Του καφέ οι φουσκάλες...

Πάλι και σήμερα έμεινα μόνος

Ραμμένο στόμα πικρό και άλαλο

Σαν της χείμαιρας ο ταχυδρόμος

Λιωμένο σώμα,στραβό,σαράβαλο.

Μες στου καφέ της μαυρίλας καθρέφτη

Σαν μαύρα μάτια οι φουσκάλες με κοιτάνε

Το πρόσωπο μου σ' αυτές σιγοτρέμει

Σ' άσπλαχνη δίνη προσμονής με βουτάνε.

Θελω ν' ακούσω το βήμα της τώρα

Ούτε πειράζει ας πει και μια κοτσάνα

Καρφώνω ματιά στο κύμα μπρος της ώρας

Την μοναξιάς μου να σπάσω την καμπάνα.

Μα σαν ξαναγυρίσεις και πάρεις την τρεχάλες

Και το κατώφλι απουσίας περάσεις

Θα παρακαλώ μέσα στου καφέ τις φουσκαλες:

" Αν είσαι φιλος χαίρε,αν εισ' εχθρός να σκάσεις."

Λευτέρης Σιώμος Κ/ 112 δ.π.ελ