Μια ιστορία Αγάπης

Έβαλε και το τελευταίο πιρούνι στη θέση του και κοίταξε την κουζίνα. Όλα ήταν πεντακάθαρα όπως της άρεσε, το κάθε τι, ήταν εκεί που έπρεπε.

Το χιόνι είχε καλύψει τα πάντα αλλά δεν ένιωθε καθόλου να κρυώνει. 

Η ζεστασιά του χώρου απο το τζάκι στο σαλόνι, την έκανε να είναι στο σπίτι μόνο με ένα λεπτό, μακό μπλουζάκι. Ή μήπως ήταν η ζεστασιά στην καρδιά της που την γέμιζε με αυτή την θαλπωρή; 

Στο σαλόνι την περίμενε ένα ζεστό φλιτζάνι τσάι κανέλα. Το αγαπημένο της ρόφημα για το χειμώνα.  

Ο Ράιαν είχε ήδη αράξει στην δική του πολυθρόνα αφήνοντας την διπλή στην ίδια. 

Τον έβλεπε απο την κουζίνα να χαζεύει το χιόνι στην αυλή και να  χαϊδεύει την γάτα που χουχούλιαζε πάνω του. Αχώριστοι είχαν γίνει απο την πρώτη μέρα που συναντήθηκαν, η αγαπημένη της Γούζου και ο Ράιαν · ο άνθρωπος που με μόνο μια ματιά του, της έκλεψε την καρδιά, αυτός που είχε τα πιο περίεργα και συνάμα Λ πιο γλυκά μάτια στον κόσμο. 

Είκοσι έξι Δεκεμβρίου και όλα ήταν τέλεια! 

Ήθελε όσο τίποτα η αυριανή μέρα να είναι όπως όλες που είχε περάσει μέχρι τώρα με τον Ράιαν · ήρεμη, απλή και γεμάτη αγάπη. Αύριο θα έβλεπε για πρώτη φορά τους γονείς του και τα παιδιά του. 

Το άγχος έκανε το στήθος της να βαρέσει ξαφνικά.

Όχι δεν έπρεπε να αγχώνεται. Πρέπει να συνεχίσει να είναι ο εαυτός της. 

Ακούμπησε τον νεροχύτη και έβλεπε την χιονισμένη λίμνη, μήπως και καταφέρει να ηρεμήσει. Ένα μικρός σπουργίτης κάθησε σε ένα χιονισμένο κλαδί ρίχνοντας λίγο χιόνι κάτω. Σαν να την κοίταξε αστραπιαία και μετά πέταξε πάλι μακριά! Κάποτε έλεγε πως θα της άρεσε να είναι πουλί· να πετάει πάνω από ωκεανούς και πάνω από τεράστιες πόλεις ! 

Μπροστά της ήρθε το Σιάτλ. Ταξίδεψε με την σκέψη της στο κρύο, μοντέρνου τύπου διαμέρισμα της στον εικοστό τρίτο όροφο ενός ουρανοξύστη στο κατάμεστο απο κόσμο Σιάτλ.

Δεν ήξερε αν της έλειπε ή αν απλά η συνήθεια του να ζει σε ένα μοντέρνο διαμέρισμα, ερχόταν τώρα αντιμέτωπη με την ήρεμη ζωή που ζούσε δίπλα στον Ράιαν. 

Ένα χρόνο πριν, στις 26 Δεκεμβρίου, θα ετοιμαζόταν να βγει με συναδέλφους και φίλους, με τακούνια, χτενισμένο στην τρίχα μαλλί, αψεγάδιαστο μακιγιάζ, και αν την ρωτούσαν, δεν υπήρχε περίπτωση να έλεγε ναι στην απομόνωση, σε μια καλύβα, σε ένα απόμακρο χωριουδάκι της Βόρειας Αυστρίας. 

Και όμως η ζωή αλλιώς ορίζει. Κάποια άλλη ανώτερη δύναμη ξέρει ίσως καλύτερα απο εμάς. 

Τις σκέψεις της διέκοψε το απρόσμενο αγκάλιασμα του Ράιαν και το φιλί του στα μαλλιά της. 

- «Καρδιά μου· πάλι ονειρεύεσαι ή ταξιδεύεις στο χρόνο; Σου είπα να μην ανησυχείς για τίποτα, να είσαι αυτή η μοναδική γυναίκα που αγαπώ, αυτή η δική μου μάγισσα, που μόλις μπει σε αυτή την κουζίνα δημιουργεί μαγεία !!» 

Γύρισε βλέποντας τον στα μάτια. Αυτός ο άντρας είχε μία ηρεμία στα μάτια που την έδινε σε όποιον κοιτούσε. Ήξερε να διαβάζει την σκέψη της, ήξερε τι ήθελε να του πει πριν καν μιλήσει. 

Τη φίλησε στο μέτωπο, δηλώνοντας πόσο πολύ την σεβόταν. 

Του χαμογέλασε κοιτάζοντάς τον βαθιά στα μάτια. Μια γλυκιά ηρεμία πλημμύρισε τη ψυχή της και όλο το άγχος της έφυγε ως δια μαγείας. 

- « Είμαι καλά τώρα! Και όσο εσύ είσαι μαζί μου, θα είμαι καλά, πάντα θα είμαι καλά!» 

- “Πάμε να σε κρατήσω αγκαλιά και να απολαύσουμε το τσάι μας.” 

Άραξαν και οι δύο στη διπλή πολυθρόνα, έχοντας την Γούζου ανάμεσά τους. 

Το τζάκι συνέχιζε τον ήρεμο χορό του, κάνοντας τις φλόγες να χοροπηδάνε ανάμεσα στις στάχτες και τα καυσόξυλα, προσφέροντας τους την ζεστασιά του. 

Κουλουριάστηκε ακόμα πιο πολύ στην αγκαλιά του Ράιαν βλέποντας τις φλόγες στο τζάκι να χορεύουν. 

Έκλεισε τα μάτια και πήρε μια βαθιά αναπνοή. Αυτή η νέα, ήρεμη ζωή, της άρεσε, ένιωθε ότι επιτέλους βρήκε τον εαυτό της! 

Το κείμενό αποτελεί προϊόν μυθοπλασίας. Τα πρόσωπα, τα ονόματα και οι καταστάσεις είναι φανταστικά και οποιαδήποτε ομοιότητα είναι συμπτωματική και δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. 

Μαρία Μίτα Νικολάου 🌹

 Μαρία Μιτα Νικολάου