνα δοσμένες,

κάνουν τον κόσμο

έρωτα καρμικό

που ήλθε για να σκορπίζει θάνατο.

Σαν ένα παντελόνι ξέχειλο,

που πάντα θα μπάζει ανάγκη.

Κι η ανάγκη πάντα θα θρέφει

τα λίγα

που τάχθηκαν απ’ τα πολλά.

Κατάλαβες;

Είναι που δεν είσαι εδώ.

Γι’ αυτό η στιγμή φοράει την παύση•

έχει την ανάγκη να υπάρξει,

για να μη χάνεσαι.

Κι όσο υπάρχει,

τόσο σε περιμένω

να διαβείς την πόρτα μου,

να κάνεις τον χειμώνα μου βαθύ,

κλείνοντας έτσι την αρχή

ενός κακού γεμάτου από ζάχαρη.

Λίγο ήλιο, λοιπόν, να ξαναθίσεις.

Λίγο νερό να δροσιστείς.

Να αρχίσει ο θόρυβος

που κάνουν οι λέξεις.

Να νιώσω της καρδιάς σου τον παλμό

μες στον λαιμό μου.

Να ξέρω πως υπάρχεις

εκεί που τώρα πια

εγώ είμαι παρελθόν.

Βασίλης Πασιπουλαρίδης 🌹