Πόσο δύσκολο είναι να φανερώσεις στον άλλον την αγάπη σου και το μέγεθός της ΜΕΝΙΟ μου. Οι μικροχαρές και τα επιχειρήματα δεν την αποδεικνύουν,φωνάζει για ασφάλεια,σιγουριά,έκπληξη. Επιζητεί ίδιο τρόπο προσέγγισης αλλιώς απλουστεύεται,παρεξηγείται,πληγώνεται. Αγαπάς και προσφέρεις,αλλά στον δύσπιστο δεν είναι αρκετό.Η όλη προσπάθεια κουράζει,γίνεται βαρετή,ανούσια,άμυνα,ασήκωτη, υπερβολική. Δεν είναι για σένα αυτή η ειρωνεία και απόρριψη,ανοίγεις την καρδιά σου σαν κρίνο,το ν

Mάσκες αιωρούνται γύρω στο πρόσωπό σου.  Τις ακούει η κάθε επώδυνη μέρα.  Τις αγγίζει η κάθε άναστρη νύχτα Τρίζουν και μέσα σου - συμφερτός χρόνων Ασήκωτες με στόματα επτασφράγιστα Δεν τις αγγίζεις! Τρέμεις το ξύπνημά τους Φοβάσαι το ακάλυπτο προσωπό σου... Άννα Κλαρίτη 🌹

🌹 Όμορφη Κόρη φτερωτή του Αιόλου η θυγατέρα... που άκουσε να κοιλοπονάς και γέννα να ετοιμάζεις... ☀️ Κοίταξε πώς ερμητικά έκλεισε τους ανέμους στον θεϊκό του τον ασκό κανείς να μην ξεφύγει... 🌹 Καλεί του Ήλιου την πνοή το άρμα να ετοιμάσει να το οδηγήσει εκεί ψηλά που αστροτροχιές διατάζει... ☀️ Φ ω ς να απλώσει κι Άπνοια στα πέλαγα Γ α λ ή ν η Μες του χειμώνα την καρδιά θ έ ρ μ η να πλημμυρίσει... 🌹 Κι εσύ το θύμα του Έρωτα και των θεών ο οίκτος Μικρό πουλί της θάλασσ

Χύθηκαν τ´άστρα στον ουρανό, θημωνιές φιλιών, θημωνιές ονείρων. Οδοιπορεί το όνειρο κι η καρδιά γλαροπούλα  αρμενίζει  στα ουρανοπέλαγα του Θεού. Ξεκουκίζω μια, μια, τις σκέψεις στην ασκιανιά της νύχτας. Στο βλέμμα σου ελλιμενίζεται η καρδιά. Ασπαίρει σαν ανεμώνη στο χώμα, στον παγωμένο χειμώνα της απουσίας. Σαν την εύθραυστη ανεμώνη  που δεν μπορεί να παλέψει τον άνεμο, σπάει στον Χειμό… Σαν την πληγωμένη ανεμώνη  που φύτρωσε από τα δάκρυα της αγάπης  κλείνει τα πέταλά της σ

27 Ιανουαρίου – Ημέρα Μνήμης του Ολοκαυτώματος Σήμερα στεκόμαστε σιωπηλοί απέναντι στη μνήμη των έξι εκατομμυρίων Εβραίων και των αμέτρητων άλλων θυμάτων της ναζιστικής θηριωδίας. Μια πληγή της ιστορίας που δεν κλείνει — γιατί δεν πρέπει να ξεχαστεί. Το Ολοκαύτωμα στέρησε την ανθρωπιά από τους θύτες και την ίδια τη ζωή από τα θύματα. Άνθρωποι έγιναν αριθμοί, ονόματα σβήστηκαν, μνήμες κάηκαν μαζί με βιβλία και σπίτια. Κι όμως, η μνήμη αντιστέκεται. Ο Μανόλης Αναγνωστάκης, στο

Μην ψάξεις ποτέ την αλήθεια. Δεν έχει καμία σημασία πια. Κάποια μέρα που θα συναντηθούμε μαζί σας,εσείς τα αερικά θα μας πείτε την αλήθεια. Θα μας κρατήσετε από το χέρι, γιατί φοβόμαστε,ότι ζήσατε. Θα μας σκουπίσετε το δάκρυ  γιατί έχετε δύναμη ψυχής. Θα μας δείξετε που κοιμάστε τώρα πια.. Θα ακούσετε με υπομονή για την δική μας κατάντια... Πέντε αγγελικά χαμόγελα θα μας χαρίσετε, κι τις κακές αναμνήσεις, θα τις σκορπίσει ο άνεμος, στις σκοτεινές διαδρομές του ουρανού. Η αλήθ

Όσες δυσκολίες και αν έρθουν, όσα κύματα κι αν χρειαστεί να αντιμετωπίσουμε. Όσες καταιγίδες μας βρέξουν τίποτα δεν θα μας χωρίσει. Κανένας. Καμία δικαιολογία. Κανένα ψέμα. Ακόμα και στην κόλαση θα κατέβω για σένα αν χρειαστεί να σε σώσω. Θα τα βάλω με τον ίδιο τον δαίμονα για να μην σε χάσω. Αγάπη μου.. Φώς μου. Δώρο Θεού για μένα είσαι.. Ζωή μου. Δώδεκα χρόνια μαζί. Δώδεκα χρόνια. Μια ζωή. Γι αυτό έγινε ο κόσμος για να συναντηθούμε. Ήξερε ο Θεός τον χρόνο και τον τόπο. Πάντ

Πέντε χαϊκού για τις πέντε νεράιδες  Άδικα φύγαν Πανέμορφες νεράιδες  Με ένα γιατί ... Δεν θα χτυπούν πια  Πέντε ήταν οι καρδιές  Και σιώπησαν  Άγγελοι γίναν  Πέντε ζευγάρια μάτια  Ζωή άδικη  Σκοτεινιασμένο Αναπάντητο πρωί  Και ρημαγμένο  Εκεί θα μείνει  Από τον βαθύ πόνο  Τοπίο θολό... Βάσια Μητράκου 🌹

Πάλι δεν περνά η ώρα μέχρι να καλέσει το αφεντικό. Θα δουλέψω σήμερα ή δεν θα δουλέψω; Από τις έξι η ώρα στο πόδι. Είδα το χάραμα, ήπια καφέ, έκανα δέκα τσιγάρα. Ας κάνω κι άλλο καφέ. Χτυπά το τηλέφωνο. ‘’Έλα, δεν θα έρθεις σήμερα, αύριο, εντάξει; Απογευματινός.’’ ‘’Έγινε αφεντικό.’’ Του απαντώ και πνίγω ένα παράπονο. Ως πότε; Βλέπω τους λογαριασμούς που κείτονται στο κομοδίνο. Γύρω ακαταστασία όπως και μες στην ψυχή μου. Πόσες δόσεις, πόσες ρυθμίσεις ακόμη; Κι εσύ δεν απαντά

Το παρακάτω κείμενο είναι η δική μου αλήθεια, γιατί ακριβώς την ίδια κρανιετομή έχω. Στέκομαι στην πόρτα του μπαλκονιού...  Παρατηρώ πως το φως από τις λάμπες φιλάει απαλά το φρέσκο χιόνι, χαμογελάω... Για εμένα η ζωή ήταν μια μάχη από την πρώτη μου μέρα, ένα παλιό κασετόφωνο παίζει μελαγχολικές μελωδίες, ξανά χαμογελάω…. Σηκώνω το χέρι μου, και χαϊδεύω απαλά εκείνη την μικρή κρανιετομή που έχω, εκείνο το κομμάτι που λείπει, αλλά στην πραγματικότητα είναι αυτό που μου χάρισε

Πάλι και σήμερα έμεινα μόνος Ραμμένο στόμα πικρό και άλαλο Σαν της χείμαιρας ο ταχυδρόμος Λιωμένο σώμα,στραβό,σαράβαλο. Μες στου καφέ της μαυρίλας καθρέφτη Σαν μαύρα μάτια οι φουσκάλες με κοιτάνε Το πρόσωπο μου σ' αυτές σιγοτρέμει Σ' άσπλαχνη δίνη προσμονής με βουτάνε. Θελω ν' ακούσω το βήμα της τώρα Ούτε πειράζει ας πει και μια κοτσάνα Καρφώνω ματιά στο κύμα μπρος της ώρας Την μοναξιάς μου να σπάσω την καμπάνα. Μα σαν ξαναγυρίσεις και πάρεις την τρεχάλες Και το κατώφλι απο

Ο ουρανός απόψε μοιάζει με σεντόνι, που το φως των αστεριών το φυλακίζει. Μα η καρδιά μου καθόλου δεν παγώνει, γιατί η δική σου η ματιά με πλημμυρίζει. Μη σε τρομάζει η νύχτα που απλώνει, κανένα αστέρι εμάς δεν μας ορίζει. Κι αν το φως των αστεριών απόψε σβήσει, κι αν ο κόσμος στο σκοτάδι βυθιστεί, η δική σου η ματιά θα ανατείλει σαν μια φλόγα που ποτέ δεν θα χαθεί. Χίλια φώτα έχουν κλείσει μες στα μάτια σου, χίλιοι ήλιοι που φωτίζουν τη ζωή. Τι να τα κάνω τα φεγγάρια τα ξ

Στιγμές κλεμμένες σπέρνουν μυστικά σε ολόγυμνους καθρέφτες. Πόσο τρομάζουν οι κραυγές των εραστών... Μεθυσμένοι έρωτες στα χείλη τους, κρεμασμένοι σε καθρέφτες σιωπής. Κλειδωμένοι στην πίκρα του Χειμώνα... Σωτηρούλλα Τζιαμπουρή Χατζηκωσταντή 🌹

Ήξερες πως θάρθω στο κάλεσμά σου κι ότι με θεϊκή δύναμη θα εξοντώσω τα φίδια που κύκλωναν τον νου μου. Ήξερες πως τα πύρινα δάκρυά μου θα έσβηναν όλες τις φωτιές της κόλασης. Ήξερες πως σε κάποια άλλη διάσταση θα ήμουν εκεί να σε περιμένω με καρδιά που χτυπά για σένα. Ήξερες πως η αγάπη μας ξεπερνά τον χώρο και τον χρόνο και πως σε μια άλλη στιγμή θα είμαστε πάλι μαζί. Σε έναν κόσμο όπου οι ψυχές χορεύουν θα σε βρω και θα σε κρατήσω χωρίς να με νοιάζει το αύριο. Τα αστέρια θα

Άναψες στον ουρανό, φεγγάρι λαμπερό κοντά με τ' όνειρο σε ατέλειωτο χορό, φως που για πολλά φιλιά έχεις κρυφτεί, φυλακισμένο φάντασμα έχεις χαθεί. Ενδιάμεσα στον ουρανό φυλακισμένο με τις περίτεχνες σου φάσεις, πάντα προκαλείς κι ανάμεσα στα σύννεφα περνάς κρυμμένο, ονειρικό καθρέφτισμα της νύχτας προξενείς. Άφωνη μεγάλη αγάπη πιο γυμνή κι απ' το αγέρι κι ένα δύστυχο θλιμμένο, μοναχό, πικρό αστέρι κι ένας φίλος, ένα βλέμμα, στο φεγγάρι ψάχνει ταίρι, την σκιά της ψάχνει να' βρ

Είπε ο ουρανός "Κρατήσου στη Γη" Μην θαρρείς πως δεν σε θέλω. Μα εκεί έχεις την ευκαιρία της αγάπης. Την εύνοια του έρωτα... Εδώ το σώμα, γίνεται βωμός του Θεού,η αναπνοή μια φλόγα  που καίει ο φόβος τα φτερά. Κρατήσου στη γη,πάλεψε με κάθε τρικυμία... Σκύψε και άγγιξε το χώμα, νιώσε την ζωή του,στην υγρή του πλάση... Σου στέλνω την ευλογία της βροχής. Κρατήσου στη γη,όσο ο  Παράδεισος σου χαρίζει στιγμές. Άσε την αιωνιότητα να περιμένει... Κρατήσου στη γη! Εύα Αλιβιζάτου 🌹

Στο σκαλοπάτι της αναμονής.... έξω απο το κατεχόμενο σπίτι μου.... Πάλιν στο σπίτι μου γυρνώ, το βρήκα κλειδωμένο, γύρω του τείχη α ψηλά, νάναι περιτριγυρισμένο. Μούδιασε όλο το κορμί, και η ψυχή ραγίζει, το σπίτι που γεννήθηκα, τώρα άλλος το ρίζει. Πρόσβαση από πουθενά, κλειδιά και τσακροκλείδια, το σπίτι άλλος κατοικεί, μας πέψαν στα τσακίδια. Το εξωπόρτι έσπρωξα, διπλά ασφαλισμένο, μέσα να μπείς αδύνατον, φωνάζει σκλαβωμένο. Ακούω το μοιρολόϊ του, να σιγοψιθυρίζει, νοιώθω

Οθόνες, χθόνιες θεότητες, με πόση άνεση μετατρέψατε μέσα σε λίγα χρόνια την υφή τής ζωής σε απρόσωπο, παγερό γυαλί! Πώς χωρέσατε ανθρώπινα συναισθήματα και πόσο επιδέξια καταστήσατε την ανθρώπινη συσχέτιση ρηχή και είδος προς εξαφάνιση! Πώς καταφέρατε και φυλακίσατε την επαφή και την αντικαταστήσατε με το μήνυμα, πώς αλλοτριώσατε τα αληθινά πρόσωπα δημιουργώντας θλιβερά προσωπεία και πόσο απροκάλυπτα καλύψατε τη γλώσσα τού σώματος! Πώς πετύχατε να κάνετε το <<μαζί>> <<απέναντ

Την φιλία δεν την ρίχνεις σε άγνωστες θάλασσες χωρίς σωσίβιο, δεν την περπατάς σε αχανείς ερήμους, γιατί ο ήλιος θα στεγνώσει όλα τα όμορφα, όλη την αγάπη που χόρτασαν μαζί και χώρεσαν μέσα στις σιωπές και την λύτρωσαν και την ασπάστηκαν. Η διάχυτη φιλία ποτίζει την ψυχή και η αλήθεια χωρίς σύνορα φυτρώνει το παρόν και το μέλλον, η φιλία κρατά το ντέφι που λάμπει και χορεύουν μαζί, η φιλία δεν μοιάζει με τον φτερωτό έρωτα που μπαινοβγαίνει στις καρδιές και στοιβάζει τα λάφυρα

Όπως η θάλασσα δεν είναι ίδια κάθε φορά, έτσι κι εγώ.  Άλλοτε μου δείχνει γαλήνη και κάποτε πρόσωπα που δεν ήξερα πως κουβαλάω. Στους αντικατοπτρισμούς της χωράνε επιθυμίες, ελλείψεις. Και εκείνες οι μορφές που έρχονται όταν κάτι μέσα μου ζητά ένα όνομα. Δεν ξέρω αν σε κοιτάζω ή αν με κοιτάζεις εσύ.  Ξέρω μόνο πως ό,τι εμφανίζεται στο νερό…δεν γεννιέται εκεί. Η θάλασσα δεν λέει ποτέ ψέματα! Η γαλήνη σου με ξεσηκώνει όσο και η φουρτούνα σου. Στην ηρεμία σου ακούω πιο καθαρά όσ

Μιλήσαμε για το πνιγηρό σκοτάδι γύρω μας, που κάλυψε τη σχέση μας. Μιλήσαμε για αμετακίνητους εγωισμούς, που ρίζωσαν στα βουνά της ευτυχίας μας. Για απραγματοποίητα ταξίδια, που ξέμειναν στα αμπάρια των επιθυμιών. Ευθύνες αποδόθηκαν στον ορίζοντα των ματιών μας. Μιλήσαμε για σταθερότητα στην ρευστότητα των ειρμών μας. Είπαμε και τι δεν είπαμε... Για το μόνο που δεν βρήκαμε φωνή να μιλήσουμε, ήταν για την αγάπη. Χρήστος Παναγιωτόπουλος 🌹

Του Σίμου Ιωσηφίδη Κάποτε, γύρω στα 740 μετά Χριστόν, ο Λι Πο, αυτή η λεπτοφυής ρομαντική προσωπικότητα που δεν έχανε ευκαιρία να στέλνει στα ουράνια τον λυρισμό της Κίνας, κι ενώ βρισκόταν σε μια ασιατική στέπα με έναν φίλο του, τον Του Φου, λέγεται πως μπόρεσε να αγκαλιάσει το αντιφέγγισμα της σελήνης μέσα σε μια ήσυχη λίμνη... Εκείνη η αγκαλιά, έκτοτε, έμεινε και παραμένει ένα παροιμιώδες σύμβολο ανιδιοτελούς Αγάπης. Αιώνες κατόπιν, κάπου στο λυκόφως του 19ου αιώνα, κάπ

Μεγαλώνω... Μαζί μου μεγαλώνει, η ειλικρινής και άδολη αγάπη μου για όλους σας Φ ί λ ο ι της καρδιάς μου, με Εκτίμηση και Σεβασμό. Η σκέψη μου σας ακολουθεί καθημερινά, χαίρομαι ιδιαίτερα την διαδικτυακή μας επικοινωνία , αφού είναι αδύνατον πολλούς σας να γνωρίσω προσωπικά . Είστε ένα πανέμορφο μπουκέτο, από ευωδιαστά τριαντάφυλλα στο βάζο της καρδιάς μου που το προσέχω και το φυλάω... σαν "κόρη οφθαλμού". Σας ευχαριστώ Θερμά που δίνετε νόημα, χαρά και αξία στην καθημερινό

Δεν αντιστέκονται οι τοίχοι στα νέα της ημέρας,στα γεγονότα της πόλης,της εποχής. Ατάραχοι και καλοστεκούμενοι, βολεύονται να μαζεύουν πληροφορίες. Διατηρούν μια σχετική φοβία αφανέρωτη,μην τρανταχτούν από επικείμενο ίσως κι απρόσμενο σεισμό. Έχουν την τιμή όμως να διατηρούν τη μνήμη των όσων έχουν ακούσει. Η ωραιότερη χαρά για αυτούς, είναι όταν αλλάζουν ρούχα. Άλλοτε με χρώματα ζωηρά,ντύνονται και καμώνονται για την αγάπη του αφέντη τους προς αυτούς. Είναι η ανταμοιβή τους