Ο ουρανός χαμένος στην ομίχλη Πού πήγε εκείνος ο ουρανός.. Ο όμορφος αλογάριαστος Έρωτας.. Θέλω να φωνάξω, μα δεν χωράει τόσος πόνος στην...

Αδελφέ μου, μην ανησυχείς Δεν θα πεθάνεις μόνος και αβοήθητος Μην σε τρομάζει ο τραυματισμός... Καμιά πληγή σου δεν θα μείνει ανοικτή...

Και έβλεπα στα μάτια σου να φλέγεται μια θάλασσα. Φεγγάρι μου που υψώνεσαι σε άδειο ουρανό. Μα χάθηκαν τα αρώματα και της αυγής τα...

Μέσα από στάχτες πως ξανά να γεννηθούν σπέρματα της γης. Ζωή που έλαμπε φώναζε τραγουδούσε πονούσε μα δεν λιγούσε. Προδομένα όνειρα ...

Στου πεζοδρομίου τη ρωγμή γεννήθηκα. Μια λέξη ανάμεσα σε βήματα και σιωπές. Δεν με διάλεξε κανείς· εγώ διάλεξα να γράφω με φως πάνω σε...

Φως, χαμόγελα, ευτυχία και ξέγνοιαστες στιγμές. Ακόμα και τα δύσκολα, κοντά σου φαίνονται κατηφοριές. Παράπονο δεν υπάρχει, γέμισα την...

Μια παιδική χαρά, ένα κομμάτι Ουρανού, χάμω φύλλα ξεραμένα. Σκέψεις κάνουν κούνια στην αιώρα ζωής. Ανάσες και χαχανητα, ιδρώτας και...

Μέρες που είναι πιο δύσκολες και καλείσαι να αντεπεξέλθεις, να πετάξεις το σύννεφο και να το διώξεις. Να το στείλεις στα πέρατα του...

Οι βρασμοί των ψυχών αναδεύουν σπονδές σωθικών θαλερών σε φουρτούνας ριπές Της αγάπης Θεές σαν τις μοίρες θνητών παραπέμπουν στο φως...

Φαεινή η Σελάνα, μας μαγεύει συθέμελα, σαν ξεμυτίζει εράστρια, από τα ουρανοθέμελα. Με τη γλαυκή λάμψη της, ταξιδεύουμε με την ελπίδα,...

Έναν Αύγουστο περιδιαβαίνω στο μεταίχμιο νύχτας κι αυγής σε μια πόλη έρημη απούσα με ατμόσφαιρα θολή κι ολίγον τι θλιμμένη για πίκρες...

Είναι στιγμές που τα καλοζυγισμένα λόγια κρίνονται υπέρβαρα μπροστά σε αέρινες σιωπηλές υπάρξεις. Σαστισμένα βυθίζονται στα ουτοπικά...

Πονάει λένε η μοναξιά, δεν κάνει να είναι κανείς μόνος. Κι όμως εγώ σκέφτομαι συχνά, πιο συχνά από όσο μπορείς να φανταστείς, μια μέρα...

Στην παρουσία της, έβλεπες έναν ήλιο να λάμπει; Ήταν Φως για εμένα. Στην απουσία της έβλεπες την συννεφιά να σε πλακώνει; Ήταν μία...

Πολλή βία βρε αδελφέ! Μας έζωσαν οι πόλεμοι ολοτρίγυρα, μας έζωσαν και οι ανάγκες και ο κόσμος αποτρελάθηκε εντελώς και έβγαλε το νταή...

Σκιτσογράφος Ευαγγελία Αλιβιζάτου              Θυμάμαι... Με κοιτούσες με βλέμμα στυλωμένο... Κάρφωνες τη ματιά σου στη ματιά μου, μα σαν...

Ήμος τη νηί, νήσον λευκή πελάσοι, ένθα λεύκαι αεί θρόον φυλλόεσσαι κείνται, ψήφοι δ’ αλός φαίνειν, είλη τε καύμα Ηλιέοιο, Όθι, δ’ επί...

Σαν τα πέταλα της παπαρούνας ανοίγουν μια αυγή, ευαίσθητα, ποθητά, κατακόκκινα, και πριν το βράδυ έρθει ανάλαφρα πέφτουν στη γη. Και το άλλο πρωί, όλα ξανά απ’ την αρχή. Σαν πηγή που αδιάκοπα ρέει, χωρίς να κουραστεί, φτιάχνει παρακλάδια, μα η ροή της δεν αλλάζει όταν στον ωκεανό χαθεί. Σαν τρυφερή, αχνή αυγή ανεβαίνει, μεγαλώνει, νοσταλγεί όλα τα μονοπάτια της μέρας να διαβεί, να απολαύσει το ηλιοβασίλεμα ως την ύστατη στιγμή. Σαν ένα φιντάνι δέντρου όσο πιο πολύ υποφέρει, τ

Η θάλασσα φούσκωσε, σήκωσε τον πόνο ψηλά, τον θυμό πιο ψηλά, το βάρος της ανθρώπινης ζωης φώναζε, ούρλιαζε από φόβο, απο την πλάτη της...

Μάνα φεύγω μακριά μη με περιμένεις ... να γυρίσω άλλο πια. Θέλω κοντά της να ζήσω στη κοπελιά που από τη πρώτη της ματιά. Ο έρωτάς της...

Μέσα Ιούνη κι είναι εκείνο το απαλό σφουγγάρι από τα νερά της Καλύμνου που το είχε κι η Κλεοπάτρα μέσα στην πισίνα της μαζί με το γάλα....

Δεν ήταν ο άνθρωπος που άντεξε όλες αυτές τις δοκιμασίες στην πορεία της φωτεινής ζωής του, ήταν η Αλήθεια που ανέβλυζε από την ψυχή του,...

Κωσταντίνος Καραμπερόπουλος Στον καταπράσινο καμβά που τριγυρνά, ωσάν λουλούδι που τα πέταλα, φτερά της, του κήπου φάντασμα, αστράφτει...

Εικονογράφος: Γιώργος Θανάσης Η ανθρώπινη συμπεριφορά, ειδικά σε σχέση με την ηθική, είναι συχνά ένας λαβύρινθος αντιφάσεων. Μία από τις...