ΘΕΟΦΑΝΩ ΘΕΟΧΑΡΗ

Κλείσαμε χωρίς ένα σ΄ αγαπώ Μου΄ πες τάχα: «-θα τα πούμε» Και ψάχνω τώρα στο κενό Τυχαία στον δρόμο να συναντηθούμε! Έρημο το δρομάκι το στενό Και φως το παραθύρι σου δεν έχει -Που βρίσκεσαι, ρωτάω και πονώ Χωρίς εσένα η καρδιά μου δεν αντέχει! Ξεχάστηκαν οι όρκοι, που μου έδωσες Μάγισσες σου σβήσανε την μνήμη κι η αγάπη σβησμένο κρασί, που νέρωσες, διαμάντι, που το πέταξες σε λίμνη.. Πόσο κρατάει αυτή η άρνηση; Χρόνια μπορώ να περιμένω Αρκεί να ξέρω, πως θα΄ρθεις και το κομμένο το σκοινί...

Μέθυσε θαλασσινό πόθο η ψυχή μου, για χώρες μυθικές, που νοσταλγήσαμε. Μέσα στο αίμα μου η δίψα της φυγής. Σαν Ποιητής ταξιδευτής και Οδυσσέας π΄ αναζητά τον ρυθμό του φλοίσβου. Θαλασσινό τραγούδι της η μακρινή βοή της. Έρωτας είναι η θάλασσα. Το κύμα το αλμυρό στην αμμουδιά. Κομμάτι της ψυχής μου, Ερωμένη, Μάνα, Γοργόνα Παναγιά. Πολεμική, Θηλυκιά και Παρθένα, Απέραντη και ανεξάντλητη. Έρωτας είναι η θάλασσα. Μεταλαβιά ιερή, το αλμυρό νερό της. Σαν τα πουλιά, που ακολουθάνε, τα καράβια, η...

Πουλιά, που πέταξαν, ξανά τα λόγια. Άδεια φωλιά και πάλι η αγκαλιά μου. Ψεύτη σε λεν της ζωής τα ρολόγια. Κλαίνε τα όνειρα στην κάμαρά μου. Μου γράφεις, τάχα αγάπης ποιήματα και με γλυκόλογα αποκοιμιέμαι. Μ΄ αγάπες σκόρπιες, φιλιά κι αισθήματα, ξυπνώ και κοιμάμαι και ξεγελιέμαι. Τα ψεύτικα τα σ΄ αγαπώ πιστεύω. Μα φεύγεις κι έρχεσαι και όλο φεύγεις. Κι ενώ πιστά, σαν Θεό σε λατρεύω, την μια μ΄ αγαπάς και δυο μ΄ αποφεύγεις. Έλα και μείνε, για πάντα κοντά μου. Αστέρι γίνε κι ευχή στ΄ όνειρά...