Ατενίζοντας από το ανοιχτό παράθυρο...

Ατενίζοντας.....από το ανοικτό παράθυρο....

Το φώς εκτυφλωτικό,

εισβολή των ηλιαχτίδων,

το παράθυρο ανοικτό,

ανανέωση ελπίδων....

Η ψυχή της γυμνή,

και το φώς την προκαλεί....

Το σκοτάδι κυνηγός,

στο αέναο ταξίδι της ζωής...

Προσπέρασε το σκοτάδι,

η ορειβασία της σκέψης,

σήμανε τέλος...έκανε σταθμό,

στο παράθυρο ατενίζει το φώς....

Αμυδρό χαμόγελο στα χείλη,

μιά κούπα καφέ στο χέρι,

ατενίζει διάπλατα τον ορίζοντα,

το μέλλον τι θα φέρει....

Μιά νέα μέρα,μιά νέα αρχή,

βρίσκει τη δύναμη ν’ αποδράσει,

απ’ το λήθαργο των σκέψεων,

η λάμψη του ήλιου ,θα δράσει...

Μιά γλυκειά ζεστασιά,

χαϊδεύει το νού και τη καρδιά,

το χέρι της απλώνει,

να κλείσει στη χούφτα της τον ήλιο.

Ατενίζει και μετρά τις ηλιαχτίδες,

βυθίζονται σ’ ανήλιαγα ,

μονοπάτια της ψυχής,

να ξεδιαλύνουν και να θερμάνουν....

...................................τις ελπίδες.

Το παράθυρο της ψυχής ανοικτό,

οι ηλιαχτίδες να παίζουν κρυφτό,

απ’ τις χαραμάδες της ψυχής,να τρυπώνουν,

να γράφουν ότι είναι γραφτό.

Βαθειά η σκέψη της ψυχής,

και στο χαρτί μελάνι,

τις σκέψεις απ’ τα άδυτα,

να γράφει και δεν φτάνει.

Ο πίνακας δια χειρός μου.

Αντρούλα Θεοκλή Νικηφόρου 🌹