"Αναπολώ την παιδική μου ηλικία"

Αναπολώ την παιδική μου ηλικία,

τότε που μ’ ένα κομμάτι ζυμωτό ψωμί

και λίγο σπιτικό τυρί

έπαιρνα την κατηφόρα

να συναντήσω τις παρέες μου.

Να παίξω με τις ώρες κουτσό,

σχεδιάζοντας με φίλες και αδερφές

καινούριους συνδυασμούς στη γη,

παίζοντας με διπλή χαρά

και ανανεωμένο ενθουσιασμό.

Να γελάμε, να διαφωνούμε,

να σβήνουμε με το πόδι τις γραμμές,

και οι φωνές μας να μπλέκονται

με φωνές παιδιών

από άλλες γειτονιές.

Και άλλοτε, με το σκοινάκι,

που ανεβοκατέβαινε ρυθμικά,

παρασύροντάς μας στον δικό του ρυθμό.

Ή με μια μπάλα,

χτυπώντας τη στον τοίχο

σε άπειρους συνδυασμούς.

Τότε που στην αυλή καθόταν

ο παππούς με τη γιαγιά,

κι η μαμά, μια βιαστική φιγούρα,

να τα προλάβει όλα.

Κι ο πατέρας, αν και κουρασμένος απ’ τη δουλειά,

να κλαδεύει ή να φυτεύει τα δέντρα.

Τότε που οι θείοι και οι θείες ήταν δίπλα,

και τα ξαδέρφια καθημερινή παρέα.

Κι όταν έπεφτε το σκοτάδι,

ήταν η χαρούμενη ώρα,

η πιο κατάλληλη για κρυφτό.

Κι όλοι κάθονταν έξω από την αυλή,

σημείο συνάντησης με τους γειτόνους,

αναπολώντας τα περασμένα,

και πλάθοντας ιστορίες.

Χαρούμενοι με λίγα,

απλά και φτωχικά,

χωρίς φόβο, χωρίς άγχος.

Μόνο ηρεμία και γαλήνη.

Νίκη Μαντζαβίνου 🌹