Στο σκαλοπάτι της αναμονής...

Στο σκαλοπάτι της αναμονής....

έξω απο το κατεχόμενο σπίτι μου....

Πάλιν στο σπίτι μου γυρνώ,

το βρήκα κλειδωμένο,

γύρω του τείχη α ψηλά,

νάναι περιτριγυρισμένο.

Μούδιασε όλο το κορμί,

και η ψυχή ραγίζει,

το σπίτι που γεννήθηκα,

τώρα άλλος το ρίζει.

Πρόσβαση από πουθενά,

κλειδιά και τσακροκλείδια,

το σπίτι άλλος κατοικεί,

μας πέψαν στα τσακίδια.

Το εξωπόρτι έσπρωξα,

διπλά ασφαλισμένο,

μέσα να μπείς αδύνατον,

φωνάζει σκλαβωμένο.

Ακούω το μοιρολόϊ του,

να σιγοψιθυρίζει,

νοιώθω βαθειά μέσ’ τη ψυχή,

τα πάντα να μου θυμίζει.

Βλέπω πάνω στους τοίχους του,

όνειρα αραχνιασμένα,

γιατί έτσι αναπάντεχα,

έμειναν κρεμασμένα.

Στο σκαλοπάτι έκατσα,

δεξιά ,ζερβά κοιτάζω,

γλυκόπικρη η γεύση μου,

αρχίζω και τρομάζω.

Τα μάτια μου ξεχείλησαν,

σαν λίμνες και βουρκώσαν,

δυό δάκρυα μου τρέξανε,

στο χώμα και πετρώσαν.

Απ’έξω βλέπω σιωπηλά,

βουβό είναι το κλάμα,

πάντα θα περιμένουμε,

να γίνει ένα θαύμα.

Μισός αιώνας πέρασε,

και πάντα συγκινούμαι,

το σπίτι που γεννήθηκα,

ποτέ δεν τ’ απαρνιούμαι.

Αντρούλα Θεοκλή Νικηφόρου 🌹