ΣΤΕΛΛΑ ΠΑΖΑΛΟΥ

Όλες οι πληγές ουρλιάζουν σαν λύκοι... Είναι κάτι νύχτες που φωνάζουν όλα σου τα αποστάγματα ψυχής και καρδιάς. Θέλεις να μείνεις μόνος σου ακόμη και μέσα στους διαδρόμους του μυαλού σου. Όλα βάφονται με αποχρώσεις του γκρι και του μαύρου και ουρλιάζουν όλα σου τα συναισθήματα. Ίσως να μην υπάρχει ιδιαίτερος λόγος και η αιτία να μην είναι οφθαλμοφανής. Το μέσα σου αλυχτά και ντύνεται μέσα σε σκιές από αφέγγαρες βραδιές χωρίς αστέρια στον ουρανό. Φοράει μαύρο μανδύα υφασμένο από το σκοτάδι της...

Ήρθε πάλι η βροχή και μου χτυπάει στα παραθυρόφυλλα. Ανοίγω το παράθυρο να αναπνεύσω την ευωδιά της. Η μυρωδιά της είναι τόσο γνώριμη στις αισθήσεις μου. Νιώθω μία κάθαρση στην ψυχή μου. Το θρόισμα των φύλλων στα δέντρα μου ακούγεται σαν μελωδία και οι νότες της παίρνουν τις σκέψεις μου γλυκά σε ένα ξέφρενο χορό συναισθημάτων. Παιδί του χειμώνα που η ομπρέλα δεν είναι πάντα απαραίτητο αξεσουάρ στην παρέα μου μαζί της. Ντύνομαι βιαστικά και ανοίγω την πόρτα για να συμμετέχω στην γιορτή του...

Δεν αγάπησα περισσότερο ανθρώπους στην ζωή μου πέρα από τους ευαίσθητους ανθρώπους. Αυτούς, που μπαίνουν στην ζωή σαν συνοδοιπόροι και...