Τα παράσημα...

Το παρακάτω κείμενο είναι η δική μου αλήθεια, γιατί ακριβώς την ίδια κρανιετομή έχω.

Στέκομαι στην πόρτα του μπαλκονιού...  Παρατηρώ πως το φως από τις λάμπες φιλάει απαλά το φρέσκο χιόνι, χαμογελάω...

Για εμένα η ζωή ήταν μια μάχη από την πρώτη μου μέρα, ένα παλιό κασετόφωνο παίζει μελαγχολικές μελωδίες, ξανά χαμογελάω….

Σηκώνω το χέρι μου, και χαϊδεύω απαλά εκείνη την μικρή κρανιετομή που έχω, εκείνο το κομμάτι που λείπει, αλλά στην πραγματικότητα είναι αυτό που μου χάρισε μια δεύτερη ευκαιρία στη ζωή.

Είναι το παράσημο που έχω, γι αυτό ποτέ μου δεν έπαψα να είμαι ένας άνθρωπος γεμάτος ζωή.

Αυτό το κομμάτι κρανίου που λείπει έγινε η ανάσα μου στην ζωή... μια ψυχή που παλεύει με το φως και το σκοτάδι της δημιουργίας…

Είναι υπενθύμιση όταν έκλεισα κατάμουτρα την πόρτα στον θάνατο

" Είσαι φυλαχτό και σύμμαχος μου..." του  λέω...

 Ζωή Συμεωνίδη 🌹