Ελπίδα επιβίωσης 🌹

Πάλι δεν περνά η ώρα μέχρι να καλέσει το αφεντικό.

Θα δουλέψω σήμερα ή δεν θα δουλέψω;

Από τις έξι η ώρα στο πόδι.

Είδα το χάραμα, ήπια καφέ, έκανα δέκα τσιγάρα.

Ας κάνω κι άλλο καφέ. Χτυπά το τηλέφωνο.

‘’Έλα, δεν θα έρθεις σήμερα, αύριο, εντάξει;

Απογευματινός.’’ ‘’Έγινε αφεντικό.’’ Του απαντώ και πνίγω ένα παράπονο.

Ως πότε; Βλέπω τους λογαριασμούς που κείτονται στο κομοδίνο.

Γύρω ακαταστασία όπως και μες στην ψυχή μου. Πόσες δόσεις, πόσες ρυθμίσεις ακόμη;

Κι εσύ δεν απαντάς πια. Σιγή στο τηλέφωνο. Κουράστηκες μάλλον. Μήπως έχω να σου προσφέρω τίποτα;

Ρημαγμένος είμαι.

Παλεύω με τα θεριά. Άστα τώρα, δεν είμαστε για έρωτες και ιστορίες.

Ας είναι καλά οι φίλοι.

Ακουμπάμε ο ένας στον άλλον κι αλαφρώνει η ψυχή μας.

Αλλά ας προσπαθήσω να σου στείλω πάλι. Ποτέ δεν ξέρεις. Σιωπή..

Με μια σιωπή ζω και μια κραυγή.

Ως πότε;

Στέλλα Σωτήρκου 🌹