ΕΥΑ ΓΕΩΡΓΙΟΥ

Σε ένα χωριό απόντων σε άφησα Κατέβασα κουρτίνες και απομακρύνθηκα Ίσως υπήρχε ο χρόνος της επιστροφής καθώς η μεγάλη πόρτα αργά έκλεινε... Πίσω δεν κοίταξα... Έτρεξα όσο πιο γρήγορα να προλάβω την νύχτα Αντίστροφα άρχισα να μετρώ... Εξιχνίαζα το σκοτάδι μέχρι που χάραξε το φώς Άκουσα του τελευταίου αηδονιού το κελαήδημα Ύστερα σκαρφάλωσα στην πιο φωτεινή ηλιακτίδα Κι ας ήτανε ο πιο βαρύς Χειμώνας... Εύα Γεωργίου 🌹.

Τώρα όπου κι αν πας, συναντάς μόνο ξενιτιά. Σε κούρασε η ασχήμια γιατί έχει διάρκεια... Κι οι επιλογές για τα όμορφα στέρεψαν. Όση λίγη απέμεινε, την αρπάζουνε σαν γύπες Η ομορφιά, είναι μονάχα ανάμεσα σε λίγες λέξεις… γι ‘αυτό σου τις κλέβουν... Εξαλείφθηκαν από τις αγορές... Κάνουν τώρα μεγάλο παιχνίδι με αυτές. Τους είναι χρήσιμες για όλα τα πάζλ που φτιάχνουν… Εύα Γεωργίου 🌹

Παράθυρο ανοιχτό ίσως κάποια ξεχασμένη πυγολαμπίδα από το κρησφύγετο της φτερουγίσει να φαντάξει η νύχτα Ανύπαρκτη μυρωδιά Το ζουμπούλι δεν αναστήθηκε ούτε η γαρδένια Μισή Άνοιξη! Ορφάνεψε ο χρόνος... Ξέμειναν τα πεφταστέρια σε άγνωστους ουρανούς Λίγη θάλασσα Περίλυπα λιγοστά χελιδόνια μόνο στο φως της μέρας Λειψά τα μαγιάτικα στεφάνια Θα πενθήσει πάλι η Πρωτομαγιά Κι οι ποιητές έγκλειστοι στην απόγνωση της χαμένης άνοιξης… Εύα Γεωργίου 🌹