Η ΑΝΕΜΩΝΗ

Χύθηκαν τ´άστρα στον ουρανό,

θημωνιές φιλιών,

θημωνιές ονείρων.

Οδοιπορεί το όνειρο

κι η καρδιά γλαροπούλα 

αρμενίζει 

στα ουρανοπέλαγα του Θεού.

Ξεκουκίζω μια, μια, τις

σκέψεις

στην ασκιανιά της νύχτας.

Στο βλέμμα σου ελλιμενίζεται η καρδιά.

Ασπαίρει σαν ανεμώνη στο

χώμα,

στον παγωμένο χειμώνα της απουσίας.

Σαν την εύθραυστη ανεμώνη 

που δεν μπορεί να παλέψει τον άνεμο,

σπάει στον Χειμό…

Σαν την πληγωμένη ανεμώνη 

που φύτρωσε από τα δάκρυα της αγάπης 

κλείνει τα πέταλά της στην καταιγίδα…

Κι η αγάπη φλόγα αενάως

ζώσα 

διαβαίνει το σκότος σαν

πυρκαγιά!!!❤️

Όλγα Τρυφωνίδου Ζώγλη 🌹