Του οίστρου τα αστράκια

Να' ναι στίχος γέρος, κι'ας μη είναι

τρανός

Να υμνεί τη ζωή και το χάρμα ειρήνης

Ας χτυπά πότε-πότε και σαν κεραυνός

Λιθαράκι από βράχο ας μείνει.

Να τον ψάλλω σαν ένα ιερό άσμα

Να μην είναι των νόθων καιρών τηλεσπότ

Τον λατρεύω σαν να' ναι μονάκριβο πλάσμα.

Ο αντίλαλος της φωνής μου όταν ξεσπώ.

Με φιλόδοξο δεν τον ατένισα βλέμμα

Μα της έπαρσης αρνήθηκε τσάρκα

Τον ποτίζω με της αλήθειας το αίμα

Είναι ύμνος χαράς , των τραγουδιών μου η σάρκα.

Μάγος στίχος χαράς,ρυθμών εμβατήρια

Ωδικά πουλιά που δε γίνανε δούλοι

Της ψυχης κύματα ηχούν τρεχαντήρια

Νοστιμιά χαρίζουν στης ουσίας μεδουλι.

Αγαπώ σαν τρελός της ποιησης στίχους

Τους λαξεύω σαν να'ναι ξερο- λιθαράκια

Της ελπίδας αυγή,των ονείρων τους ήχους

Της ψυχης μου τα φλας, του οίστρου τα αστράκια.

Λευτέρης Σιώμος Π/g 162