Απουσία...

Και έβλεπα στα μάτια σου

να φλέγεται μια θάλασσα.

Φεγγάρι μου που υψώνεσαι

σε άδειο ουρανό.

Μα χάθηκαν τα αρώματα

και της αυγής τα χρώματα.

Κόκκινο στο αίμα σου

και μαύρο στον βυθό.

Καράβι δίχως άλμπουρα

και με σπασμένη άγκυρα.

Επάνω μας τα σύννεφα.

Σύννεφο και εγώ...

Μα ξανά προδόθηκα

μες στου καιρού τα κρίματα.

Πάλι μες στα κύματα

μόνος κολυμπώ.

Πέρα στου δρόμου τα στενά

φωνάζουν παίζουν τα παιδιά.

Στα γελαστά τα μάτια τους

θα σβήσω θα χαθώ...

Πήρα μια ανάσα της φωτιάς

και του φιδιού το ψέμα.

Της ξεχασμένης μου άνοιξης

του θάνατου το δέρμα...

λόγια και ζωγραφιά : Κώστας Κούκας 🌹