Αντικατροπτισμός🌹

Όπως η θάλασσα δεν είναι ίδια κάθε φορά, έτσι κι εγώ. 

Άλλοτε μου δείχνει γαλήνη και κάποτε πρόσωπα που δεν ήξερα πως κουβαλάω.

Στους αντικατοπτρισμούς της χωράνε επιθυμίες,

ελλείψεις.

Και εκείνες οι μορφές που έρχονται όταν κάτι μέσα μου ζητά ένα όνομα.

Δεν ξέρω αν σε κοιτάζω ή αν με κοιτάζεις εσύ. 

Ξέρω μόνο πως ό,τι εμφανίζεται στο νερό…δεν γεννιέται εκεί.

Η θάλασσα δεν λέει ποτέ ψέματα!

Η γαλήνη σου με ξεσηκώνει όσο και η φουρτούνα σου.

Στην ηρεμία σου ακούω πιο καθαρά όσα φοβάμαι να σκεφτώ…όσα φοβάμαι να εκφράσω!!

Και στην οργή σου… αναγνωρίζω επιτέλους,

όσα κρατούσα σιωπηλά…όσα δεν μπόρεσαν να βγουν σαν λέξεις και δεν μπόρεσες να δεις στα μάτια μου.

Κάποτε απλώνεσαι μπροστά μου σαν μια υπόσχεση που δεν ζητά απάντηση, κι άλλοτε έρχεσαι σαν κύμα· σαν αλήθεια που δεν αντέχει άλλο να μένει κρυφή.

Και εγώ στέκομαι εδώ, όχι για να διαλέξω, αλλά για να νιώσω…γιατί κάθε σου αλλαγή, αγγίζει κάτι μέσα μου που περίμενε μια σου κίνηση, μια σου λέξη.

Ίσως γι’ αυτό σε διάλεξα. 

Όχι επειδή με ηρεμείς, 

ούτε επειδή με τρομάζεις · αλλά επειδή, ό,τι κι αν γίνεις, μου θυμίζεις πως είμαι ζωντανή, πως υπάρχω και πως ακόμα και στα πιο άγρια κύματα υπάρχει λόγος να χαμογελώ!

Μαρία Μίτα Νικολάου 🌹