Και να που ήρθε πάλι, μια καινούργια ευθεία, ενός νέου χρόνου 🌲

Και να που ήρθε πάλι, μια καινούργια ευθεία, ενός νέου χρόνου.

Οι στιγμές που μας βάζουν σε μια διαδικασία σκέψης και σαν να σου λέει η ψυχή σου «αναλογίσου τι έκανες, ποιο ήταν τον χρόνο που έφυγε το μεγαλύτερο μάθημα που είχες;»

Μήπως η ησυχία που ήθελες ήταν κρυμμένη σε όλα όσα δεν έγιναν, ή δεν έκανες;

Σαν να είσαι μπροστά από έναν σιωπηλό καθρέφτη που σε αναγκάζει να κοιτάξεις πίσω και να δεις την αλήθεια σου· χωρίς καμία ωραιοποίηση!!

Μια διαπίστωση ότι η «ησυχία» που κρύβεται μέσα σε όλα όσα δεν έγιναν στον χρόνο που πέρασε, δεν είναι αδυναμία · αλλά η αλήθεια που ίσως φοβάσαι να παραδεχτείς!

Μήπως το τέλος της παλιάς χρονιάς δεν έρχεται για να σου θυμίσει τι έχασες, αλλά τι άντεξες, τι έμαθες;

Και εκεί έρχονται οι μεγάλες ίσως αποκαλύψεις της ζωής. Σκληρή αλλά ίσως και η πιο λυτρωτική συνειδητοποίηση ότι δεν «έχασες» κάποιους ανθρώπους από τη ζωή σου· απλά «αποκαλύφθηκε» ποιος ήταν πραγματικά εκεί και ποιος απλώς καταλάμβανε χώρο απ’ τη ζωή σου χωρίς να δίνει κάτι ουσιαστικό.

Πριν όμως βγάλεις τα «μεγάλα συμπεράσματα» σου άνθρωπε, εαυτέ μου · άσε τον εαυτό σου να σταθεί σε όσα έγιναν χωρίς να τα κρίνει.

Ο χρόνος που έφυγε δεν θα ζητήσει απολογίες αλλά ειλικρίνεια. Κάνε μια βαθιά ανασκόπηση μέσα σου και δες τι σε πόνεσε, από που πέρασες χωρίς να το καταλάβεις, που στάθηκες περισσότερο απ’ όσο άξιζε, αλλά στάσου μια στιγμή περισσότερο σε ότι σε έκανε να ανθίσεις!!

Ποια στιγμή της χρονιάς σε τράνταξε περισσότερο; Εκείνη που, όταν την σκέφτεσαι, νιώθεις το σώμα σου να θυμάται ακόμη τη φόρτιση; Γιατί τη φόρτιση;

Η φόρτιση δεν είναι απλώς συναίσθημα· είναι η ένδειξη ότι κάτι μέσα σου ζητά αναγνώριση. Κάτι που για καιρό ίσως κρατούσες χαμηλά, μέχρι που μια κατάσταση το έφερε στην επιφάνεια με τέτοια ένταση που δεν μπορούσες πια να το αγνοήσεις. Η φόρτιση γίνεται καθρέφτης, σε κάνει να δεις καθαρά εκεί που μέχρι χθες έκανες ότι δεν βλέπεις.

Αν το αντέχεις, προσπάθησε να σταθείς λίγο σε αυτή τη στιγμή. Όχι για να την ξαναζήσεις, αλλά για να αφουγκραστείς τι ακριβώς σου έδειξε. Συνήθως εκεί κρύβεται το πιο ώριμο κομμάτι σου, αυτό που ψάχνει εδώ και καιρό χώρο να ακουστεί.

Αχ βρε άνθρωπε, δέχεσαι ακόμη να ζεις με μισές αλήθειες και βουβές αντοχές;

Οι μισές αλήθειες δεν είναι πάντα ψέματα· συχνά είναι οι παραλλαγές της σιωπής που κρατάς για να μην ταράξεις ισορροπίες που στην πραγματικότητα έχουν ήδη χαθεί. Κι’ αυτές οι βουβές αντοχές… είναι το πιο ύπουλο είδος φθοράς. Δεν σε ρίχνουν απότομα, σε φθείρουν σιγά, σιγά μέχρι που μια μέρα ξυπνάς και δεν αναγνωρίζεις τον τρόπο που ζεις.

Όταν το συνειδητοποιείς, όλο το βάρος που κουβαλούσες μαζεύεται σε ένα σημείο και γίνεται κόμπος στο στήθος.

Και εκεί, με εκείνον τον πόνο που δεν ξέρεις από πού πηγάζει, έρχεται το «ταρακούνημα» και αντιλαμβάνεσαι ότι η σιωπή σου δεν ήταν ποτέ ουδέτερη· ήταν η αργή υπογραφή παραίτησης σου από τις ανάγκες σου.

Αυτό το «ταρακούνημα» που ένιωσες νωρίτερα ίσως να ήταν ακριβώς αυτό: η στιγμή που η ψυχή σου αρνήθηκε να συνεχίσει να κάνει εκπτώσεις.

Μην κατηγορήσεις τον εαυτό σου, αλλά δες καθαρά πόσο ψηλά έχεις σταθεί μέσα σε όλα αυτά και πες δυνατά το «θέλω» σου!

«θέλω να πετάξω !!! Να βρω τον προορισμό μου»

Να πετάξεις, αλλά στην τελική η λογική νικάει · να το θυμάσαι.

Νικάει αθόρυβα, όταν η καρδιά κουράζεται να κάνει κύκλους γύρω από την ίδια ιστορία και κάποια στιγμή δεν αντέχει άλλο να ελπίζει εκεί όπου δεν υπάρχει χώρος να ανθίσει.

Η λογική κερδίζει όταν το μέσα σου καταλαβαίνει ότι η επιμονή δεν είναι πάντα δύναμη· μερικές φορές είναι απλώς φόβος να αντιμετωπίσεις την αλήθεια. Κι αυτό δεν είναι ήττα, είναι ωριμότητα.

Η λογική δεν ακυρώνει το συναίσθημα· το προστατεύει!!

Σου δείχνει ότι δεν μπορείς να χτίζεις μέλλον σε έδαφος που υποχωρεί, δεν γίνεται να κουβαλάς ανθρώπους που δεν μπορούν ή δεν θέλουν να περπατήσουν στο νέο σου ρυθμό.

Σου δείχνει πως η ηρεμία που ζητάς δεν χωρά σε κάθε σχέση, όσο κι αν αυτή υπήρξε σημαντική.

Και ίσως εδώ να βρίσκεται η αληθινή νίκη: όχι ότι η λογική υπερίσχυσε, αλλά ότι εσύ έφτασες στο σημείο όπου δεν χρειάζεται πια να πείσεις τον εαυτό σου για το προφανές. Αναγνωρίζεις ότι όσο κι αν πονάει, η επόμενη κίνηση γίνεται πιο αναπόφευκτη από τον ίδιο τον φόβο.

Αλλά εαυτέ· να θυμάσαι: δεν υπάρχει επιλογή χωρίς τίμημα.

Υπάρχει μόνο η επιλογή: «ποιο τίμημα αντέχεις να πληρώνεις!» Το μετά δεν θα είναι τέλειο, θα είναι όμως δικό σου!!

Νέε Χρόνε, φέτος είναι η δική μου επιλογή !!

Μαρία Μίτα Νικολάου 💞 🎀 💞