ΘΕΟΦΑΝΩ ΘΕΟΧΑΡΗ

Στα μονοπάτια του χρόνου επιβάτες νέοι κι ωραίοι κι αγνοί τότε... και με φτερά τσακισμένα στις γερμένες τις πλάτες τώρα.. και κάθε ώρα, μετράμε τα σημάδια του χρόνου και πάμε.. Χαμένοι στο λαβύρινθο των καιρών και του πόνου κρυφού συντρόφου και μόνου Θιασώτες μιας ασήμαντης και θλιβερά αδιάφορης ζωής, κοινοί, όπως και όλοι οι άλλοι, με όλον τον κόπο και την ζάλη της επιβίωσης, σαν ασθενείς θανατηφόρας ίωσης, στην κλεψύδρα μέσα μετράμε τον χρόνο, που φεύγει, τον χρόνο, που μένει.. τί στην ψυχή...

Πυκνό το σκοτάδι κι ατέλειωτη η νύχτα, για όσους ονειρεύονται καινούριους κόσμους. Δύσβατοι δρόμοι κι αργεί να χαράξει Θεέ μου. Πόσοι αγώνες και αίμα! Πόση Ελπίδα και πόσο ψέμα! Αναλώσιμοι όλοι. Και μιας χρήσεως σόλι ο λαός μας, στη νέα τάξη πραγμάτων. Στον βωμό των ονείρων και εθνικών οραμάτων. Από τον Τούρκο Αγά, στον Έλληνα και Ευρωπαίο αφέντη. Στον άγνωστο, δυνατό και κακό δυνάστη. Χώρες και χώρες.. Χωριά και πόλεις και το κλεινόν άστυ. Κι αν μέσα στην δίνη των καιρών και του χρόνου,...

Κι ήσουν ανείπωτα ωραίος κι εγώ να σ΄αγαπώ, έτσι ακατάλυτα κι αιώνια στο κάθε λιόγερμα. Στις φωτεινές σου μέρες και σε νύχτες πανσέληνες. Μ ένα λουλούδι στα μαλλιά σου. Και να σου τραγουδώ.. Κι ήσουν ανείπωτα ωραίος. Κι εγώ να σ΄ αγαπώ. Έτσι θερμά, ακατάλυτα στο κάθε λιόγερμα σ’ ανατολή, δύση κι ερέβη, σε μέρες φωτεινές. Έτσι η ψυχή να σε γυρεύει και να σε αγαπώ.. Έτσι αιώνια. Θεοφανώ Θεοχάρη 🌹