ΕΥΑ ΓΕΩΡΓΙΟΥ

Τα πάντα στην απόλυτη τάξη και ξεκίνησαν… Η νοσταλγία της Άνοιξης… Η συνάντηση της εποχής με τους ανθρώπους που δεν περπατάνε σκυφτοί, δεν φοράνε σκουφιά… και έχουν ανοικτά αυτιά για να ακούνε τα τραγούδια τους. Μοναδικοί ταξιδιώτες χ ω ρ ί ς β α λ ί τ σα.. Κρατάνε στο χέρι μονάχα μια ευχή.. να βρουν ξανά τη φωλιά τους στα μπαλκόνια! Τα έντονα τιτιβίσματα, μας έκαναν να κοιτάξουμε σήμερα ουρανό. Μαυρόασπρο με γαλάζιο αυτή η χρωματική αρμονία της φύσης, ανεπανάληπτη. Ήταν η πρωινή...

Απόψε, μην ανάψεις τζάκι και μην με περιμένεις… Έχω από νωρίς παρέα! Είναι οι καινούργιοι φίλοι που τελευταία έρχονται απροσκάλεστοι... Οι ίδιοι που ήρθαν ψες με τα ίδια σκούρα ρούχα.. Με τις ίδιες φωτογραφίες… Με τα ίδια χειρόγραφα βιβλία… Δεν ξέρω ακόμα τι και για ποια ιστορία... Απόψε συνοδεύονται με πιο πολλά βιβλία. Σκέφτηκαν ίσως να μου κρατήσουν συντροφιά όλο το βράδυ Ρολόι δεν έχουν, ούτε ημερολόγιο... Εγώ; Nα τους κεράσω πάλι τον ίδιο καφέ; Απο την ποιητική μου συλλογή...

Σε ένα χωριό απόντων σε άφησα Κατέβασα κουρτίνες και απομακρύνθηκα Ίσως υπήρχε ο χρόνος της επιστροφής καθώς η μεγάλη πόρτα αργά έκλεινε... Πίσω δεν κοίταξα... Έτρεξα όσο πιο γρήγορα να προλάβω την νύχτα Αντίστροφα άρχισα να μετρώ... Εξιχνίαζα το σκοτάδι μέχρι που χάραξε το φώς Άκουσα του τελευταίου αηδονιού το κελαήδημα Ύστερα σκαρφάλωσα στην πιο φωτεινή ηλιακτίδα Κι ας ήτανε ο πιο βαρύς Χειμώνας... Εύα Γεωργίου 🌹.